Κωλόγρια ετών 35.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να αλλάξω όνομα στο βλόγι μου...

Πφφφφφφ...........

Η ζωή στην Ελλάδα του 2013 είναι μια συνεχής απόλαυση.
Ότι δεν κατάφεραν αιώνες φιλοσοφίας, τα κατάφεραν οι τελευταίες (και μη) ελληνικές κυβερνήσεις.
Carpe Diem.
Όλοι μας.
Άδραξε τη μέρα.
Λες και θα έχεις αύριο.
Yolo.
Και γρήγορα γρήγορα.
Δεν υπάρχει αύριο. Μέτα βίας υπάρχει το σήμερα.
Δεν υπάρχει περίθαλψη/σύνταξη/δουλειά/εξοχικό? Σπίτι. Θα μείνουμε στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά ενώ τα ρεμάλια λιμοκοντόροι λιμάρουν τα νύχια τους και προσλαμβάνουν ηρωικούς μετανάστες να τους χτυπάνε στην πλάτη για να ρευτούν.
Η ανάπτυξη έρχεται.
400 ευρώ.
55 ώρες.
50 εβδομάδες τον χρόνο.
Καμία ασφάλιση.
Καμία ασφάλεια.
Καμία σιγουριά.
Ζω τόσο πολυ στα όρια της υπομονής μου που και ένα φτέρνισμα με πετάει έξω.
Αίσχος.....

35

Και να που καμιά φορά και χωρίς πολλή προσπάθεια τα κάνεις όλα σκατά. 

Μια κακή διάθεση, ένα παράπονο, ένα στραβό βλέμμα, και τρέχεις να μαζέψεις τ' ασυμμάζευτα. 

Και καλά αν ο άλλος είναι λογικός και έχει κατανόηση.

Πες ότι το ένα κακό το γλίτωσες. 

Με το ενοχικό το σύνδρομο μετά τι κάνεις?

Γιατί ο άλλος δεν μπορεί να πληρώνει συνέχεια τις ανασφάλειες σου και τα πληγωμένα θέλω σου. 

Αλλά καμιά φορά δεν μπορώ. Είμαι κι εγώ τρομάρα μου γάμησε τα. 

Δεν μπορώ να μην είμαι καλά και να είμαι χαχαχου και χουχουχα. 

Μάλλον θα έπρεπε που και που να καταπιέζομαι από το να χαλάω την κατάσταση. 

Αλλά αυτό θα με βγάλει και πουθενά?

Δεν είμαι αχάριστη. 

Είμαι παραπονιάρα,. 

Ξέρω ότι είμαι ευλογημένη με πολλά πράγματα. 

Ξέρω ότι σε κάποια άλλα απλά πρέπει να κοπιάσω περισσότερο από άλλους. 

Μια ζωή αυτό έκανα. 

Αλλά τώρα είμαι κουρασμένη. 

Και η υπομονή μου είναι άφαντη. 

Γαμώτο. 

Λες να περνάω κρίση ηλικίας?

100 και κλεψιά.

100η ανάρτηση.
Κλέψιμο γιατί εγώ ένα σχόλιο ήθελα να κάνω, και έπεσα σε κατοστάρι.
Τι είναι αυτά τα 100?
Και τώρα?
Τα εκατόστησα.
Να τα διακοσαρήσω?
Θα δούμε:)

Εντελώς συμπτωματικά το σχόλιο που ήθελα να κάνω είναι βλογιστικού χαρακτήρα.
Κάνω μια βόλτα στις πλατείες των γειτόνων και είναι όλες άδειες.
Εκτός από του ψαρά με την χρυσή καρδιά.
Τοπίο εγκατάλειψης.
Αλλά τουλάχιστον έχουμε ψάρια.
Ελπίζω προσωρινά ρε γαμώτο.
Η εγκατάλειψη.
Όχι τα ψάρια.

Την Τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς

Γενικα πιστεύω πως είμαι θερμός άνθρωπος. Δεν εννοώ ότι κρατάω τα υγρά σας σε συγκεκριμένη θερμοκρασία.Εννοώ πως ειμαι έξω καρδια. Θα φωνάξω, θα γελάσω, θα γελάσω φωναχτα, θα κλάψω, κ.ο.κ. Ίσως γι αυτό αυτή η ψύξη μου άλλαξε τα φώτα. Καγγελο η κυρία.
Τα νέα ήταν καλα. Τόσο καλά που αν είμασταν λίγο καλύτερα θα αγοράζαμε μπιμπερό τώρα.
Πού να καταλάβεις?
Τρελοί άνθρωποι είμαστε;)

Παράπονο άνευ λόγου και με λόγο.

