Wow...

Πέρασε πάνω από χρόνος. Έψαχνα στα παλιά του ιντερνετ, και θυμήθηκα το βλόγι μου....Αδυνατώ να πιστέψω πως πέρασε τόσος καιρός Under construction... ¨Οχι πως έχω και κάτι συγκλονιστικό να πω, αλλά όλο και κάτι θα έβρισκα αν έψαχνα. Μου έλειψε. Και αυτό και οι άλλοι που διάβαζα και λέγαμε και καμιά μπούρδα για να γλιτώσουμε την κατάθλιψη:P Θα ξαναπεράσω...

Κόσμος Vs Κλέα 1-0

3 μήνες ήμουν χωρίς ιντερνετ. 3 μήνες συνέβησαν πολλά και τίποτα. 3 μήνες έχω να διαβάσω βλόγια. 3 μήνες πέρασαν. Ζήλεψα, έκλαψα, γέλασα, κουράστηκα, κοιμήθηκα, ξαγρύπνησα, και πολλά άλλα. Έφτασε πια Πάσχα. Και εγώ είμαι στα όρια μου. Δεν είμαι χαρούμενη. Θέλω τόσο πολύ να είμαι.
15 χρόνια πριν ήμουν εγώ. Πάντα με παραπάνω κιλά, πάντα με νεύρα, πάντα τσαμπουκαλού και ό,τι να'ναι. Όσες φορές με είχε ρωτήσει κάποιος τι θα άλλαζα πάνω μου, πάντα έλεγα το ίδιο. Ό,τι να'ναι εκτός από την προσωπικότητα μου. Μου άρεσε που είχα τσαμπουκά. Μου άρεσε που στενοχωριόμουν και το καταλάβαινε το 1/100 του πληθυσμού που με ήξερε, κι αυτό στο 20% των περιπτώσεων. Βράχος η Κλέα. Ακούραστη. Δυναμική, αποφαισμένη πως όποια μαλακία και αν της καθότανε θα την προσπερνούσε με μεγάλες δρασκελιές. Πολύ με γούσταρα.
Τώρα είμαι 30 ετών. Είμαι χρεωμένη και δεν πρόκειται να ξεχρεώσω άμεσα. Είμαι εκατομμύρια κιλά. Βαριέμαι να βγάλω τα φρύδια μου. Στη δουλειά μου δεν χαμογελάω. Τις στιγμές που είμαι ευτυχισμένη φοβάμαι πως θα συμβεί το χειρότερο. Φοβάμαι και τη σκιά μου. Φοβάμαι πως θα πάω να βγάλω τις αμυγδαλές μου και θα πεθάνω. Φοβάμαι πως έχω διαβήτη, χοληστερίνη, και πως θα πεθάνω στα 35 μου από εγκεφαλικό ή καρδιακό. Φοβάμαι πως θα πέσει κάποια καταστροφή σε αυτούς που αγαπώ. Φοβάμαι πως δεν θα πάρω ποτέ τη ζωή μου στα χέρια μου. Πως θα έχω ανάγκη πάντα να είμαι σε μια μίζερη δουλειά σε μίζερη κατάσταση, σε μια μίζερη ζωή. Φοβάμαι πως έχω γίνει η πλέον αδιάφορη γυναίκα στον κόσμο. Πως έχω χάσει το χιούμορ μου, πως έχω χάσει τη γυαλάδα στο μάτι μου που τόσο τη γούσταρα. Φοβάμαι πως δεν είμαι πλέον επιθυμητή σαν γκόμενα, και πως θα πρέπει να παρακαλάω για να πηδηχτώ. Φοβάμαι να στείλω στο διάολο τον διάολο μου. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Θέλω να σταματήσω να κλαίω.
Φοβάμαι τόσο πολύ και θέλω να μείνω μόνη μου. Θέλω να μην ακούω άνθρωπο. Δεν θέλω κανένας να μου πει πως όλα θα πάνε καλά. Δεν είμαι αχάριστη. Ξέρω πως έχω να φάω, και πως έχω και τα 2 πόδια, και τα 2 χέρια μου. Θέλω να ανασάνω όμως. Θέλω να μπορώ να ουρλιάξω. Θέλω να μπορώ να νευριάζω χωρίς να φοβάμαι. Θέλω να μπορώ να κλάψω. Θέλω ηρεμία. Θέλω να ξυπνάω το πρωί και να μην μου φωνάζουν. Θέλω να κοιμάμαι το βράδυ με ένα χάδι. Θέλω πολλά... Θέλω το κουράγιο να αποδεχτώ αυτά που συμβαίνουν.

Θεέ μου, δώσε μου το κουράγιο να αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω, την καρτερικότητα να αποδεχτώ αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και τη σοφία να καταλαβαίνω τη διαφορά......

