tag:blogger.com,1999:blog-87567671158966136832012-02-16T15:02:01.535+02:00Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.comBlogger721100tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-22143167112908875752011-03-17T22:53:00.006+02:002011-03-17T23:05:30.295+02:00Όταν ήμουνα μικρός μου χανε πει ένα <span style="font-size:130%;">παραμύθι</span><br />Ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτό τον πλανήτη<br />Μου χαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγαν <span style="font-size:180%;">ιδεολογία</span><br />Και να με πιστός σε ιδανικά, όπως οικογένεια, πατρίδα θρησκεία<br />Μου ‘χαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο ’60 με ’70<br />Και μια επανάσταση αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια<br />Μου χαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή<br />Αυτοί θα μ’ έσωναν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει<br />Μου ‘χαν πει για μία χούντα και για μία αριστερά<br />Μου ‘παν για κάποιες <span style="font-size:130%;">χαμένες πατρίδες</span> και 400 χρόνια σκλαβιά<br />Μου ‘παν οτ’ είμαι <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >τυχερός</span>, γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία<br />Και για κάτι που το λέγαν σοσιαλισμό και έμοιαζε μ’ <span style="font-size:78%;">ελευθερία</span><br />Μου είπαν ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά<br />Και αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά<br />Μου είπαν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ<br />Γιατί κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάχνω θα το βρω<br /><br />Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι<br />Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη<br />Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία<br />Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία<br /><br />Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει<br />Δε φοβάμαι πια τους εχθρούς μου γιατί οι φίλοι μ’ έχουνε κάψει<br />Και κείνο το σπουδαίο που το λένε ιδεολογία<br />Έχει καταντήσει γραφικό και ανήκει πια στη ιστορία<br />Κι όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά<br />Την κάνει μέσα από<span style="font-size:130%;"> ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά</span><br />Και αυτοί οι παράξενοι που λέγονται αστυνομικοί<br />Είναι οι περισσότεροι οι ίδιοι κλέφτες και επικίνδυνα κομπλεξικοί<br />Τώρα όλες οι πολιτικές παρατάξεις έχουνε γίνει ένα<br />Η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα<br />Εμείς δε βιώσαμε τον <span style="font-size:180%;">πόλεμο</span>, ούτε τη δικτατορία<br />Μήπως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δε νοιώθω ελευθερία;<br />Κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας<br />Έχουμε υλικά αγαθά, αλλά μας λείπουνε άλλα πολλά<br />Μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω άφοβα σε αυτό<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Νοιώθω πως ήδη έχω γεράσει πριν προλάβω να μάθω να ζω</span><br /><br />Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι<br />Μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη<br />Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία<br />Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία<br /><br />Δώσε μου φώτιση θεέ μου, υπάρχει εθνική συσκότιση<br />Χιλιάδες τα χτυπήματα σε κάθε μου ανόρθωση<br />Ή ο κόσμος έχει αλλάξει ή δε τον έμαθα ποτέ<br />Πουτανιά ψέμα κι απάτη θεωρούνται κυριλέ<br />Κάποτε πίστεψα σε κάτι και μια ιδεολογία<br />Πίστεψα στη μουσική μου σα να ήτανε θρησκεία<br />Τώρα πια με το hiphop κάνουν στριπτίζ μεσ’ τα πορνεία<br />Τόσα χρόνια μέσα στο ψέμα, τώρα νοιώθω αηδία<br />Ένα μάτσο εγωπαθείς κι επιεικώς κωλόπαιδα<br />Μια παράσταση κλισέ, αρνητικά όλα τα πρότυπα<br />Άμα κάτι δε μου κάνει εγώ φεύγω μακριά<br />Δεν ανήκω σε κανένα, δεν ανήκω πουθενά<br />Ο κόσμος έχει <span style="font-size:180%;">μολυνθεί</span>, δεν τον νοιάζει ποια είναι η αλήθεια<br />Είναι λέξη ντεμοντέ και πια του έγινε συνήθεια<br />Η παράδοση πεθαίνει, η Ελλάδα που να ζει<br />Βάλανε στο φέρετρο της την ευρωπαϊκή επιγραφή<br />Η μασονία αλωνίζει μέσα στην ελληνική βουλή<br />Σοσιαλισμός και χούντα τώρα γίναν ασορτί<br />Ψεύτικες δημοσκοπήσεις κι αλλοδαποί σε απογραφή<br />Μα η κυβέρνηση θέλει ψήφους θέλει από κάπου να τους βρει<br />Σάπια λόγια και ιδέες, η <span style="color: rgb(255, 204, 153);">π ο υ τ α ν ι ά</span> σαν αρετή<br />Και μετά τα 15 η παρθενιά είναι ντροπή<br />Τι πειράζει όμως αυτό; Τώρα είμαστε ευρωπαίοι<br />Ψάξε να βρεις τον αντρισμό σου σε ένα αμάξι που να λέει<br />Βρες κι ένα καλό τσουλί για να συμπληρώσει την εικόνα<br />Γίνε λίγο κουνιστός, στην Ευρώπη είναι μόδα<br />Ας χαρούμε χωρίς λόγο, έχουμε 21ο αιώνα<br />Αν το ήξερε ο Σωκράτης τότε θα είχε αλλάξει χώρα<br /><br />Όταν ήμουνα μικρός μου ‘χαν πει ένα παραμύθι<br />Μα είχε άσχημο <span style="font-size:180%;">τέλος</span> και αυτό το ξέρω ήδη<br />Όταν ήμουνα μικρός μου χαν διδάξει μια ιστορία<br />Τώρα μου την λεν αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία <br /><br /><iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/apMKV5ntITM" allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" width="480"></iframe><br /><br />ffc 2005 παραμύθι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2214316711290887575?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-3617415687343835022011-03-17T01:20:00.004+02:002011-03-17T02:04:58.302+02:00Σε σκεφτόμουν συνέχεια αυτές τις μέρες... Όλο ήθελα να γράψω। Έκανα όνειρα για επικά ποστς, ημερήσια, με χιούμορ, ανησυχίες, κλπ κλπ। Την Παρασκευή ένας σεισμός 8,9 χτύπησε την Ιαπωνία. Κράτησε πάνω από 2 λεπτά. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο.<br /><br />Όταν ήμουν στο δημοτικό είχε γίνει ένας μεγάλος σεισμός στην Καλαμάτα. Είχε κρατήσει 1 λεπτό. Η δασκάλα μας(καλή της ώρα όπου κι αν είναι, την αγαπούσα πολύ την κα Εύη) μας είδε που σνομπάραμε αυτό το λεπτό. Ένα λεπτάκι τόσο δα, σιγά την διάρκεια. Κράτησε το ρολόι της για χρονόμετρο, και μας έβαλε να φανταστούμε πως όλη αυτή τη διάρκεια γινοταν σεισμός. Ήταν το πρώτο <span style="font-style: italic;">μακρύ</span> λεπτό της ζωής μου. Προστέθηκαν και κάποια άλλα αργότερα. Κάτι φρικτά λεπτά σε γιατρούς, σε σεισμούς, σε αίθουσες αναμονής. Αυτό όμως ήταν το πρώτο.<br />Όταν άκουσα την Παρασκευή για το σεισμό (μέσω twitter φυσικά) ταράχτηκα πολύ. "Ξεφύλλιζα" μανιωδώς παρ'ότι στη δουλειά, cnn, bbc, kyodo. Οι εικόνες τρομακτικές. Περισσότερο από οποιαδήποτε ταινία καταστροφής, περισσότερο από κάθε <span style="font-style: italic;">πρόβλημα</span> μας. Χιλιάδες άνθρωποι παρασύρθηκαν από μαύρα κύμματα, είδαν τα σπίτια, τις οικογένειες, το βιος τους να καταπίνονται από τόνους λάσπης. Σαν κόκκοι σκόνοι παρασύρονταν αυτοκίνητα , μαγαζια, ζωές ολάκερες. Παγωμένη κοιτούσα τις εικόνες που ασκούσαν μια μαγνητική δύναμη πάνω μου. Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω πόλεις και χωριά να εξαφανίζονται κυριολεκτικά από το χάρτη και σκεφτόμουν πως η καταστροφή αυτή είναι πέρα από τις δυνατότητες ανάκαμψης οποιασδήποτε χώρας. Εγώ, σε μια χώρα που μόλις μία βδομάδα πριν είχε βιώσει την απόλυτη κρίση μπροστά στον τρόμο των 5 εκατοστών χιονιού.<br />Η ταλαιπωριά της Ιαπωνίας κρατάει ακόμα, και θα συνεχίσει. Όσο οργανωμένος και αν είσαι η πλήρης καταστροφή δεν μαζεύεται. Το εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στην Φουκουσίμα κινδυνεύει να εκραγεί. Ένα μάτσο αντιδραστήρες υπερθερμαίνονται και η απειλή πυρηνικού ολέθρου δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Πιστεύω πως οι Ιάπωνες θα τα καταφέρουν. Αν και πιστεύω πως.. αν κάτι συμβεί 1 φορά μπορεί να μην ξαναγίνει. Αν συμβεί 2, θα τριτώσει. ΕΙλικρινά όμως, όντως πιστεύω πως θα τα καταφέρουν.