Σήμερα όλα πάνε καλά και ανάποδα.

Πήρα καλά νέα. Πολύ καλά νέα. 

Περιμένω αύριο τα πιο σημαντικά. Ελπίζω να είναι καλά. 

Όλη την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν σε αναμονή.

Αγχος.

Πολύ άγχος.

Τα καλά νέα είναι καλά. 

Αλλά ξαφνικά παίρνεις μια ανάσα και ένας τόνος άγχους που κατέπνιγες πέφτει και σε πλακώνει. 

Αισθάνομαι πολύ αχάριστη ρε γαμώτο. 

Είμαι πολύ πιεσμένη με τα λεφτά, με το θέμα που περιμένει απαντήσεις, με την ζωή μου γενικά. 

Και όλο τρέχει στο μυαλό μου το "παράπονο" του Ελύτη, και πέρα από το δικό μου παράπονο, 

έχω και ενοχές που παραπονιέμαι. 

 Να είσαι συνειδητοποιημένα παράλογος είναι κουραστικό.

Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.   

Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σʼ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν το κυνηγά

πάντα, πάντα θα ʽναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

δεύτερη ζωή δεν έχει.

Νατ

Και δεν μιλάω για το ναυτικό ταμείο. 

Κάποιες φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια φωνή γνώριμη, να σου πει τις δικές της ανασφάλειες, τα δικά της άγχη, τα δικά της παράπονα. Να της πεις τα δικά σου. Τότε νιώθεις κι εσύ πάλι άνθρωπος. Ξεπερνάς λίγο τις ενοχές της παράνοιας και του παραπόνου σου, και νιώθεις φυσιολογικός. Ότι και αν συνεπάγεται αυτό. Γι αυτό χρειαζόμαστε τις φιλενάδες. 
Και ξαφνικα.. χαμόγελο:)

Εμπειρίες είναι κι αυτές.

Μπαίνεις για μπάνιο. 
Βρέχεσαι. 
Γίνεται διακοπή ρεύματος. 
Βγαίνεις σαν από χαμάμ τυλιγμένη με 15 πετσέτες να μην κρυώσεις. 
Βρίσκεις ένα κερί, δεύτε λάβετε φως.
Επιμένεις να το κάνεις το μπάνιο,μούσκεμα όπως είσαι.
Μπαίνεις κάτω από το ντους.
Έρχεται το φως.
Λούζεσαι.
Ακούς εκκωφαντικό ήχο από το σαλόνι.
Ένα ατελείωτο μπιπ.
Το χαμάμ ΙΙ.
Ο Φυστίκης είναι ξάπλα πάνω στο pc, και διαλέγει με αποτυχία κάποιο από τα ease of access.
Κλείνεις λαπιτόπι, βουτάς κάτω από τη ντουζιέρα.
Γαμώ.
Μέχρι να πλυθείς νώθεις το ζεστό νερό να φτάνει στο τέλος του.
Πάγος την ώρα που ξεβγάζεις δυο μέτρα μαλλιά.
Σταματάς.
Χαμάμ ΙΙΙ.
Ανάβεις το θερμοσίφωνο.
Μπαίνεις κάτω από τη ντουζιέρα και περιμένεις.
Κάνεις τα πλακάκια με χλωρίνη.
Κάνεις μία και την μπανιέρα.
Ευκαιρία είναι.
Το νερό είναι ακόμη κρύο.
Η ταν ή επί τας.
Έχω δέρμα εικοσάρας. Και καθαρή μπανιέρα.

