Ο.Σ.Ε.(Όσοι στραβοί εισέλθετε)

"Η οδύσσεια ενός ξενιτεμένου" ή "Είπα να γυρίσω, αλλά το ξανασκέφτηκα"

Σαν βγεις στον πηγεμό για την Αθήνα να έυχεσαι να'ναι βραχύς ο δρόμος, και να μην σε πιάσει στα χέρια του ο ΟΣΕ...

Οδοιπορικό 4 αναξιοπαθούντων...

Κυριακή 8 Ιουλίου 2007 (το τονίζω... 2007, και όχι 1950)

Μεσημέρι... 4 φιγούρες προχωρούν στην καυτή άσφαλτο που περιβάλλει το λιμάνι της Κερκύρας. Φορτωμένες με μπαγκάζια... Το καράβι έχει φτάσει. Η ΑΝΕΚ τους γλύτωσε από την ταλαιπωρία και άργησε μόνο κάνα μισάωρο να έρθει. Λογικά μέχρι την αναχώρηση δεν θα έχουν καθυστέρηση μεγαλύτερη της ώρας. Τυχεροί είναι.

Έχουν ξυπνήσει νωρίς το πρωί. Είναι μεσημέρι. Το αγόρι της μεγαλόσωμης μελαχροινής νυστάζει. Είχαν τσακωθεί λίγες ώρες πριν, και η ταλαιπωρία του τσακωμού ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται τους γρατζουνάει την διάθεση. Έχει ακουμπήσει το κεφάλι του στα πόδια της, και του χαιδεύει την πλάτη προσπαθώντας να του μεταδώσει το ότι αισθάνεται χαζή που τσακώνονται για ανοησίες. Ψιλόλιγνος Αιγόκερως κάθεται απέναντι τους διαβάζοντας περιοδικό με μηχανές. Ο κολλητός του. Κοντούλα καστανή έχει κουρνιάσει στη γωνία του καναπέ. Η κολλητή της.

Τετράδα κάπως κουρασμένη, κάπως νυσταγμένη... Μέσα στις επόμενες ώρες θα παίξουν μονόπολη, ταμπού, και θα φάνε τοστ. Δεν κοιμούνται, γιατί θα ξεκουραστούν στο τραίνο. (Σαρδόνιο γέλιο ακούγεται αχνά πίσω από τη φωνή της αφηγήτριας.)

Η κολλητή αποφασίζει να φύγει με το πούλμαν που έχει το καράβι και πάει Σύνταγμα. Οι υπόλοιποι έχουν εισιτήριο για τραίνο, και αποφασίζουν να τηρήσουν το πρόγραμμα. Χαιρετιούνται. Η ψηλή ελπίζει να μην ταλαιπωρηθεί η φίλη της με το πούλμαν. (Το σαρδόνιο γέλιο έχει αρχίσει να σπάει τα νεύρα της αφηγήτριας.)

Φτανουν Πάτρα. Χαιρετιούνται. Οι 4 φιγούρες που έμειναν 3, ακολουθούν τη ρότα προς ένα στέκι με κοτόπουλα, αποφασίζουν πως είναι ακόμη νωρίς(η ώρα είναι 10 περίπου, και το τραίνο για Αγίους Αναργύρους φεύγει 2:31 από το σταθμό), και κάθονται για καφέ. Η παραγγελία φτάνει λάθος, αλλά όλα διορθώνονται. Η ώρα περνάει. Κάπου εκεί περνάει και η κλαψομουνιά της ψηλής που φοβάται πως ο μικρός της δεν την αγαπάει πλέον. Ξεπερνάει την αυτολύπηση της και τον φόβο της, του σκάει φιλί και καταπίνει μια μπουκιά από τηγανιτές πατάτες μασκαρεμένες σε τυρομπεικον, από το νέο στέκι τους μετά την καφετέρια. Η ώρα είναι πλέον 1:30π.μ. Δευτέρα 9/7/7. Ξεκινούν για τον σταθμό.

