Κούραση...

Η λειτουργιά του παρόντος βλογιού αναστέλεται.
Κουράστηκα, είμαι πολύ θλιμμένη για να γράψω, είμαι πολύ νευριασμένη για να ασχοληθώ.
Ξέρω ότι θρήνος και οδύνη θα χτυπήσουν την πόρτα σας με αυτά τα θλιβερά νέα, αλλά ξέρω πως θα επιβιώσετε.

Προτιμώ τελικά να σχολιάζω παρά να γράφω... Και διασκεδάζω περισσότερο όταν γράφω πράγματα χαρούμενα.... Όπως και να έχει... Ίσως αφοσιωθώ στο άλλο μου βλόγι που απέχει από προσωπικές εμπειρίες..

Τι ψώνιο είμαι θεε μου...

Τέλος πάντων προσωρινή η κατάσταση, θα επανέλθω δριμύτερη. Ξέρετε εσείς!

Κουράστηκες? Μπορεί...

Πάγος. Ανεπιθύμητος. Ντροπή.
Κενό.
Εκείνη και η υπερβολή της αντικρυστά σε καρέκλες από ψυχρό μάρμαρο. Οι ευθύνες στους ώμους της κυρτώνουν την πλάτη της σε μια μίζερη καμπούρα. Φοβάται, όχι... τρέμει το κενό που αισθάνεται.
Τρέμει την αγάπη που της κλείνει πονηρά το μάτι καθησυχάζοντας την πως όλα θα φτιάξουν, και εκείνη δεν την πιστεύει.

Πόνος. Απορία.
Για τις αντοχές του άλλου.
Για τις δικές της. Πόσο ακόμα?
Πρέπει να αλλάξει.

-Μη στενοχωριέσαι. Σ'αγαπώ. Μην ανησυχείς.
-Είναι στη φύση μου...

Μια φύση αλόκοτη. Γυναικεία όσο και αν το αποφεύγει. Ανασφάλεια. Εγωισμός. Ποιος βλέπει μόνο τα λάθη τα δικά του και όχι των άλλων; Και φόβος......
είναι τα λάθη μόνο δικά της;...
Και αν ναι, έχει σημασία?Πόσους συμβιβασμούς είναι πρόθυμος να κάνει;... Στο μυαλό σχέσεις ουτοπικές. Πόσους συμβιβασμούς προτίθεται να κάνει εκείνη? Και πως η αγάπη της δεν θα τον σκλαβώσει αν έχει απλά συμβιβαστεί? Και πως θα είναι σίγουρη για την αγάπη της αν το κτήνος που κρύβει μέσα της μετά από απανωτές οπισθοχωρήσεις έχει χωθεί σε μία γωνίτσα του μυαλού της και καραδοκεί για εκδίκηση? Και αν λένε για αγάπη από συνήθεια? Δεν έχει αγαπήσει πριν, δεν μπορεί να το συνηθίσει έτσι απλά. Εκείνης η ζωή κρέμεται από το χαμόγελο του. Πόσο δίκαιο είναι να φορτώνεις κάποιον με την ευτυχία σου? ....Η δική του ζωή μόλις αρχίζει. Εκείνη ξέρει. Ποτέ δεν υπήρξε πιο ευτυχισμένη. Με κανέναν. Εκτός από εκείνες τις στιγμές. Θα ήθελε να μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Πόση δυστυχία να μην μπορείς να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο..... Τα μάτια της έχουν πια πρηστεί από το κλάμα. Δάκρυα που τα αισθάνεται να πηγάζουν από το κέντρο της ύπαρξης της. Είναι βασανιστική η σκέψη. Θα ήθελε να μπορούσε να μην σκέφτεται. Αυτό την βάζει πάντα σε μπελάδες. Θέλει να μείνει μόνη της. Χωρίς κανέναν. Να μην μπορεί να βασανίσει κανέναν με τα προβλήματα, τα χρέη, τα άγχη, τις γκρίνιες. Το κεφάλι της έρμαιο πλέον της αδυναμίας της. Πέρασαν ώρες. Και όμως τα δάκρυα δεν σταμάτησαν. Νοιώθει σαν να κόπηκε ένα κομμάτι της καρδιάς της και αιμορραγεί. Μάλλον το τέλος δεν είναι αυτό. Αλλά.... Το "μπορεί" αντηχεί επαναλαμβανόμενο στο μυαλό της....Ίσως έχει έφεση στο δράμα... Ίσως φταίει ότι βιώνει τα πάντα συναισθηματικά... Ίσως φταίει πως είναι εκδηλωτική και ο φόβος δεν θα σταθεί στον γρήγορο κτύπο της καρδιάς, αλλά θα σκιάσει το βλέμμα της... Ίσως φταίει τελικά για όλα....