All things British

Final thoungts on opening ceremony.
Αν είσαι brit-fan ήταν πάρα πολύ ωραία. Εμένα προσωπικά είναι η δεύτερη μάλλον αγαπημένη μου. Βέβαια μετράω από τις τελευταίες 4, που είδα ολόκληρες:) Της Ελλάδας μου είχε φανεί εξαιρετική, μου είχε φανεί πολύ ατμοσφαιρική και επιβλητική, με τον ίδιο τρόπο φαντάζομαι που οι Άγγλοι καραγούσταραν αυτήν εδώ.
Από την άλλη αν το δεις αντικειμενικά, είναι δύσκολο να "αγγίξει" ένα όχι τόσο αφοσιωμένο κοινό, το οποίο έμενε να αναρωτιέται γιατί βλέπει νοσοκομειακά κρεβάτια και τον Βόλντεμορτ (ή σε κάποιες περιπτώσεις αυτόν τον ψηλό με τα μαύρα).
Επίσης αν κάποιος δεν είναι πολύ της μουσικής, σίγουρα σε κάποια σημεία θα βαρέθηκε, γιατί Μπόιλ είναι αυτός, χωρίς μουσική, που πας?
Αγαπημένες στιγμές:
•Προσκυνάω Ρόουαν Άτκινσον. Απλά προσκυνάω.
•Η βιομηχανική επανάσταση.
•Κένεθ Μπράνα <3
•Βασίλισσα και ελικόπτερο.
•Θάνατος.
•Φλόγα.
Γενικά εμένα μου άρεσε πάρα πολύ σχεδόν όλη η τελετή έναρξης.
Αλλά αν κάτσω να υπολογίσω in terms of humour, music, food,etc, ,
I love all things British (ήθελα Μόντυ Πάιθον με κάποιον τρόπο:) )
Αναμονή τώρα για την τελετή λήξης.

Ο κανόνας του επτά.

Ο κανόνας του επτά.

Τι σόι άνθρωπος θα ήμουν αν δε με διακατείχε και εμένα η βαθιά πίστη σε κάποια θεωρεία συνωμοσίας ή κάποια βαθιά πίστη σε φαινόμενα και γεγονότα. 
Έχω παραδοθεί άνευ όρων στο ψέκασμα χημικών που μας υπνωτίζουν, ληθαργίζουν.
Κατά τα άλλα όμως, τίποτα.
Χθες λοιπόν, με χτύπησε. Νομίζω ότι ο άνθρωπος κάνει επταετείς κύκλους πριν σιχτιρίσει. Είναι πολύ σύνηθες αν διαβάσετε (όπως κάνω εγώ, ρεμάλια) σε έγκυρα sites (όπως αυτό εδώ το μπλογκ καλή ώρα, υπερέγκυρα) ότι πολλά διαζύγια αιτούνται κατά τον έβδομο χρόνο (βλ. επτά χρόνια φαγούρα, κλπ΄κλπ). Επίσης στις δουλειές τις μακροχρόνιες έχουμε συχνά παραιτήσεις κατά τον έβδομο χρόνο.

Πιστεύω ότι γενικά βαριόμαστε εύκολα. Οπότε δεν πιστεύω ότι ο επταετής κανόνας αναφέρεται στον χρόνο που μας παίρνει να βαρεθούμε κάτι. Σίγουρα βαριόμαστε πολύ πιο γρήγορα.
Αφορά στον χρόνο που χρειαζόμαστε να πούμε "βρε, αει στο διάολο, με έπρηξες".

Αυτά. 

Μονόδρομος ή απλά ανηφόρα?

Ερωτευόμαστε την ιδέα του ανθρώπου που διαλέγουμε. Και τον αφήνουμε καταδικασμένο να μας απογοητεύει.

Αμφίδρομος μονόδρομος απογοήτευσης με σταγόνες μνήμης. 

Κι όμως, θα ορκιζόμουν ότι μ'αγάπησες. 'Η ότι μ'αγαπάς.

Ασυμφωνία φύλων

Έχω αρχίσει να πιστεύω πως άντρες και γυναίκες δεν είναι συμβατοί.

Δεν εξηγείται αλλιώς. 

Είναι τόσο διαφορετικά τα θέλω, οι κώδικες συμπεριφοράς, οι απαιτήσεις....

Πώς γίνεται να συνυπάρχουν τόσα χρόνια?

Άφωνη. 

Πώς γίνεται?