Ξανθιά μαυροφορεμένη 25-30χρονη τσιγγάνικης ή παρόμοιας καταγωγής, με πρόβλημα στο πόδι, και χρονοκαθυστέρηση στην φωνή που μόνο "ουσίες" προκαλούν, φωνάζει έξω από τον σταθμό:
"έχει ηρωίνη, να τον πετάξετε έξω", και αντίστοιχες σχεδόν ασυναρτησίες, ή τέλος πάντων ατακες που το μη εκπαιδευμένο αυτί δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει. Κάθονται. Στον πίνακα φαίνεται πως όλα πάνε καλά.

Αγ.Ανάργ ......... 2:31

Περιμένουν........Στο βάθος βλέπει κατσαρίδες να κάνουν βόλτες στο πλακόστρωτο του σταθμού. Αναθεματίζει. Στην Κέρκυρα δεν έχει δει ποτέ μια κατσαρίδα. Ίσως μία. Κοιτάει πίσω στο τοίχο, και πετάγεται έντρομη όταν βλέπει μια κατσαρίδα να διαγράφει πορεία πάνω στον τοίχο πίσω από τον ώμο του κολλητού. Πετάγονται πάνω. Η κατσαρίδα εκτελείται για τα εγκλήματα της απένταντι στην ανθρωπότητα. Ξανακάθονται χωρίς να ακουμπούν πίσω.

Περιμένουν....... Κύριος ψηλός γεροδεμένος κάνει φασαρία. Πάει από την μία άκρη του σταθμού στην άλλη, μπαίνει στο γραφείο του σταθμάρχη, και ακούγονται φωνές που διακόπτουν τον νωχελικό περίπατο των κατσαρίδων. Δεν καταλαβαίνουν γιατί φωνάζει.

Περιμένουν...... Ο κύριος με τις φωνές έχει κάτσει στο διπλανό παγκάκι και σηκώνει 20ευρω επιδεικτικά στον αέρα... "Μα είναι δυνατόν να είναι πλαστό? Σου φαίνεται αυτό δηλαδή εσένα πλαστό?" Ξαφνιάζονται συνειδητοποιωντας πως αυτός ήταν ο λόγος των φωνών. Γελάνε. Λες και θα καταλάβει κοιτώντας το εικοσάρικο από χαμηλά...

Περιμένουν.....Η ξανθιά πλέον έχει μπει μέσα στον σταθμό, και συζητάει σε ακατανόητη διάλεκτο και ύφος ναρκωμανούς/τρελού/μεθυσμένου με συγχωριανό της αμόρε κομματιασμένο από ξίδια ίσως, ή από πάσης φύσεως ναρκωτικά που σέρνεται από παγκάκι σε παγκάκι. "Τώρα που θα δεις τη μάνα μου να είσαι σοβαρός...." Η ώρα είναι 2:40.

Το αγόρι της λέει, όταν φτάσει το τραίνο, να μπουν σε διαφορετικό βαγόνι από το ζευγαράκι, και εκείνη συμφωνεί.

Περιμένουν.... Τρεις και κάτι φτάνει τραίνο στην απέναντι αποβάθρα για Καλαμάτα. Φαίνεται κάπως παλιό. Μετά από λίγο φτάνει και το δικό τους τραίνο. Δύο βαγόνια. Δεν ήταν σίγουροι αν ήταν το τραίνο τους. Αυτό έλεγαν πως ήταν για Κιάτο. Αλλά δεν πάνε Κιάτο. "Θα πάρετε μετά εισιτήρια για προαστιακό" τους λέει κάποιος. Μπαίνουν στο τραίνο.

Ώπα!

Σήκωνε στην πλάτη της το τεράστιο εκδρομικό σακίδιο της και ανέβαινε τα σκαλιά όταν την πήρε η μπόχα. Σήκωσε τα μάτια προς τα πάνω και ανακάλυψε πως είχε διακτινιστεί σε άλλη ήπειρο 30 χρόνια πίσω.

Γενικά είναι πολύ αντιρατσίστρια, αλλά εκείνο το λεπτό σκέφτηκε να το κόψει. Οι θέσεις ήταν όλες κατειλημμένες σε αυτό το βαγόνι από αφρικάνους, πακιστανούς και άλλους ανθρώπους . Αυτό κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα την ενοχλούσε. Μένει στην Κυψέλη βλέπετε. Έχει συνηθίσει και συμπαθήσει αρκετούς ανθρώπους άλλων φυλών και εθνικοτήτων... Δαύτοι όμως... Πρέπει να είχαν τσακωθεί με το νερό. Με σαγιονάρες ή ξυπόλητοι αφού λόγω ώρας ήταν όλοι αραχτοί στα καθίσματα, ήταν όλοι ξαπλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Μπαγκάζια δεξιά και αριστερά προχειροκλεισμένα με ταινίες και χαρτόκουτα στριμωγμένα κάτω από τις θέσεις ή πάνω σε αυτές.

Η μυρωδιά ήταν δύσκολο να την περιγράψεις. Το μυαλό της ψηλής σάστισε, αν και συνήθως είναι πολύ ευφάνταστο ον. Σκέφτηκε πως έτσι πρέπει να μυρίζει ίσως ο θάλαμος 300 φαντάρων γύρω στις 4 το πρωί, μετά από ολοήμερη άσκηση, με κομμένο νερό, και αφού έχουν φάει φασολάδα για βραδυνό.
Φεύγουν για το άλλο βαγόνι. Εκείνη κοιτάει απορημένη ακόμα πίσω...

Το δεύτερο βαγόνι είναι πιο ανθρώπινο. Είναι εκείνο που του έλειπαν τα κουτιά με τις κότες και η Βουγιουκλάκη να τραγουδάει "1,2,3 χοοοοπ, το ριξα στο σορολόπ"... Τυχέρη. Η ψηλή δεν είχε πάρει σορολόπ μαζί, το ξέχασε σπίτι. Στο ένα κάθισμα είχε ξαπλώσει στις 2 θέσεις ένας γεράκος, και στις 2 απέναντι είχε θρονιαστεί και φώναζε το "ζευγαράκι". Ο καλός της ξανθιάς αποφάσισε να πάει Αθήνα και έψαχνε ψιλά για το εισιτήριο.
Τις άλλες θέσεις καταλαμβαναν ημιφυσιολογικοί χαρακτήρες, 3 σακούλες (αναρωτιέμαι αν είχαν πληρώσει εισιτήριο), 2 πιτσιρίκια που κοιμόντουσταν, και ένα κάρο(ή μάλλον 1 τραίνο) όρθιοι άνθρωποι. Τα όνειρα τους για ύπνο πήγαν για βρούβες.

Όταν δε είχε εμφανιστεί ο εισπράκτορας τους ενημέρωσε πως όντως μέχρι Κιατο θα τραβούσαν, και μετά νέο εισιτήριο για προαστιακό.
"Μα... Μέχρι Αθηνα δεν έχουμε πληρώσει?"
Οι ώμοι του πήραν την ανιούσα...

1,30 ώρα μετά βρήκαν να κάτσουν. Η νύστα είχε μετατρέψει τα μάτια της αγάπης της σε κόκκινες μουντζούρες στο πρόσωπο του. Ο κολλητός αντιμετώπιζε στωικά το θέμα. Εκείνη είχε μείνει ακόμη απορημένη. Έφτασαν με τα πολλά Κιάτο. Είχε εκνευριστεί αφάνταστα με την ξανθιά που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα της.

Σκονισμένο βαγόνι προαστιακού περίμενε στο σκονισμένο σταθμό. Έτρεξαν μέσα. Άλλα κιβώτια, άλλη ξυπολησιά, ίδιος κόσμος, ίδια ιδρωτίλα. Κλιματισμός, φως υγιές. Ενδιαφέρουσα αλλαγή. Εισιτήριο δεν πλήρωσαν. Όχι γιατί είχαν πληρώσει ούτως ή άλλως, απλά γιατί ήταν πρώτο δρομολόγιο και ο θάλαμος εισιτιρίων δεν ήταν ανοικτός. Κοιμήθηκε στην πλάτη της. Κοιμήθηκε κι εκείνη με τα πόδια απλωμένα πάνω στο σακίδιο της. Έφτασαν πρωι στο Ηράκλειο.