<br />Τι γίνεται όμως με τον κόσμο? Χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή είναι άστεγοι. Δεν έχουν στέγη, φαγητό... Αρκετοί από αυτούς έχουν χάσει αγαπημένους τους, παιδιά, γονείς.. Δεν έχω αρκετή συμπόνια για αυτούς τους ανθρώπους. Δεν τολμω καν να σκεφτώ τι θα κάναμε εμείς σε μια τέτοια περίπτωση.<br />Ελπίζω να αποφευχθεί η πυρηνική καταστροφή. Ελπίζω να βρουν κουράγιο οι άνθρωποι να σταθούν στα πόδια τους και να χτίσουν από την αρχή τις ζωές τους. Πάνω από τα συντρίμια. Δεν μπορώ να ευχηθώ τίποτα άλλο παρά υπομονή. Υπομονή και κουράγιο.<br /><br /><i>inazuma no<br />kaina wo karan<br />kusamakura</i><br /><br />lend me your arms,<br />fast as thunderbolts,<br />for a pillow on my journey.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-361741568734383502?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-7769272573085214092010-12-11T17:59:00.003+02:002010-12-11T18:14:56.571+02:00<p>Αχ, η σκιά της ηλιθιότητας που μου βαραίνει την πλάτη. </p><p>Προχθές συγχίστηκα(πρώτη φορά μου ξανασυμβαίνει) τόσο πολύ που ήμουν στο τσακ να σβηστώ από το Facebook(και πως θα επιζούσε χωρίς εμένα?). Τσακωνόμαστε που λες φίλε μου για το debate αληθινό-πλαστικό Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μαζεύτηκαν όλοι οι οικολόγοι στο μαγαζί να με θάψουν μαζί με το δέντρο για να μην μολύνω τον πλανήτη πλέον. Είχα βάλει και τη photo του δέντρου στη φατσοβίβλο για να με πιάσει το christmas spirit, και κατέληξα από κάτω να συζητάω για τα + κατι τα - του φυσικού κλπ κλπ. Κουράστηκα και μετά νευρίασα και μετά συγχίστικα, και μετά στενοχωρήθηκα και μετά άρχισε η φωνή μου να ακουμπάει αυτές τις νότες που μόνο οι σκύλοι ακούνε. </p><p>Μετά ξημερώθηκα να διαβάζω πιο εμπεριστατωμένες(πως φαίνεται ο μωρφομαίνως ο άνθροπως!) μελέτες για το θέμα. Κατέληξα να μου φύγουν και οι λιγοστές ενοχές που είχα. Νομίζω το καλύτερο είναι να μην έχεις καθόλου δέντρο, ή να έχεις φυτεμένο). Αλλά σίγουρα το φυσικό που παίρνεις από καλλιεργητές είναι καλύτερη λύση από το πλαστικό. Εκτός αν κρατήσεις το ίδιο δέντρο πάνω από 20 χρόνια. Τότε είναι καλύτερα. </p><p>Το θέμα μου όμως δεν είναι το αφιλότιμο το δέντρο. Το θέμα είναι ότι με έχουν πιάσει τα γεράματα και δε μπορώ τη μίρλα. Είμαι κι εγω πεισματάρα και επιμένω, αλλά έχω βαρεθεί πολύ τα "καυτά" θέματα που σηκώνουν συζήτηση. Βαρέθηκα. Εν τω μεταξύ δε γουστάρω πια να μιλάω για πράγματα τα οποία δε γνωρίζω 100%. Έχω ανασφάλεια(:P) Βαρέθηκα να μιλάω για πολιτική, για οικολογία, για μεγάλες αλήθειες, για παγκόσμια ψέμματα, για τα πάντα. Θέλω να μείνω μακάρια στο τετραγωνικό μέτρο που μπορώ να ελεγχω(όσο μπορώ) και να έχω γαλήνη στην ψυχή μου. μάλλον είναι τα γεράματα. Πέρασα την εφηβία λες φίλε?</p><p><br /></p><p>(Δε νομίζω, αλλά να χουμε να λέμε). </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-776927257308521409?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-10171227045213195702010-10-28T18:16:00.002+03:002010-10-28T18:18:57.302+03:00Ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς... Έχουμε την πρόσκληση μας, έχουμε τα δώρα μας, έχουμε το πλάνο. Κουράγιο, αντοχή και χρόνος βρίσκονται λίγο σε κρίση, σαν την Ελλάδα. Χρήματα υπάρχουν. Δεν ξέρουμε που είναι, αλλά είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν. Anyhoo... έφτιαξα την ζαχαρόπαστα μου, έγλυψα και τα γλύπτά μου... αποφάσισα για το μενού... Ωραία! Τώρα μένει κάποιος να τα φτιάξει. Ουμφ:P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1017122704521319570?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-1309781020943795072010-10-22T05:13:00.002+03:002010-10-22T05:23:20.571+03:00Σήμερα πέρασε η Ιφιγένεια από το μαγαζί και μου λέει "γράψε τίποτα".