Αντισταθείτε στo δημαγωγό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"Αντισταθείτε στo δημαγωγό - Widersteht den Demagogen
Leitartikel Die Griechen treffen am Sonntag eine historische Wahlentscheidung - und sowohl Ergebnis als auch Folgen sind unklar. Die FTD sagt in ihrer Wahlempfehlung, wen die Griechen wählen sollen, in deutscher und griechischer Sprache.Σύσταση προς τους ψηφοφόρους - Η Financial Times Deutschland (FTD) και η πλειοψηφία των Ελλήνων έχουν ένα κοινό συμφέρον: Η χώρα σας πρέπει να παραμείνει στο ευρώ. Την Κυριακή γίνονται ιστορικές εκλογές, οι οποίες θα είναι καθοριστικές ακριβώς επ’ αυτού, αλλά και για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης. Γι’ αυτό η FTD κάνει σήμερα κατ’ εξαίρεση μία σύσταση στους Έλληνες ψηφοφόρους, κάτι που συνηθίζει πριν τις εκλογές για το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο και για το Ευρωκοινοβούλιο. Αγαπητές Ελληνίδες, αγαπητοί Έλληνες, φροντίστε για ξεκάθαρες πολιτικές συνθήκες. Ψηφίστε θαρραλέα υπέρ της μεταρρυθμιστικής πορείας και όχι οργισμένα κατά της αναγκαίας και επίπονης αναδιάρθρωσης. Μόνο με τα κόμματα που αποδέχονται τους όρους των διεθνών χρηματοδοτών, η χώρα σας θα μπορέσει να παραμείνει στο ευρώ. Αντισταθείτε στη δημαγωγία του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Μην εμπιστεύεστε τις υποσχέσεις τους, ότι δηλαδή είναι δυνατή η χωρίς συνέπειες καταγγελία όλων των συμφωνιών. Η χώρα σας έχει επιτέλους ανάγκη από ένα κράτος που λειτουργεί. Για την ομαλή διακυβέρνησή της συνιστούμε τη Νέα Δημοκρατία, κάτι που κάνουμε με βαριά καρδιά. Η Νέα Δημοκρατία άσκησε επί δεκαετίες λάθος πολιτική και είναι συνυπεύθυνη για τη σημερινή μιζέρια. Παρ’ όλα αυτά η καλύτερη επιλογή για τη χώρα σας θα ήταν μία κυβέρνηση συνασπισμού με αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά και όχι τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος θέλει να γυρίσει πίσω τον τροχό της ιστορίας και σας βαυκαλίζει με έναν κόσμο που είναι εκτός πραγματικότητας.Übersetzung aus dem Deutschen: Nikos Theodorakopoulos"

Ναι κυρίες και κύριοι, φτάσαμε ως εδώ.
Τον τελευταίο καιρό η Ελλάδα βρίσκεται στην δεύτερη προεκλογική περίοδο του σωτήριου έτους 2012(θα είναι προγραμματισμένες εξαμηνιαίως τώρα), και από ότι φαίνεται ο κόσμος είναι αναποφάσιστος. Οι καλοί Γερμανόφιλοι Έλληνες θα πω, και όχι Γερμανοί, γιατί το άρθρο έχει ελληνική υπογραφή, αποφάσισαν να μας νουθετήσουν για την ψήφο μας. Φυσικά, φυσικά. Γιατί αυτό είναι το σωστό.
Τον Ραγιά δεν τον ξυπνάς. Τρομάζει.
Η Ελλάδα γέμισε σωτήρες. Τρέχουν να με σώσουν κι εγώ ελπίζω να μη σώσουν.
Στις προηγούμενες εκλογές "πρώτα" κόμματα ΝΔ και Σύριζα.
Κι εκεί που 5 Ιουνίου ο κος Σαμαράς βρωντοφώναζε ότι αν δεν πάρει αυτοδυναμία  θα ξανακάνει εκλογές, ξαφνικά τσουπ! είδε τα ποσοστά.
Από τις 7 Μαΐου οι εκλογές οι δεύτερες έγιναν δυσβάσταχτες και εγκληματικές για τη χώρα.
Ξαφνικά η Ευρώπη θα μας διώξει από το Ευρώ. (σκέφτομαι μήπως έχουν κατά νου να μετακομίσουν και τη χώρα, για να μην έχουμε και ευρωπαϊκές χωροταξικές αξιώσεις).
Έχει βουίξει ο τόπος για την επικείμενη καταστροφή.
Η ΔΕΗ χρεοκοπημένη, το καλοκαίρι δεν θα έχουμε ρεύμα.
Δεν θα έχουμε πετρέλαιο [το οποίο, θέρμανσης, πολύ βολικά έχουν προγραμματίσει από Σεπτέμβρη να εξισωθεί με το κίνησης, οπότε θα κάψουμε τα βιβλία μας για να ζεσταθούμε (οι τυχεροί που διαβάζαμε δηλαδή). Ούτως ή άλλως αφού δεν θα είχες λεφτά να πάρεις, ποιός ο λόγος να έχουμε?].
Δεν έχουμε λεφτά για συντάξεις, για φάρμακα, για μισθούς.