Κάποια από αυτά τα έχω ήδη. Είμαι πνιγμένη όμως. Είμαι πνιγμένη στα χρ΄΄εη και στη γκρίνια. Σε μια καρικατούρα του εαυτού μου. Ο Δ. προσπαθεί να μου πει πως είναι δίπλα μου. Όλα θα πάνε καλά. Και εγώ τον πιστεύω. Τι είναι όμως αυτό που καταδυναστεύει τη σκέψη μου, και με κάνει να αισθάνομαι πως όλα τελειώνουν? Μόλις περνάει ο Επιτάφιος απ'έξω. Δεν είναι πολύ θρησκευόμενη, αλλά αισθάνομαι πως θρηνώ κι εγώ για κάτι με όσους πιστούς θρηνούν για τον φυσικό θάνατο του Κυριου τους. Εγώ θρηνώ για την Κλέα που ήξερα κι αγαπούσα. Για εκείνη που πάντα με στήριζε στα δύσκολα που είχαν έρθει, και που αν ήταν εδώ θα με στήριζε για τα δύσκολα που θα έρθουν. Η ώρα είναι 21¨33 τώρα που γράφω. Δεν ήθελα να γράψω. Ήθελα τόσο πολύ να μιλήσω όμως. Να μιλήσω σε κάποιον που να μη με ξέρει. Ή σε κάποιον που με ξέρει. Όλα θα πάνε καλά. Έτσι εκβιάζω τον εαυτό μου. Τα μάτια μου είναι μαύρα από το κλάμα. Αναρωτιέμαι αν η αγάπη που αισθανόμαστε και γεμίζει τις ζωές μας, είναι κάτι που νιώθουμε ή κάτι που το μυαλό μας λέει πως πρέπει να νιώσουμε. Ελπίζω πως είναι το πρώτο. Γιατί χωρίς αγάπη δεν μπορώ να σωθώ. Είμαι άδεια. Μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις. Εσύ κι εγώ. Αλλά σε κουράζω.

Forthnet Vs OTE

Λοιπόν αγαπημένοι και πιστοί μου αναγνώστες...
Έκανα αίτηση στη Forthnet για να κόψω τον ΟΤΕ.
Από την Προπροηγούμενη Πέμπτη δεν έχω τηλέφωνο. Από την προηγούμενη Τετάρτη δεν έχω ούτε και Internet.
Έχει λέει κάτι ο βρόγχος μου.... Μην πω τίποτα... Οπότε απέχω λίγο, ούτε να σας διαβάσω προλαβαίνω, ούτε τίπτις....
Θα επανέλθω δριμύτερη...

Στα 79, όταν θα'μαι γιαγιά...

Όταν θα είμαι γιαγιά....
-θα παίζω magic the gathering με τα εγγόνια μου.
-θα πηγαίνω στις συναυλίες των iron maiden(αθάνατοι), και χτυπάω τα λευκά μακριά μαλλιά μου στο ρυθμό του Πάρκινσον.
-θα έχω 3 γάτες, τον Φρόντο, τον Σαμ, και τον Έντι.
-Θα κάνουμε σκανταλιές με την αδελφή μου. (Θα πηγαίνουμε στο Κοσμικόν και θα τρώμε καταίφια.)
-Θα κάνω βόλτες στον κήπο με τον άνδρα μου, και θα περπατάμε στον δρόμο χεράκι, χεράκι.
-Το βράδυ θα κοιμόμαστε αγκαλιά και θα μου λέει παραμύθια για να με κοιμήσει.
-Θα έχω βαρεθεί το μαύρο, και όλα μου τα ρούχα θα είναι ροζ, κίτρινα και κόκκινα εμπριμέ με βούλες.
-Θα έχω εξοχικό για τους 6 μήνες του χρόνου, και θα καλλιεργώ ντομάτες και φασολάκια.
-Θα έχω μεγάλες τριανταφυλλιές, θα έχουν ονόματα, και θα συζητάω μαζί τους κάθε πρωί.
-Θα έχω πει 600 φορές στα εγγόνια μου, πώς αγάπησα τον παππού τους, και κάθε φορά που θα ξεκινάω να την ξαναλέω, δεν θα με βαριούνται, αλλά θα ξαπλώνουν τα πηγούνια τους πάνω στο χέρι τους, και θα με χαζεύουν με χαμόγελο.
-Θα έχω μια τεράστια συλλογή από μακριές λευκές τούφες στο κεφάλι μου, και θα παίζω μαζί τους όταν θα βαριέμαι.

:P
Ελπίζω να είμαι πλήρης, να έχω ζήσει όπως ονειρεύομαι, να έχω την υγεία μου, να μην επιβαρύνω τα παιδιά μου, να τα έχω βοηθήσει να ζουν την ζωή που θέλουν. Να έχω τον αγαπημένο μου, να μου κρατάει ακόμη το χέρι, και να έχω την δύναμη να τον κάνω να μην μετανοιώσει ποτέ για τίποτα.