<br />Μέχρι να σχολάσω σκεφτόμουν πόσες παραγράφους έχω ξεκινήσει και πόσες έχω αφήσει ανοικτές... Όλες....<br /><br />Πέρασε καιρός, άλλαξαν οι εποχές, κι εγώ απούσα. Απούσα και από εδώ και από αλλού. Μου έλειψε το βλόγι μου. Μου έλειψε να ψιθυρίζω μυστικά στα αυτιά σου αναγνώστη, και να με ακους σιωπηλός ή όχι... Μου έλειψε να γρ'αφω χωρίς συγκέντρωση, χωρίς να σκέφτομαι...<br />Νομίζω το βλόγι μου είναι ο πιο καλός συνδυασμός εξομολογητηρίου και σάκου του μπoξ για μένα.<br /><br />Πέρασα μια βόλτα από τα βλόγια των φίλων μου. Αλλάξανε ρούχα, αλλάξανε διάθεση, αλλά εκεί. Χάρηκα πολύ. Μια φίλη με την οποία χαθήκαμε άρχισε να γράφει ξανά. Διάβαζα αχόρταγα τα ποστ σκεπτόμενη πόσο μου έχει λείψει, και αισθάνθηκα χαρά για την χαρά της.<br /><br />Εγώ καλά είμαι. Είμαι πάρα πολύ καλά. Είμαι ερωτευμένη πάντα, ζω με την αγάπη μου σε μια φωλίτσα και κελαηδάω τα φάλτσα μου πιο ξέγνοιαστα από παλιά. Τα λεφτά μου λείπουν, αλλά σε ποιον δε λείπουν. Ας με παίρνουν οι τράπεζες τηλέφωνο. Να ξέρω ότι ανησυχούν για την υγεία μου φιλε μου.<br /><br />Anyhoo... περιδιαβαίνω στα στενά και κατευθύνομαι στους δρόμους του Μορφέα. (πάρε καιτην κουλτούρα σου ξημερωματιάτικα).<br />Μου λείψατε πολύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-130978102094379507?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-54621045624859586652009-08-11T03:47:00.004+03:002010-10-22T02:57:26.858+03:00<span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i944.photobucket.com/albums/ad284/clea_lib/phone.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 478px; cursor: pointer; height: 316px; text-align: center;" alt="" src="http://i944.photobucket.com/albums/ad284/clea_lib/phone.gif" border="0" /></a></span><span style="font-size:130%;"><br />Αν δεν ξέρεις, μην ανησυχείς, διαβάζεις το σωστό βλόγι! Μία Αυγουστιάτικη ολόκληρη Κυριακή στην δουλειά, με καθόλου δουλειά και μόνο εκνευριστικούς τυπους να σε τιμούν με την παρουσία τους. Και λογικό το βλέπω, γιατί αν ήταν συμπαθητικοί θα είχανε να πάνε και καμιά βόλτα Κυριακή μασημέρι, ή θα ερχόντουσταν χαμογελαστοί και όχι σα να τους πάτησε η κατσίκα τον κάλο. Anyhoo... Χάλια η μέρα χάλια. Και για να σας δώσω να καταλάβετε θα σας περιγράψω μία τηλεφωνική συζήτηση με πελάτισσα. Εγώ μόλις είχα μιλήσει με κολλητό, και ήμουν στα κέφια μου (δεν κράτησε πολύ), οπότε σήκωσα το τηλέφωνο με τρελή χαρά<br />-Παρακαλώ!<br />-Ναι.<br />-...<br />-...<br />-Παρακαλώ...<br />-Θέλω να μάθω τι χρωστάω στον λογαριασμό μου...<br />-Μάλιστα...<br />-Ε, τι?<br />-Πείτε μου τον λογαριασμό σας.<br />-Τι να σου πω?<br />-Τον κωδικό σας, ή το τηλέφωνο σας(έπαιρνε από απόκρυψη).<br />-Έλα κορίτσι μου τελείωνε.<br />-Τι να τελειώσω?<br />-...<br />-Τον κωδικό σας μου λέτε?<br />-Σε παρακαλώ τελείωνε...<br />-Μα πως θα σας πω τι χρωστάτε αν δε μου πείτε όνομα, κωδικό ή τηλέφωνο?<br />-Μαααάκη? Πες σε παρακαλώ τον κωδικό γιατί δεν πάει καλά αυτή.<br />Ψίθυροι από μέσα...<br />9999(τυχαίο νούμερο, μην εκθέσω την βλαμμένη)<br />-9 ευρώ.<br />-κλικ.....<br /><br />Αν αυτή δεν είναι βλαμμένη, πραγματικά θα ήθελα να ήξερα ποιος είναι..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5462104562485958665?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-64328136274449140362009-08-10T02:50:00.001+03:002009-08-10T02:53:28.447+03:00<div style="text-align: left;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yuQVXn33Zms&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/yuQVXn33Zms&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br />Σε ποιον να μιλήσω, αλήθεια να πω<br />τα μάτια να κλείσω, να ονειρευτώ.<br /><br />Ανώνυμο θύμα κρυφής μηχανής,<br />εκπέμπω ένα σήμα, μ’ ακούει κανείς;<br /><br />Έχω τόσο κουραστεί να μοιράζομαι<br />και μετά να την πληρώνω εγώ,<br />σ’ ένα κόσμο εχθρικό κομματιάζομαι,<br />για τους άλλους πάντα αιμορραγώ, θα εκραγώ.