Κατέβηκαν.

Χαιρετίστηκαν.

Αποφάσισαν τον Αύγουστο να γυρίσουν με κτελ.

Κρίμα...

Θα καταλάβουμε άραγε ποτέ?
Μάλλον θα καταλάβουν οι επόμενες γενιές...
Απλά ελπίζω να μην είναι πολύ αργά...

Κέρατο

Μίλαγα σήμερα το απόγευμα με ένα φίλο. Είχαμε happy hour στο vodeo club, και είναι ώρα που σαν καλή dvdtender ακούω τα προβλήματα των πελατών, και τους πρήζω με τα δικά μου.

Μίλαγα λοιπόν όπως προείπα με ένα παληκάρι. Είχε περάσει το μεσημέρι με την κοπελιά του. Πολύ συμπαθητικό ζευγάρι. Φύγανε, και ξανάρχεται το απόγευμα με μια άλλη κοπέλα. Με κοιτάει και μου κλείνει το μάτι. Να αναφέρω ότι σαν σωστό αγοροκόριτσο, ουδέ ποτέ άρχισα την τρελή κριτική για τα κερατώματα των φίλων μου. Παρ'όλ'αυτά κάτι στην εικόνα με ενόχλησε. Έφυγε ο τύπος και μετά από ένα τεταρτό μπαίνει η κοπελιά του μέσα. Με κοίταξε χαμογελαστή, και την κοίταξα σαν τις παγωμένες τσιπούρες του maxim. Ήρθε στον πάγκο, και αρχίσαμε άλλη ψυχανάληση για το πόσο γρήγορα πηδιούνται σήμερα τα παιδιά, για το ότι έχουν χάσει το φλερτ, και την χαριτωμενιά που προλάβαμε εμείς, και διάφορα τέτοια βαρυσήμαντα.... Και γυρίζει και μου λέει.

"Ευτυχώς που εγώ έχω τον Γρηγόρη μου και με αγαπάει.. Είναι πολύ καλό παιδί, ευγενικός, γλυκός και πιστός..."

Κρατήθηκα. Ήθελα να της πω πως ο Γρηγοράκης της έρχεται στο μαγαζί κάθε βδομάδα με άλλες 3 γκόμενες. Ήθελα να της πω πως ο ίδιος ευγενικός και διακριτικός χαρακτήρας μου έχει διαφημίσει πολλάκις τα καλούδια της σε photo στο κινητό του. Θα μου πεις, καλά... εσύ κάθεσαι και βλέπεις γυμνές γκόμενες στα κινητά των πελατών? Ε! Τι να κάνω! Αν μου τις δείξουν... θα τις δω... Να της πω πως παρά τα κιλά μου και το χαβαλέ μου που με απομακρύνουν από την σφαίρα των θηλυκων Δον Ζουάν ο Γρηγοράκης της με έχει προσκαλέσει πολλές φορές να ανταλλάξουμε σωματικά υγρά. Και δεν αναφέρομαι σε μπουκαλάκια για εξετάσεις ούρων..,..

Δεν μίλησα. Και δεν θα το ανέφερα καν ούτε σε εσάς. Απλά όπως το σκεφτόμουν, με πήρε τηλέφωνο η αδελφή μου να κανονίσουμε πως θα δουλέψω την Δευτέρα (απόγευμα ταξιδεύω). Ταυτόχρονα λέω στην ίδια κοπέλα "Περίμενε να πάρω το αγόρι μου να τον ρωτήσω για τα εισιτήρια γιατί πρέεπι να απαντήσω στην αδελφή μου". Περιμένω στο κινητό, και ακούω το γνωστό μήνυμα περί συνδρομητή που έχει το τηλέφωνο του κλειστό. Λέω λοιπόν στο sister "άσε θα σε πάρω όταν μάθω, γιατί είναι κλειστό το τηλέφωνο του γιουβαρλακίου" (don't ask).