Και για όλα φταίει ο Σύριζα.
Φταίει επίσης για την υπογεννητικότητα (όχι, δεν φταίει ότι οι κυβερνήσεις σε έχουν ξεβρακώσει, και δεν έχεις να φας, πόσο μάλλον να γεννήσεις),
για την ανεργία (αισίως σήμερα η ανακοίνωση της στατιστικής μας κατατάσσει στο 22,6%),
για τις φουσκάλες που σε πιάνουν αν βάλεις στενά παπούτσια
και για την πικράδα του σκέτου καφέ.

Και εγώ απέναντι αναρωτιέμαι, ανεξαρτήτως παράταξης, ποιος τους πιστεύει αυτούς τους ανθρώπους? Όλους. Και τους ΝΔ, και τους Πασόκους, και τους Συριζαίους, τους ΚΚΕδες (που είναι αποφασισμένοι να αντισταθούν στο κυβερνητικό κατεστημένο και να κυβερνήσουν μόνο αν πάρουν το 80% των ψήφων), τους μεγάλους, τους μικρούς, τους παλιούς, τους νέους που είναι πιο τσαχπίνηδες γιατί ξέρουν και μάρκετινγκ.
Ζω το δεύτερο μέρος του Game of thrones με τόσους βασιλιάδες στην σειρά.

Και μια τιμή την αισθάνομαι που όλοι αυτοί οι κυριούληδες παλεύουν για να ζήσω εγώ καλύτερα.

Γιατί βέβαια, τόσο καιρό με φρόντιζαν, και έτσι τα έχω καταφέρει μέχρι τώρα. Άνεργη, ανασφάλιστη, άτεκνη, 35 χρονών γαϊδάρα, αναποφάσιστη, άβουλη, τρομαγμένη, απογοητευμένη... Σκέψου πως θα ήμουν αν δεν με φρόντιζαν.
Αλλά με φροντίζουν και με θυμούνται. Προεκλογικά.

Και έχουν και μια αίσθηση αξιοπρέπειας. Μόνιμη. Κληρονομικό χάρισμα. Ο Άκης μας συνελήφθη για τα άντερα του, αλλά το ύφος το προεκλογικό, αλλά ελαφρώς θιγμένο, καρφιτσωμένο, μόνιμο τατουάζ.
Ο Μπένι, θίγεται και ουρλιάζει όταν ο απλός κόσμος απευθύνει κατηγορίες και αποδίδει ευθύνες.
Όλοι αρνούνται τα πάντα, και τα πάντα αρνούνται όλους.
Κι εμείς με τη σειρά μας, αρνούμαστε να κατανοήσουμε ότιδήποτε. Ακούω κόσμο πωρωμένο, εξαγριωμένο, παθητικό, αναίσθητο.
Ακούω να βροντοφωνάζουν υπέρ της Χρυσής Αυγής. Που για τους πονεμένους από τους λαθρομετανάστες κεντροΑθηναίους είναι ωραία γκόμενα. Όπως ξανάπα, δεν κρίνεις τη γκόμενα μόνο από τις γάμπες. Ανέβα και πιο πάνω.
Ξέρεις που σταματάει η βία? Ξέρεις αν θα σταματήσει στο δικό σου το μάγουλο? Ή αν θα σταματήσει στο παιδί σου? Ή αν το καλοκαίρι που κάποιοι τυχεροί θα έχουν γίνει κάρκανα από τον ήλιο, θα πρέπει να κυκλοφορούν με εθνόσημο καρφιτσωμένο στο μέτωπο? Ή αν σταματάει καθόλου;...
Βροντοφωνάζουν για τη ΝΔ, για τον Καμένο, για τους νέους Δημιουργία ξανά, που υποπίπτουν σε μικρά αμαρτήματα και δεν έχω καταλήξει αν μας κοροϊδεύουν κι αυτοί ή αν έχουν όντως καλή πρόθεση επί της ουσίας. Σήμερα δήλωσε ο αρχηγός τους ότι είναι Χριστιανό ορθόδοξος Αγνωστικιστής και με μαζεύαν από τα πατώματα. Αλλά και να μας κοροϊδεύουν, οι πρώτοι είναι, ή οι τελευταίοι? Δωσ'τε στον λαό ψωμάκι....