<br /><br />Σε κάθε μου βήμα και ένα γιατί,<br />κακότεχνο ποίημα αυτή η ζωή.<br /><br />Πώς να σ’ αγκαλιάσω χωρίς να σκεφτώ<br />πως κάτι θα χάσω, πως θα προδοθώ.<br /><br />Έχω τόσο κουραστεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-6432813627444914036?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-58892350190443178342009-08-05T02:35:00.002+03:002009-08-05T02:51:57.315+03:00Σήμερα πέρασα όλη τη μέρα μου στη δουλειά κάνοντας σχέδια απόδρασης. Από τη δουλειά, από το σπίτι, από τη γειτονιά, από την Αθήνα. Και πάνω στο όνειρο έμπαιναν μόνο πελάτες αγανακτισμένοι με τη ζωή τους σε αυτή τη γειτονιά, που ακόμη και super αντιρατσιστής να είσαι, σου σφίγγει την καρδιά. Γυναίκες να κάνουν πεζοδρόμιο και να πηδιούνται με τις "κατακτήσεις" τους έτσι σε μια γωνιά του δρόμου. Ούτε σε ξενοδοχείο, ούτε καν σε αυτοκίνητο. Σε μία σκοτεινή γωνία. Οι "φίλοι" τους να ελέγχουν από απέναντι στον δρόμο. Ανήλικοι, άνεργοι, απροστάτευτοι, άπραγοι, άστεγοι έχουν καταλάβει την πλατεία και πλέον ακόμα και σιδερένια νεύρα αν έχεις ή αν βγήκες από μυθιστόρημα που έχει σαν ήρωα τον Κουασιμόδο και εσύ είσαι η άσχημη αδελφή του, πάλι δεν γλιτώνεις το επίμονο καμάκι. Καμάκι που όταν είσαι περιτριγυρισμένη από 30, ίσως να μην είναι και τόσο διασκεδαστικό. Οι ίδιοι άνθρωποι έλλειψει στέγης, κατουράνε και χειρότερα στα δέντρα τις πλατείας, και στην περίφραξη της οικοδομής στην κάτω πλευρά. Οι κατσαρίδες πλέον σκαρφαλώνουν στα χέρια και στα πόδια μας, και αν μου πείτε πως για τις κατσαρίδες δεν φταίνε οι μετανάστες, θα σας πω πως σε μια γειτονιά που κανείς δεν βάζει ένα ευρώ για να τις καταπολεμήσει, θα θεριέψουν, και θα πετάξουν, και θα βγουν και τσάρκα στο δρόμο, και θα ψηλώσουν, και θα μεγαλώσουν, και θα σου ζητήσουν και τον λόγο. Αίσχος. Τέτοια ντροπή για την γειτονιά μου δεν έχω αισθανθεί ποτέ. Και ζω 31 χρόνια εδώ. Το να πηγαίνω μέρα μεσημέρι στις κούνιες με την τρίχρονη ανηψιά μου, και να είναι 25ρηδες ξαπλωμένοι στις κούνιες γελώντας, και να πρέπει να περιμένω 20 λεπτά για να σηκωθεί ένας από αυτούς το θεωρώ αίσχος. Και δεν μπορώ να πω και τίποτα, γιατί μου φτύνουν και ένα ρατσίστρια στα μούτρα, και αισθάνομαι και άσχημα. Δεν έχω πρόβλημα, ούτε με την φυλή, ούτε με το χρώμα, ούτε με τίποτα άλλο ρατσιστικό. Έχω πρόβλημα με την βρωμιά, και την δυσπιστία, και την ανοχή, και τις απειλές, και τον όχλο, και την έλειψη στοιχειώδους παιδείας. Κρίμα να πάρει. Πάντα έλεγα πως το λάθος είναι αυτών που φεύγουν από την γειτονιά. Τώρα ξέρω πως το λάθος και η ευθύνη βρίσκονται αλλού. Στα πόδια αυτών που έχουν να δουν κατσαρίδα από εκείνο το ντοκυμαντερ του National Geographic, που έχουν να μπουν σε τρόλευ 20 χρόνια, και που δεν έχουν δουλεψει μια μέρα στη ζωή τους πραγματική δουλειά. Τους "κυρίους" τους ασφαλείς στις δερμάτινες καρεκλίτσες τους, που τους βολεύει η άγνοια και η απόγνωση μας. Καλά να πάθουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5889235019044317834?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-55996703639643114162009-07-31T21:45:00.002+03:002009-07-31T21:51:26.206+03:00Πέρασε πάνω από χρόνος. Έψαχνα στα παλιά του ιντερνετ, και θυμήθηκα το βλόγι μου....Αδυνατώ να πιστέψω πως πέρασε τόσος καιρός Under construction... ¨Οχι πως έχω και κάτι συγκλονιστικό να πω, αλλά όλο και κάτι θα έβρισκα αν έψαχνα. Μου έλειψε. Και αυτό και οι άλλοι που διάβαζα και λέγαμε και καμιά μπούρδα για να γλιτώσουμε την κατάθλιψη:P Θα ξαναπεράσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5599670363964311416?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-73524745993264713252008-04-25T21:26:00.004+03:002008-04-25T22:02:35.370+03:003 μήνες ήμουν χωρίς ιντερνετ. 3 μήνες συνέβησαν πολλά και τίποτα. 3 μήνες έχω να διαβάσω βλόγια. 