Τι κρίμα... Να σταθεί σε εγωισμούς... Να μην μπορεί να του φωνάξει να κόψουν τις μαλακίες και να αρκεστούν στο ότι αγαπιούνται. Τι κρίμα να γίνεται η ίδια ο χειρότερος εφιάλτης της... Τι κρίμα να ζει με αυτή την ευθύνη.... Έχει πλέον μουσκέψει το νυχτικό από το κλάμα. Άσκοπο. Τα μάτια της τσούζουν. Και πονάει η καρδιά της. Το κεφάλι της πλέον κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Πρέπει να ηρεμήσει. Πρέπει να αφήσει την καρδιά της να επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς. Είναι δυνατή στην τελική. Ξέρει να επιβιώνει. Έχει βιώσει χειρότερα. Έχει υποστεί απόρριψη, βία, ξύλο, εξαναγκασμό, έχει υποστεί την αμφισβήτηση του ίδιου της του εαυτού όταν όλα είχαν πάει στον διάολο. Ναι. Ξέρει. Έχει μάθει πλέον. Τώρα είναι διαφορετικά. Αλλά ακόμα και αν πλέον δάκρυα φυλαγμένα ξεσπούν, ξέρει πως να τα κάνει να σταματήσουν αν χρειαστεί. Το είχε ξανακάνει. Δεν της αρέσει. Ξέρει πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Εκτός από τους κύκλους κάτω από τα μάτια και τον λυτρωτικό πονοκέφαλο που θα της απαγορεύει την σκέψη. Είχε να κλάψει 8 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο δεν μπορεί να σταματήσει. Το βρίσκει λυτρωτικό να μπορεί να κλάψει. Να μην ντρέπεται γιατί είναι άνθρωπος με αδυναμίες και συγκινήσεις. Τα δάκρυα δεν θα στερεύουν ποτέ. Είχε μάθει όμως να τα συγκρατεί. Είχε μάθει να είναι πέτρα, και βράχος. Και τώρα αισθάνεται σαν βότσαλο έρμαιο στο κύμα που έρχεται.... Τα δάκρυα ελαττώνουν τώρα που το μαξιλάρι νωπό πλέον βολεύεται κάτω από το καταραμένο κεφάλι της. Δεν μπορεί να κοιμηθεί. Αλλά θα ξαπλώσει. Θα χαζεύει το κενό μέχρι να την λυπηθεί ο Μορφέας και την συντροφεύσει. Ούτως ή άλλως...
αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα... ή όχι;

Kung Flakes

"... και όλα αυτά γιατί το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας.
Δυστυχώς κυριακάτικα δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά γάλα και αυτό που θα γίνει το πρωί είναι αναπόφευκτο...

Παράκληση.. Αφήστε να κατέβει και δείτε μετά γιατί κολάει το αφιλότιμο..



Για να δείτε πως κάποιοι περνάνε αγαπημένα στις διακοπές τους. Κάποια στιγμή ίσως αξιωθώ να σας πω και άλλα απο τις φετινές διακοπές μου στην Κέρκυρα με το αγάπη μου...

...

Ο.Σ.Ε.(Όσοι στραβοί εισέλθετε)

"Η οδύσσεια ενός ξενιτεμένου" ή "Είπα να γυρίσω, αλλά το ξανασκέφτηκα"

Σαν βγεις στον πηγεμό για την Αθήνα να έυχεσαι να'ναι βραχύς ο δρόμος, και να μην σε πιάσει στα χέρια του ο ΟΣΕ...