Γυρίζει λοιπον η φίλτατη και μου λέει:

Γιατί έχει κλειστό το κινητό? Που είναι?

Της απαντάω λοιπόν κι εγώ "ε... δεν ξέρω.. α! στον κολλητό του έχει πάει για καφέ"

Με κοιτάει λοιπόν η τύπισσα με ύφος χιλίων καρδιναλίων και μου λέει...

"Απαράδεκτο να έχει κλειστό το κινητό... Έχεις σκεφτεί μήπως κάνει καμιά κουτσουκέλα?"

Σιωπή.

Δεν ήξερα τι να πω... Της είπα πως του έχω εμπιστοσύνη, και πως στην τελική αν θέλει να πηδιέται δεξιά και αριστερά, εγώ δεν μπορώ να τον εμποδίσω....

Εμεινε εβρόντητη, μου είπε γεια σιγά σιγά και έφυγε...

Δεν ξέρω ποσο ειλικρινής ήμουν. Ήθελα να τη βρίσω και να της πω πως επειδή είναι έτσι καχύποτπη ο άλλος της έχει κάνει σαν τον Ρουντολφ. Η αλήθεια είναι πως τρέμουν τα πόδια μου μόνο και στην ιδέα. Αλλά του έχω εξηγήσει, πως αν κάνει ποτέ κάτι, δεν θέλω να είναι φανερό, απλά για να μην έχω πάνω από την πίκρα μου και την κατακρεούργηση της αξιοπρέπειας μου.

Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Ανησυχώ μην τον καταπιέζω, μην τον πρήζω, ανησυχώ μήπως τον κάνω να με βαριέται όταν τον παίρνω τηλέφωνο για να τον ακούσω απλά χωρίς να έχω κάτι να του πω... Δεν μπορώ να ανησυχώ όμως και για το αν μια από τις μέρες που ξημερωνουν δει καμία στο δρόμο και του γυαλίσει. Ανησυχώ μήπως ερωτευτεί άλλη, και όχι μήπως την πηδήξει. Λεπτές γραμμές. Χτύπησα shutdown στο μαγαζί. Έσβησαν και τα φώτα για 10 λεπτά, και έμεινα μόνη μέσα στη σιωπή και στο σκοτάδι να αναρωτιέμαι... Τι από αυτά πιστεύω όντως.. Πως θα αντιδράσω αν γίνει κάτι.... Θα τον αγαπω όπως πριν? Θα με αγαπάει? Μαζί με το φως σιγά σιγά έσβησε και η σκέψη μου, και αποφάσισα πως θα αναρωτιέμαι μόνο για το πόσες φορές την ημέρα μπορώ να ακούσω πως με αγαπάει...Τα υπόλοιπα δεν είναι δική μου απόφαση.....

:Dmmmmmmmmmmmm

Never knew I could feel like this

Like I've never seen the sky before


Want to vanish inside your kiss


Everyday I love you more and more


Listen to my heart, can you hear it sings


Telling me to give you everything


Seasons may change winter to spring


But I love you until the end of time





Suddenly the world seems such a perfect place


Suddenly it moves with such a perfect grace


Suddenly my life doesn't seem such a waste


It all revolves around you


And there's no mountain too high no river too wide


Sing out this song and I'll be there by your side


Storm clouds may gather and stars may collide


But I love you until the end of time







Για την έμπνευση μου, το πρωινό χαμόγελο μου, την ανησυχία μου, την ζωή μου...

Για το γέλιο μου, το δάκρυ μου, για την "στενοχώρια" μου, την ελπίδα μου, την ευτυχία μου.

Για την τύχη μου, που μου χαμογέλασε ίσως μία φορά, αλλά ζωγράφισε τη μέρα μου με χρώματα γιορτινά όταν το πήρε απόφαση.



Γιτί με κάνεις ευτυχισμένη, και γιατί η αγάπη σου μου έδωσε νόημα. Γιατί ακόμα κι αν είναι δύσκολα, όλα θα πάνε καλά.