3 μήνες πέρασαν. Ζήλεψα, έκλαψα, γέλασα, κουράστηκα, κοιμήθηκα, ξαγρύπνησα, και πολλά άλλα. Έφτασε πια Πάσχα. Και εγώ είμαι στα όρια μου. Δεν είμαι χαρούμενη. Θέλω τόσο πολύ να είμαι.<br />15 χρόνια πριν ήμουν εγώ. Πάντα με παραπάνω κιλά, πάντα με νεύρα, πάντα τσαμπουκαλού και ό,τι να'ναι. Όσες φορές με είχε ρωτήσει κάποιος τι θα άλλαζα πάνω μου, πάντα έλεγα το ίδιο. Ό,τι να'ναι εκτός από την προσωπικότητα μου. Μου άρεσε που είχα τσαμπουκά. Μου άρεσε που στενοχωριόμουν και το καταλάβαινε το 1/100 του πληθυσμού που με ήξερε, κι αυτό στο 20% των περιπτώσεων. Βράχος η Κλέα. Ακούραστη. Δυναμική, αποφαισμένη πως όποια μαλακία και αν της καθότανε θα την προσπερνούσε με μεγάλες δρασκελιές. Πολύ με γούσταρα.<br />Τώρα είμαι 30 ετών. Είμαι χρεωμένη και δεν πρόκειται να ξεχρεώσω άμεσα. Είμαι εκατομμύρια κιλά. Βαριέμαι να βγάλω τα φρύδια μου. Στη δουλειά μου δεν χαμογελάω. Τις στιγμές που είμαι ευτυχισμένη φοβάμαι πως θα συμβεί το χειρότερο. Φοβάμαι και τη σκιά μου. Φοβάμαι πως θα πάω να βγάλω τις αμυγδαλές μου και θα πεθάνω. Φοβάμαι πως έχω διαβήτη, χοληστερίνη, και πως θα πεθάνω στα 35 μου από εγκεφαλικό ή καρδιακό. Φοβάμαι πως θα πέσει κάποια καταστροφή σε αυτούς που αγαπώ. Φοβάμαι πως δεν θα πάρω ποτέ τη ζωή μου στα χέρια μου. Πως θα έχω ανάγκη πάντα να είμαι σε μια μίζερη δουλειά σε μίζερη κατάσταση, σε μια μίζερη ζωή. Φοβάμαι πως έχω γίνει η πλέον αδιάφορη γυναίκα στον κόσμο. Πως έχω χάσει το χιούμορ μου, πως έχω χάσει τη γυαλάδα στο μάτι μου που τόσο τη γούσταρα. Φοβάμαι πως δεν είμαι πλέον επιθυμητή σαν γκόμενα, και πως θα πρέπει να παρακαλάω για να πηδηχτώ. Φοβάμαι να στείλω στο διάολο τον διάολο μου. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Θέλω να σταματήσω να κλαίω.<br />Φοβάμαι τόσο πολύ και θέλω να μείνω μόνη μου. Θέλω να μην ακούω άνθρωπο. Δεν θέλω κανένας να μου πει πως όλα θα πάνε καλά. Δεν είμαι αχάριστη. Ξέρω πως έχω να φάω, και πως έχω και τα 2 πόδια, και τα 2 χέρια μου. Θέλω να ανασάνω όμως. Θέλω να μπορώ να ουρλιάξω. Θέλω να μπορώ να νευριάζω χωρίς να φοβάμαι. Θέλω να μπορώ να κλάψω. Θέλω ηρεμία. Θέλω να ξυπνάω το πρωί και να μην μου φωνάζουν. Θέλω να κοιμάμαι το βράδυ με ένα χάδι. Θέλω πολλά... Θέλω το κουράγιο να αποδεχτώ αυτά που συμβαίνουν.<br /><br /><em>Θεέ μου, δώσε μου το κουράγιο να αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω, την καρτερικότητα να αποδεχτώ αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και τη σοφία να καταλαβαίνω τη διαφορά......</em><br /><em></em><br />Κάποια από αυτά τα έχω ήδη. Είμαι πνιγμένη όμως. Είμαι πνιγμένη στα χρ΄΄εη και στη γκρίνια. Σε μια καρικατούρα του εαυτού μου. Ο Δ. προσπαθεί να μου πει πως είναι δίπλα μου. Όλα θα πάνε καλά. Και εγώ τον πιστεύω. Τι είναι όμως αυτό που καταδυναστεύει τη σκέψη μου, και με κάνει να αισθάνομαι πως όλα τελειώνουν? Μόλις περνάει ο Επιτάφιος απ'έξω. Δεν είναι πολύ θρησκευόμενη, αλλά αισθάνομαι πως θρηνώ κι εγώ για κάτι με όσους πιστούς θρηνούν για τον φυσικό θάνατο του Κυριου τους. Εγώ θρηνώ για την Κλέα που ήξερα κι αγαπούσα. Για εκείνη που πάντα με στήριζε στα δύσκολα που είχαν έρθει, και που αν ήταν εδώ θα με στήριζε για τα δύσκολα που θα έρθουν. Η ώρα είναι 21¨33 τώρα που γράφω. Δεν ήθελα να γράψω. Ήθελα τόσο πολύ να μιλήσω όμως. Να μιλήσω σε κάποιον που να μη με ξέρει. Ή σε κάποιον που με ξέρει. Όλα θα πάνε καλά. Έτσι εκβιάζω τον εαυτό μου. Τα μάτια μου είναι μαύρα από το κλάμα. Αναρωτιέμαι αν η αγάπη που αισθανόμαστε και γεμίζει τις ζωές μας, είναι κάτι που νιώθουμε ή κάτι που το μυαλό μας λέει πως πρέπει να νιώσουμε. Ελπίζω πως είναι το πρώτο. Γιατί χωρίς αγάπη δεν μπορώ να σωθώ. Είμαι άδεια. Μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις. Εσύ κι εγώ. Αλλά σε κουράζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-7352474599326471325?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-24542567674195396792008-02-12T16:50:00.001+02:002008-02-12T16:52:51.757+02:00Λοιπόν αγαπημένοι και πιστοί μου αναγνώστες...