Σήμερα διάβασα το τελευταίο ποστ της 3partiesaday για τα γεράματα της. Μου άρεσε τόσο πολύ το κείμενο της, και αντί να κάνω σχόλιο έκανα δικό μου ποστ. Σας προσκαλώ λοιπόν να γράψετε κι εσείς για τα ένδοξα γεράματα μας. Έτσι κάπως ονειρικά και αφηρημένα!!!

Καλημέρα!!!!!!!!!!!!

Tzotza

Προσπαθούσα να γράψω ένα σχόλιο στο τελευταίο ποστ της Τζοτζα. Έγραψα ένα σεντόνι, κι ακόμη έγραφα. Οπότε.. καταλαβαίνετε...

Οι γονείς μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν 7. Ο γάμος τους ήταν τόσο κακός και τόσο ψυχοφθόρος για εμάς, που ειλικρινά νομίζω πως το διαζύγιο τους ήταν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. Η μαμά μου και οι γονείς της δεν προσπάθησαν ποτέ εσκεμμένα να μας κάνουν να μισήσουμε τον πατέρα μου. Εξάλλου έγω είχα αρκετούς λόγους να τον μισώ από μόνη μου.
Παρ'ολ'αυτά, διαβάζοντας το ποστ της φιλενάδας μου, αναρωτήθηκα πόσο ψυχικό σθένος, πόση δύναμη χρειάζεται για να αντιμετωπίσεις ένα χωρισμό έχοντας 3 παιδιά. Και διατηρώντας ΄την ψυχραιμία και την εγκράτεια να μην κακολογήσεις τον πατέρα τους μπροστά τους. Ένα διαζύγιο συνήθως μας γεμίζει αν μη τι άλλο θυμό, απογοήτευση, είναι μια τρομαχτική νέα αρχή, και όταν έχεις 3 παιδιά, πρέπει να είναι τουλάχιστον πανικογενές!
Και τώρα κάθομαι και διαβάζω τις λέξεις μιας γυναίκας που 1 χρόνο μετά όχι μόνο ξεπερνάει τον χωρισμό της, όχι μόνο προσπαθεί να είναι μια καλή μαμά, αλλά προσπαθεί να μην στερήσει και τον πατερά τους από τα παιδιά της.
Και η αγαπητή Tzotza κάνει και κάτι άλλο.
Κάθε φορά που ο Διονύσης μου με ρωτάει αν τον αγαπάω, του λέω πολύ. Κάθε φορά μου με ρωτάει αν θα τον αγαπάω πάντα, του λέω πως δεν ξέρω αν θα είμαστε μαζί για πάντα, αλλά θα τον αγαπάω για πάντα. Γιατί οι στιγμές που έχω περάσει μαζί του είναι οι στιγμές της μεγαλύτερης ευτυχίας μου σε αυτή τη ζωή. Και μου εύχομαι να τα καταφέρω, γιατί οι στιγμές που ζεις με έναν άνθρωπο είναι μοναδικές. Πετώντας αυτές τις στιγμές χάνεις την εμπειρία, τον χρόνο και τις στιγμές που σε κάνουν τον άνθιρωπο που είσαι σήμερα. Είναι πολύ σύσκολο όμως....
Αισθάνομαι λοιπόν δέος μπροστά στη γυναίκα που μετά από σχεδόν 20 χρόνια μπορεί να κάθεται στον υπολογιστή της και να γράφει πως πάντα θα τον αγαπάει. Πάντα, ακόμη και αν της ράγισε την καρδιά. Την ώρα που όλοι όταν χωρίζουνε, θέλουν όπως είπε και μία μικρή τσαπερδόνα, να πετάξουν τους πρώην τους στο λάκο με τα φίδια και να σταθούν στην άκρη τραβώντας φωτογραφίες.
Ξέρω πως ο λόγος μου δεν έχει ιδιαίτερη συνοχη, και πως πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο, αλλά τα λόγια της σε αυτό το τελευταίο της ποστ με συγκλόνισαν. Την θαυμάζω γιατί προσπαθεί να συντηρήσει την αγάπη, ακόμα κι αν δεν είναι πια μαζί, όχι μόνο για χάρη των παιδιών της. Δεν το κάνει βεβιασμένα και με το ζόρι, αλλά γιατί σέβεται την ζωή της και τις επιλογές της. Και για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αυτό είναι που μου΄λέει πως η γλυκια μας tzotza, είναι δυνατή, και όχι μόνο θα καταφέρει να κάνει 2 μέτρα τα παιδιά της(ή λίγο πιο κάτω:P), αλλά θα συνεχίσει να αγαπάει την ζωή της, τα μυστικά της, τα στραβά, τα ανάποδα, και τα γέλια και τις χαρές μιας μεγάλης ζωής. Και της το εύχομαι ολόψυχα.
Tzotza μου, να είσαι πάντα καλά και ευτυχισμένη, και να έχεις πάντα αυτή τη δύναμη να συγχωρείς, να αφήνεσαι, και να αγαπάς, κούκλα μου, γιατί αν και είσαι ευαίσθητη, έχεις βρει περισσότερο το νόημα από πολλούς από εμάς.