Αχ, κουράστηκα. Παραληρώ κι εγώ μαζί με τους άλλους ψάχνοντας τον Μεσσία. Πού να τον βρω τώρα; ... Βγαίνουν και σπάνια οι αφιλότιμοι.
Κλείνω με ευχή για ... τι  να πω.... για μια ζωή όχι πλούσια, αλλά αξιοπρεπή.
Και για λίγο σεβασμό... ρε γαμώτο...

πφφφφφ

Μέχρι να αντιμετωπίσεις άνθρωπο που λύνει τις διαφωνίες του με ξύλο, μην ανοίγεις το στόμα και λες "καλά της έκανε". Σε έχουν σκίσει από όπου σκίζεσαι και καμαρώνεις τα ψευτοπαλίκαρα που στο παίζουν εθνοσωτήρες. Ελληνα να η περηφάνια σου και η δημοκρατία σου. Και όποιος τολμήσει να τους υπερασπιστεί να ξέρει ότι δεν είναι μόνο η Κανέλλη, είναι κάθε ένας που φέρνει αντίρρηση. Αυτή η αντίδραση είναι στάση ζωής, δεν είναι ξέσπασμα.

Σεβόμεθα...

Διαβάζω σήμερα στο ίντερνετ κλασσικά ειδήσεις.
Διαβάζω δηλώσεις "μεγάλων" και "μικρών".

"Στη συνεδρίαση του ΔΣ η κ. Λαγκάρντ επανέλαβε ότι «σέβεται τις θυσίες που κάνει ο ελληνικός λαός». "

"Συνεχίζοντας τις αναφορές του στις ελληνικές εκλογές του Ιουνίου, ο κ. Ολάντ πρόσθεσε «προσοχή, γιατί αυτό που θα ψηφίσετε στις 17 Ιουνίου θα έχει συνέπειες, για σας και για εμάς. Αλλά εμείς σας σεβόμαστε. Εγώ σας σέβομαι. Είναι μια αλλαγή σε σχέση με την προηγούμενη πολιτική»."

"Ερωτηθείς για τις δηλώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Guardian, ο κ. Ερό υποστήριξε πως η επίλυση της κρίσης πρέπει να γίνει με τη συνεργασία του ελληνικού λαού, κάτι το οποίο ξεκινάει με την ένδειξη αλληλοσεβασμού. "

Εν κατακλείδι, έχουμε χεστεί στον σεβασμό.

Μαλάκα

"Εμείς παλαιότερα δουλεύαμε". Δεν κοπροσκυλιάζαμε. Εσείς όλη μέρα, καφέ και τσιγάρο."

ο εξηντάρης με εξασφαλισμένη τη σύνταξη του, το σπίτι του, τα προς το ζην, με κοιτάει με ύφος απογοήτευσης. 

"Εσείς οι νέοι. Δεν ξέρετε τι πάει να πει δουλειά. Εμείς κοπιάζαμε για την οικογένεια μας."

Εμείς δεν θα κάνουμε οικογένεια, φίλτατε. 

Εμείς δουλεύουμε από το πρωί ως το βράδυ για 400€. Το νοίκι μας είναι τόσα. 

Γυρίσαμε δεξιά, αριστερά, ψάξαμε για δουλειά, μας έκλεισαν την πόρτα στα μούτρα μας. 

Πασχίζουμε και δουλεύουμε μαύρα, κλαίμε για τα ένσημα που ποτέ δεν πήραμε. Κλαίμε γιατί σε 30-40 χρόνια από σήμερα, αν έχουμε καταφέρει να επιβιώσουμε, θα ζητιανεύουμε. 

Κάθεσαι εκ του ασφαλούς και μου λες ότι εμείς δεν γνωρίσαμε πόλεμο. Έχεις δίκιο. Δεν είδαμε το αίμα να στάζει, δε γνωρίσαμε βομβαρδισμούς, δεν απειλήθηκε η ζωή μας. 