<br />Έκανα αίτηση στη Forthnet για να κόψω τον ΟΤΕ.<br />Από την Προπροηγούμενη Πέμπτη δεν έχω τηλέφωνο. Από την προηγούμενη Τετάρτη δεν έχω ούτε και Internet.<br />Έχει λέει κάτι ο βρόγχος μου.... Μην πω τίποτα... Οπότε απέχω λίγο, ούτε να σας διαβάσω προλαβαίνω, ούτε τίπτις....<br />Θα επανέλθω δριμύτερη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2454256767419539679?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-52497242308144063822008-02-03T14:18:00.000+02:002008-02-03T14:51:04.137+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R6W4WzE6dzI/AAAAAAAAALo/6565qqZSIcs/s1600-h/χωρίς+τίτλο.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162735249657591602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R6W4WzE6dzI/AAAAAAAAALo/6565qqZSIcs/s400/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.bmp" border="0" /></a><br /><div><em><strong><span style="color:#ff6666;">Όταν θα είμαι γιαγιά....</span></strong></em><br />-θα παίζω magic the gathering με τα εγγόνια μου.<br />-θα πηγαίνω στις συναυλίες των iron maiden(αθάνατοι), και χτυπάω τα λευκά μακριά μαλλιά μου στο ρυθμό του Πάρκινσον.<br />-θα έχω 3 γάτες, τον Φρόντο, τον Σαμ, και τον Έντι.<br />-Θα κάνουμε σκανταλιές με την αδελφή μου. (Θα πηγαίνουμε στο Κοσμικόν και θα τρώμε καταίφια.)<br />-Θα κάνω βόλτες στον κήπο με τον άνδρα μου, και θα περπατάμε στον δρόμο χεράκι, χεράκι.<br />-Το βράδυ θα κοιμόμαστε αγκαλιά και θα μου λέει παραμύθια για να με κοιμήσει.<br />-Θα έχω βαρεθεί το μαύρο, και όλα μου τα ρούχα θα είναι ροζ, κίτρινα και κόκκινα εμπριμέ με βούλες.<br />-Θα έχω εξοχικό για τους 6 μήνες του χρόνου, και θα καλλιεργώ ντομάτες και φασολάκια.<br />-Θα έχω μεγάλες τριανταφυλλιές, θα έχουν ονόματα, και θα συζητάω μαζί τους κάθε πρωί.<br />-Θα έχω πει 600 φορές στα εγγόνια μου, πώς αγάπησα τον παππού τους, και κάθε φορά που θα ξεκινάω να την ξαναλέω, δεν θα με βαριούνται, αλλά θα ξαπλώνουν τα πηγούνια τους πάνω στο χέρι τους, και θα με χαζεύουν με χαμόγελο.<br />-Θα έχω μια τεράστια συλλογή από μακριές λευκές τούφες στο κεφάλι μου, και θα παίζω μαζί τους όταν θα βαριέμαι.<br /><br />:P<br />Ελπίζω να είμαι πλήρης, να έχω ζήσει όπως ονειρεύομαι, να έχω την υγεία μου, να μην επιβαρύνω τα παιδιά μου, να τα έχω βοηθήσει να ζουν την ζωή που θέλουν. Να έχω τον αγαπημένο μου, να μου κρατάει ακόμη το χέρι, και να έχω την δύναμη να τον κάνω να μην μετανοιώσει ποτέ για τίποτα.<br /><br /><br /><div>Σήμερα διάβασα <a href="http://3partiesaday.blogspot.com/2008/02/blog-post.html">το τελευταίο ποστ της 3partiesaday</a> για τα γεράματα της. Μου άρεσε τόσο πολύ το κείμενο της, και αντί να κάνω σχόλιο έκανα δικό μου ποστ. Σας προσκαλώ λοιπόν να γράψετε κι εσείς για τα ένδοξα γεράματα μας. Έτσι κάπως ονειρικά και αφηρημένα!!! </div><br /><div>Καλημέρα!!!!!!!!!!!!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5249724230814406382?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-43968674085412237212008-01-31T11:29:00.001+02:002008-01-31T12:43:54.543+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R6GmUDE6dyI/AAAAAAAAALg/smwq1OFTGdQ/s1600-h/DivorceCake.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161589511296808738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R6GmUDE6dyI/AAAAAAAAALg/smwq1OFTGdQ/s400/DivorceCake.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">Προσπαθούσα να γράψω ένα σχόλιο στο </span><a href="http://tzotza.blogspot.com/2008/01/blog-post_26.html"><span style="font-size:130%;">τελευταίο ποστ της Τζοτζα</span></a><span style="font-size:130%;">. Έγραψα ένα σεντόνι, κι ακόμη έγραφα. Οπότε.. καταλαβαίνετε...