Οδοιπορικό 4 αναξιοπαθούντων...

Κυριακή 8 Ιουλίου 2007 (το τονίζω... 2007, και όχι 1950)

Μεσημέρι... 4 φιγούρες προχωρούν στην καυτή άσφαλτο που περιβάλλει το λιμάνι της Κερκύρας. Φορτωμένες με μπαγκάζια... Το καράβι έχει φτάσει. Η ΑΝΕΚ τους γλύτωσε από την ταλαιπωρία και άργησε μόνο κάνα μισάωρο να έρθει. Λογικά μέχρι την αναχώρηση δεν θα έχουν καθυστέρηση μεγαλύτερη της ώρας. Τυχεροί είναι.

Έχουν ξυπνήσει νωρίς το πρωί. Είναι μεσημέρι. Το αγόρι της μεγαλόσωμης μελαχροινής νυστάζει. Είχαν τσακωθεί λίγες ώρες πριν, και η ταλαιπωρία του τσακωμού ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται τους γρατζουνάει την διάθεση. Έχει ακουμπήσει το κεφάλι του στα πόδια της, και του χαιδεύει την πλάτη προσπαθώντας να του μεταδώσει το ότι αισθάνεται χαζή που τσακώνονται για ανοησίες. Ψιλόλιγνος Αιγόκερως κάθεται απέναντι τους διαβάζοντας περιοδικό με μηχανές. Ο κολλητός του. Κοντούλα καστανή έχει κουρνιάσει στη γωνία του καναπέ. Η κολλητή της.

Τετράδα κάπως κουρασμένη, κάπως νυσταγμένη... Μέσα στις επόμενες ώρες θα παίξουν μονόπολη, ταμπού, και θα φάνε τοστ. Δεν κοιμούνται, γιατί θα ξεκουραστούν στο τραίνο. (Σαρδόνιο γέλιο ακούγεται αχνά πίσω από τη φωνή της αφηγήτριας.)

Η κολλητή αποφασίζει να φύγει με το πούλμαν που έχει το καράβι και πάει Σύνταγμα. Οι υπόλοιποι έχουν εισιτήριο για τραίνο, και αποφασίζουν να τηρήσουν το πρόγραμμα. Χαιρετιούνται. Η ψηλή ελπίζει να μην ταλαιπωρηθεί η φίλη της με το πούλμαν. (Το σαρδόνιο γέλιο έχει αρχίσει να σπάει τα νεύρα της αφηγήτριας.)

Φτανουν Πάτρα. Χαιρετιούνται. Οι 4 φιγούρες που έμειναν 3, ακολουθούν τη ρότα προς ένα στέκι με κοτόπουλα, αποφασίζουν πως είναι ακόμη νωρίς(η ώρα είναι 10 περίπου, και το τραίνο για Αγίους Αναργύρους φεύγει 2:31 από το σταθμό), και κάθονται για καφέ. Η παραγγελία φτάνει λάθος, αλλά όλα διορθώνονται. Η ώρα περνάει. Κάπου εκεί περνάει και η κλαψομουνιά της ψηλής που φοβάται πως ο μικρός της δεν την αγαπάει πλέον. Ξεπερνάει την αυτολύπηση της και τον φόβο της, του σκάει φιλί και καταπίνει μια μπουκιά από τηγανιτές πατάτες μασκαρεμένες σε τυρομπεικον, από το νέο στέκι τους μετά την καφετέρια. Η ώρα είναι πλέον 1:30π.μ. Δευτέρα 9/7/7. Ξεκινούν για τον σταθμό.

Ξανθιά μαυροφορεμένη 25-30χρονη τσιγγάνικης ή παρόμοιας καταγωγής, με πρόβλημα στο πόδι, και χρονοκαθυστέρηση στην φωνή που μόνο "ουσίες" προκαλούν, φωνάζει έξω από τον σταθμό:
"έχει ηρωίνη, να τον πετάξετε έξω", και αντίστοιχες σχεδόν ασυναρτησίες, ή τέλος πάντων ατακες που το μη εκπαιδευμένο αυτί δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει. Κάθονται. Στον πίνακα φαίνεται πως όλα πάνε καλά.