Γιατί με κάνεις να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Σ'αγαπώ.

Γιατί το κοτόπουλο πέρασε τον δρόμο? Παρτ 2 :P

Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Και στα αγγλικά :P

Douglas Adams:
42

Nietzsche:
Because if you gaze too long across the Road, the Road gazes also across you.

Albert Einstein:
Whether the chicken crossed the road or the road crossed the chicken depends upon your frame of reference.

Buddha:
If you ask this question, you deny your own chicken-nature.

Ernest Hemingway:
To die. In the rain.

Pyrrho the Skeptic:
What road?

The Sphinx:
You tell me.

Henry David Thoreau:
To live deliberately ... and suck all the marrow out of life.

The Godfather:
I didn't want its mother to see it like that.

Othello:
Jealousy.

Oscar Wilde:
Why, indeed? One's social engagements whilst in town ought never expose one to such barbarous inconvenience - although, perhaps, if one must cross a road, one may do far worse than to cross it as the chicken in question.

Hamlet:
That is not the question.

George W. Bush:
Look, it's tough crossin' the road. The chicken knows it's tough. The American people have got to understand that I know the chicken knows it's tough. I read the report. But the chicken's on the march. And it will get the job done .

Cast of Lost:
Jack Sheppard: I don't know, maybe the chicken was just moving in that direction. Why does it have to mean anything that it crossed the road?
John Locke: The Island demanded that the chicken cross at that moment.
Sawyer: Why are you so interested in the damn chicken, Colonel Sanders? Tired of mangos? Sayid, calmly: I know more about chickens and the use of them crossing roads than I care to remember. I don't know what is more disturbing. The fact that that chicken has crossed the road, or that it has only three toes.
Early Shannon: Ohmygod Boone, why should we care if the chicken crossed the road or not? It has nothing to do with us.
Hugo "Hurley" Reyes: Dude, did you see a chicken come this way?

Coldplay:
The chicken crossed the road for you and everything you did. And the chicken was all yellow.

Mythbusters:
If you fire a frozen chicken out of a cannon; not only will it cross a road, it could be a lethal projectile.

J.R.R. Tolkien:
The Road goes ever on and on. It can be dangerous to step out into it, for the Road that starts at your front door leads to Rivendell and wilder places, and you can easily be swept away. If you are a chicken, it can lead to BBQ.

Philip K. Dick:
"What chicken? What road? Neither of them are real. "Neither are you."

Morpheus:
Neo, there is no chicken.

Jessica Simpson:
Why would he be one a road, I thought chickens lived in the ocean?

Homer Simpson:
There was free beer on the other side of the road.

Shakespeare:
To cross or not to cross, that is the question.
Gandhi:
All chickens should peacefully resist by crossing the road.

Ξέρω, δεν είναι τόσο πετυχημένα, αλλά η προσπάθεια μετράει.

Ουφ...guys, μεγάλη ταλαιπωρία ο τελευταίος μήνας. Κούραση, γιατροί, αφραγκιές τρελές..Που διάθεση για Blogging... Μόνο comments στον maxim έκανα:P
Το μόνο που με σώζει είναι η αγάπη μου που την έπρηξα και αυτόν τον καιρό! Αλλά είναι άντρας με υπομονή και μ'αγαπάει μάλλον ο βλάκας(κι εγώ:P)
Τέλος πάντων.. Σε κάνα δυο βδομάδες θα πεταχτώ για 5 μέρες Κέρκυρα και ανυπομονω...... Πως και πως περιμένω!!!

Α! Και ατάκα φίλης μου για την οποία έλιωσα στα γέλια!!!
Πήγε σε γάμο, και της λένε αν θα τραβήξει καμιά φωτο. Της δίνει λοιπόν ο γαμπρος την ψηφιακή του! Πατούσε το ζοομ ιν λοιπόν και δεν δούλευε. Αντιθέτως κάθε φορά που πατούσε το κουμπακι έλεγε στην οθονούλα "Πλησιάστε το θέμα σας"
(Αυτόματο ζοομ και όλα τα λεφτά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)