Κατακρεουργήθηκε το μέλλον μας όμως. 

Εσύ πολέμησες και δούλεψες για να κατακτήσεις τη ζωή σου, την ελευθερία σου, την οικογένεια σου. 

Εγώ ζω με την πλασματική ελευθερία που μου πλασάρουν υπό καθεστώς τρομοκρατίας. Και πρέπει να είμαι ευχαριστημένη. Που δεν ξέρω αν αύριο θα έχω λεφτά να ζω. Που θα πρέπει να γυρίσω πίσω στη μάνα μου 35 χρονών άνθρωπος. Που κλαίμε με τους φίλους και γελάμε ταυτόχρονα, γιατί έχουμε να πάρουμε παπούτσι 3 χρόνια. Πόλεμο δε ζήσαμε, ζήσαμε όμως το θάνατο της αξιοπρέπειας μας. 

Και τι θέλαμε?

Οι γονείς μας δούλεψαν, κόπιασαν. Έφτιαξαν το σπίτι τους, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, και πάλευαν να τα μεγαλώσουν, να τα σπουδάσουν, να φτιάξουν εκείνο το ερείπιο το εξοχικό που τους άφησε η γιαγιά. Εμείς δουλεύουμε, κοπιάζουμε για να βγάλουμε το μήνα όσο κάνει το ένα σου παπούτσι. Και εσύ κρίνεις ότι είμαστε ρέμπελοι. 

Ποιοι? Εμείς, οι αιώνια ρομαντικοί που ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά. 

Εσύ αγωνίστηκες και ξεπουλήθηκες σε χρόνο dt και στέρησες σε εμένα τη ζωή μου. 

Και έχεις το θράσος να με κρίνεις. Θα έπρεπε να φοβάσαι μην ανοίξω το στόμα μου και σε κρίνω εγώ. 

Αρκετά με την πικροχολίαση. Εμείς κάτω δεν θα το βάλουμε. Μαλάκα.

Ειδήσεις

Το να δεις ειδήσεις τη σήμερον ημέρα είναι μία απόφαση ζωής. Ξεκινάνε οι ειδήσεις, τα μηχανάκια μετράνε νούμερα τηλεθέασης, και εσύ μετράς την πίεση και τον σφυγμό σου να δεις αν θα το αντέξεις και το σημερινό. Αντε να τελειώσουν οι εκλογές να γίνει ότι είναι να γίνει μπας και ηρεμήσουμε λίγο.

Εμείς τουλάχιστον έχουμε καφέ και αγάπη :)

Παραμιλητό μαυρίλας (Ντροπή σου)

Κοίτα να δεις τι έγινε.
Πέρασε άνθρωπος από το λημέρι μου. Χρόνια και ζαμάνια.
Και σε θυμήθηκα πάλι γλυκό βλόγι:)
Τι να πρωτοπω, που αισθάνομαι και φλύαρη σήμερα. Έχω να σε δω και καιρό.
Βασικά εγώ καλά είμαι, η Ελλάδα είναι για κλάματα. Δυο βδομάδες πριν είχαμε εκλογές.

Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. Από τότε, ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις, με τη συνοδεία παραισθησιογόνων τα κανάλια, με τη συνοδεία ηρεμιστικών εμείς, με τη συνοδεία δόλου και συνδρόμου "λιανισμένη η καρέκλα" οι εθνοπατέρες.

Σε διαδικασία τρόμου ζούμε από τότε. Θα φύγουμε από το euro, θα χρεοκοπήσουμε, θα πεθάνουμε, και ο Δεκέμβρης δεν έχει φτάσει ακόμα.

Άσε που βγήκαν στο φως ημερολόγια των Μάγια που λένε ότι ο κόσμος θα ζήσει για πολλές χιλιάδες χρόνια ακόμα. Καμία φερεγγυότητα πια. Οι Έλληνες δεν ενημερωθήκαμε όμως, και ετοιμαζόμαστε για την καταστροφή με νύχια και με δόντια.