Αγ.Ανάργ ......... 2:31

Περιμένουν........Στο βάθος βλέπει κατσαρίδες να κάνουν βόλτες στο πλακόστρωτο του σταθμού. Αναθεματίζει. Στην Κέρκυρα δεν έχει δει ποτέ μια κατσαρίδα. Ίσως μία. Κοιτάει πίσω στο τοίχο, και πετάγεται έντρομη όταν βλέπει μια κατσαρίδα να διαγράφει πορεία πάνω στον τοίχο πίσω από τον ώμο του κολλητού. Πετάγονται πάνω. Η κατσαρίδα εκτελείται για τα εγκλήματα της απένταντι στην ανθρωπότητα. Ξανακάθονται χωρίς να ακουμπούν πίσω.

Περιμένουν....... Κύριος ψηλός γεροδεμένος κάνει φασαρία. Πάει από την μία άκρη του σταθμού στην άλλη, μπαίνει στο γραφείο του σταθμάρχη, και ακούγονται φωνές που διακόπτουν τον νωχελικό περίπατο των κατσαρίδων. Δεν καταλαβαίνουν γιατί φωνάζει.

Περιμένουν...... Ο κύριος με τις φωνές έχει κάτσει στο διπλανό παγκάκι και σηκώνει 20ευρω επιδεικτικά στον αέρα... "Μα είναι δυνατόν να είναι πλαστό? Σου φαίνεται αυτό δηλαδή εσένα πλαστό?" Ξαφνιάζονται συνειδητοποιωντας πως αυτός ήταν ο λόγος των φωνών. Γελάνε. Λες και θα καταλάβει κοιτώντας το εικοσάρικο από χαμηλά...

Περιμένουν.....Η ξανθιά πλέον έχει μπει μέσα στον σταθμό, και συζητάει σε ακατανόητη διάλεκτο και ύφος ναρκωμανούς/τρελού/μεθυσμένου με συγχωριανό της αμόρε κομματιασμένο από ξίδια ίσως, ή από πάσης φύσεως ναρκωτικά που σέρνεται από παγκάκι σε παγκάκι. "Τώρα που θα δεις τη μάνα μου να είσαι σοβαρός...." Η ώρα είναι 2:40.

Το αγόρι της λέει, όταν φτάσει το τραίνο, να μπουν σε διαφορετικό βαγόνι από το ζευγαράκι, και εκείνη συμφωνεί.

Περιμένουν.... Τρεις και κάτι φτάνει τραίνο στην απέναντι αποβάθρα για Καλαμάτα. Φαίνεται κάπως παλιό. Μετά από λίγο φτάνει και το δικό τους τραίνο. Δύο βαγόνια. Δεν ήταν σίγουροι αν ήταν το τραίνο τους. Αυτό έλεγαν πως ήταν για Κιάτο. Αλλά δεν πάνε Κιάτο. "Θα πάρετε μετά εισιτήρια για προαστιακό" τους λέει κάποιος. Μπαίνουν στο τραίνο.

Ώπα!

Σήκωνε στην πλάτη της το τεράστιο εκδρομικό σακίδιο της και ανέβαινε τα σκαλιά όταν την πήρε η μπόχα. Σήκωσε τα μάτια προς τα πάνω και ανακάλυψε πως είχε διακτινιστεί σε άλλη ήπειρο 30 χρόνια πίσω.