Τι άλλο?... Δουλειά δεν υπάρχει. Νομίζω πως οι μόνοι που έχουν δουλειά τώρα είναι αυτοί που δουλεύουν σε εισπρακτικές. Ντρινγκι ντρον τα τηλέφωνα. Τα ακούς στο λεωφορείο, στο δρόμο, στο γραφείο μου, παντού. "Δεν έχω", "θα βάλω αύριο", "μα είμαι έξω από την τράπεζα", και άλλα διάφορα. Έχει απενοχοποιηθεί πια το χρέος. Αφού ξέρουμε ότι όλοι στον ίδιο βούρκο βράζουμε. Και να φανταστείς ότι η Ελλάδα έχει μικρό ποσοστό χρέους ανά πολίτη. Εμάς τα προβλήματα μας είναι εθνικά, όχι ατομικά. Μπράβο Λότε, πάλι καλά που μου είπες και κάτι που δεν ήξερα.

Τι φλυαρολογώ τώρα για χρέη.

Εδώ έχει χαθεί η αγάπη, η ανθρωπιά μας και το φιλότιμο. Είμαστε όλοι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Και αντί να συσπειρωθούμε και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, κοιτάμε μη μας ακουμπήσει ούτε και μύγα. Μια εξαγρίωση δραματική. Στο δρόμο ξεσπάνε βρισίδια ακόμα και για τα απλά. Τρέχουν όλοι να προλάβουν μη τους φάει κανείς τη θέση μπροστά στο κόκκινο φανάρι. Ένα ζόρι το τραβάμε. Και αν κάποτε είχαμε πολιτισμό, τώρα....

Δεν συζητάω για την καλημέρα. Πφφφφφ... Χαμένη υπόθεση. Λες σε κάποιον καλημέρα και παίζει να σε στείλει και στο διάολο.

Δεν πειράζει. Έχει συσπειρωθεί η οικογένεια. Ετοιμάζουμε σιγά σιγά όλοι τα μπογαλάκια μας να γυρίσουμε σπίτι. Τι γάμοι και παιδιά... Εδώ δεν έχεις για τα βασικά.

Ρε, τι μαύρη μαυρίλα είναι αυτή που σε έπιασε σήμερα? Ντροπή σου. Και ξύπνησες και δεν ήξερες ότι είχες τις μαύρες σου.

Επίσης, έκανα μελέτη και αποφάσισα ότι όσο πιο μέσα σε μια σχέση είσαι, όσο περισσότερο έχεις να φροντίζεις ένα σπίτι και έναν άνθρωπο, τόσο λιγότερο γράφεις. Κάποιες μέρες ξύπναγα με το μολύβι ή το πληκτρολόγιο στο χέρι. Και τώρα αν γράψω πάνω από 2 λέξεις παθαίνω τενοντίτιδα.

Και θες και έξτρα βαθμό δυσκολίας? Μια μέρα πήγα να γράψω, και εδώ και 5 λεπτά έχω σκιστεί στο φτέρνισμα. Ουμφ, δε μπορώ άλλο, είμαι αλλεργική! χιχιχι! Έλα μη στενοχωριέσαι. Σου υπόσχομαι ανάκαμψη, επαναδιαπραγμάτευση  και επόμενο ποστ εντός των ημερών σε ύφος λοτεϊκό και όχι παρακμιακό.

Ντροπή σου....

1995

Έπεσε στα χέρια μου ένα κουτί με φωτογραφίες από το 95-96-97. Αν εξαιρέσεις το αδύνατο στις φάτσες, στις κοιλιές κλπ κλπ, και το φάρδαιμα στα φρύδια, όλα καλα. Φυσικό μαλλί, αφάνα γιατί ποιος έβαζε αφρό τέτοιες εποχές, φρυδούμπα κάγκελο, πόζες εξαιρετικές και φυσικά φυσικά σοβαρές και αξιοπρεπείς. Ωραία. Δεν μου λείπει τίποτα. Είδα φατσες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Φάτσες άγνωστες παντελώς!!!! Άλλες γνωστές, αλλά χωρίς ονόματα.

Τώρα είμαι καλύτερα:) Αντε και 20 χρόνια μετά τα ίδια:)

Πωπω...

Καλά είναι φοβερό το ότι ο αριθμός των φορών που θα σκεφτώ το βλόγι μου, είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογος με τις φορές που κάθομαι να γράψω. Χι. Τίποτα δεν άλλαξε, εκτός από σπίτια, ανεργία, τα χάλια μας τα μάυρα, αλλά πάντα με αγάπη, φίλους, άσπονδους, σπονδεμένους, κλπ κλπ:) Αχ, όλοι χάλια είναι, οπότε καλά είμαστε:)