Γενικά είναι πολύ αντιρατσίστρια, αλλά εκείνο το λεπτό σκέφτηκε να το κόψει. Οι θέσεις ήταν όλες κατειλημμένες σε αυτό το βαγόνι από αφρικάνους, πακιστανούς και άλλους ανθρώπους . Αυτό κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα την ενοχλούσε. Μένει στην Κυψέλη βλέπετε. Έχει συνηθίσει και συμπαθήσει αρκετούς ανθρώπους άλλων φυλών και εθνικοτήτων... Δαύτοι όμως... Πρέπει να είχαν τσακωθεί με το νερό. Με σαγιονάρες ή ξυπόλητοι αφού λόγω ώρας ήταν όλοι αραχτοί στα καθίσματα, ήταν όλοι ξαπλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Μπαγκάζια δεξιά και αριστερά προχειροκλεισμένα με ταινίες και χαρτόκουτα στριμωγμένα κάτω από τις θέσεις ή πάνω σε αυτές.

Η μυρωδιά ήταν δύσκολο να την περιγράψεις. Το μυαλό της ψηλής σάστισε, αν και συνήθως είναι πολύ ευφάνταστο ον. Σκέφτηκε πως έτσι πρέπει να μυρίζει ίσως ο θάλαμος 300 φαντάρων γύρω στις 4 το πρωί, μετά από ολοήμερη άσκηση, με κομμένο νερό, και αφού έχουν φάει φασολάδα για βραδυνό.
Φεύγουν για το άλλο βαγόνι. Εκείνη κοιτάει απορημένη ακόμα πίσω...

Το δεύτερο βαγόνι είναι πιο ανθρώπινο. Είναι εκείνο που του έλειπαν τα κουτιά με τις κότες και η Βουγιουκλάκη να τραγουδάει "1,2,3 χοοοοπ, το ριξα στο σορολόπ"... Τυχέρη. Η ψηλή δεν είχε πάρει σορολόπ μαζί, το ξέχασε σπίτι. Στο ένα κάθισμα είχε ξαπλώσει στις 2 θέσεις ένας γεράκος, και στις 2 απέναντι είχε θρονιαστεί και φώναζε το "ζευγαράκι". Ο καλός της ξανθιάς αποφάσισε να πάει Αθήνα και έψαχνε ψιλά για το εισιτήριο.
Τις άλλες θέσεις καταλαμβαναν ημιφυσιολογικοί χαρακτήρες, 3 σακούλες (αναρωτιέμαι αν είχαν πληρώσει εισιτήριο), 2 πιτσιρίκια που κοιμόντουσταν, και ένα κάρο(ή μάλλον 1 τραίνο) όρθιοι άνθρωποι. Τα όνειρα τους για ύπνο πήγαν για βρούβες.

Όταν δε είχε εμφανιστεί ο εισπράκτορας τους ενημέρωσε πως όντως μέχρι Κιατο θα τραβούσαν, και μετά νέο εισιτήριο για προαστιακό.
"Μα... Μέχρι Αθηνα δεν έχουμε πληρώσει?"
Οι ώμοι του πήραν την ανιούσα...

1,30 ώρα μετά βρήκαν να κάτσουν. Η νύστα είχε μετατρέψει τα μάτια της αγάπης της σε κόκκινες μουντζούρες στο πρόσωπο του. Ο κολλητός αντιμετώπιζε στωικά το θέμα. Εκείνη είχε μείνει ακόμη απορημένη. Έφτασαν με τα πολλά Κιάτο. Είχε εκνευριστεί αφάνταστα με την ξανθιά που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα της.

Σκονισμένο βαγόνι προαστιακού περίμενε στο σκονισμένο σταθμό. Έτρεξαν μέσα. Άλλα κιβώτια, άλλη ξυπολησιά, ίδιος κόσμος, ίδια ιδρωτίλα. Κλιματισμός, φως υγιές. Ενδιαφέρουσα αλλαγή. Εισιτήριο δεν πλήρωσαν. Όχι γιατί είχαν πληρώσει ούτως ή άλλως, απλά γιατί ήταν πρώτο δρομολόγιο και ο θάλαμος εισιτιρίων δεν ήταν ανοικτός. Κοιμήθηκε στην πλάτη της. Κοιμήθηκε κι εκείνη με τα πόδια απλωμένα πάνω στο σακίδιο της. Έφτασαν πρωι στο Ηράκλειο.

Κατέβηκαν.

Χαιρετίστηκαν.

Αποφάσισαν τον Αύγουστο να γυρίσουν με κτελ.