<br /><br />Οι γονείς μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν 7. Ο γάμος τους ήταν τόσο κακός και τόσο ψυχοφθόρος για εμάς, που ειλικρινά νομίζω πως το διαζύγιο τους ήταν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. Η μαμά μου και οι γονείς της δεν προσπάθησαν ποτέ εσκεμμένα να μας κάνουν να μισήσουμε τον πατέρα μου. Εξάλλου έγω είχα αρκετούς λόγους να τον μισώ από μόνη μου.<br />Παρ'ολ'αυτά, διαβάζοντας το ποστ της φιλενάδας μου, αναρωτήθηκα πόσο ψυχικό σθένος, πόση δύναμη χρειάζεται για να αντιμετωπίσεις ένα χωρισμό έχοντας 3 παιδιά. Και διατηρώντας ΄την ψυχραιμία και την εγκράτεια να μην κακολογήσεις τον πατέρα τους μπροστά τους. Ένα διαζύγιο συνήθως μας γεμίζει αν μη τι άλλο θυμό, απογοήτευση, είναι μια τρομαχτική νέα αρχή, και όταν έχεις 3 παιδιά, πρέπει να είναι τουλάχιστον πανικογενές!<br />Και τώρα κάθομαι και διαβάζω τις λέξεις μιας γυναίκας που 1 χρόνο μετά όχι μόνο ξεπερνάει τον χωρισμό της, όχι μόνο προσπαθεί να είναι μια καλή μαμά, αλλά προσπαθεί να μην στερήσει και τον πατερά τους από τα παιδιά της.<br />Και η αγαπητή Tzotza κάνει και κάτι άλλο.<br />Κάθε φορά που ο Διονύσης μου με ρωτάει αν τον αγαπάω, του λέω πολύ. Κάθε φορά μου με ρωτάει αν θα τον αγαπάω πάντα, του λέω πως δεν ξέρω αν θα είμαστε μαζί για πάντα, αλλά θα τον αγαπάω για πάντα. Γιατί οι στιγμές που έχω περάσει μαζί του είναι οι στιγμές της μεγαλύτερης ευτυχίας μου σε αυτή τη ζωή. Και μου εύχομαι να τα καταφέρω, γιατί οι στιγμές που ζεις με έναν άνθρωπο είναι μοναδικές. Πετώντας αυτές τις στιγμές χάνεις την εμπειρία, τον χρόνο και τις στιγμές που σε κάνουν τον άνθιρωπο που είσαι σήμερα. Είναι πολύ σύσκολο όμως....<br />Αισθάνομαι λοιπόν δέος μπροστά στη γυναίκα που μετά από σχεδόν 20 χρόνια μπορεί να κάθεται στον υπολογιστή της και να γράφει πως πάντα θα τον αγαπάει. Πάντα, ακόμη και αν της ράγισε την καρδιά. Την ώρα που όλοι όταν χωρίζουνε, θέλουν όπως είπε και μία μικρή τσαπερδόνα, να πετάξουν τους πρώην τους στο λάκο με τα φίδια και να σταθούν στην άκρη τραβώντας φωτογραφίες.<br />Ξέρω πως ο λόγος μου δεν έχει ιδιαίτερη συνοχη, και πως πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο, αλλά τα λόγια της σε αυτό το τελευταίο της ποστ με συγκλόνισαν. Την θαυμάζω γιατί προσπαθεί να συντηρήσει την αγάπη, ακόμα κι αν δεν είναι πια μαζί, όχι μόνο για χάρη των παιδιών της. Δεν το κάνει βεβιασμένα και με το ζόρι, αλλά γιατί σέβεται την ζωή της και τις επιλογές της. Και για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αυτό είναι που μου΄λέει πως η γλυκια μας tzotza, είναι δυνατή, και όχι μόνο θα καταφέρει να κάνει 2 μέτρα τα παιδιά της(ή λίγο πιο κάτω:P), αλλά θα συνεχίσει να αγαπάει την ζωή της, τα μυστικά της, τα στραβά, τα ανάποδα, και τα γέλια και τις χαρές μιας μεγάλης ζωής. Και της το εύχομαι ολόψυχα.<br />Tzotza μου, να είσαι πάντα καλά και ευτυχισμένη, και να έχεις πάντα αυτή τη δύναμη να συγχωρείς, να αφήνεσαι, και να αγαπάς, κούκλα μου, γιατί αν και είσαι ευαίσθητη, έχεις βρει περισσότερο το νόημα από πολλούς από εμάς.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4396867408541223721?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-49175149655175365042008-01-24T11:27:00.000+02:002008-01-31T12:33:03.939+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R5habTE6dxI/AAAAAAAAALY/jkWQMlcjcq4/s1600-h/05-01-01_fight_cloud.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158972798176753426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R5habTE6dxI/AAAAAAAAALY/jkWQMlcjcq4/s400/05-01-01_fight_cloud.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><div><span style="font-size:130%;">-<em>Συγνώμη για πριν...</em></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Ε, ήσουν βλάκας πριν. Ήσουν έυθικτος εκείνη την ώρα. </span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Εγώ δεν ήμουν έυθικτος. Δεν ξέρω πως φαινόμουν. Δεν έκανα τίποτα.. </span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Μα γιατί ζητάς συγνώμη τότε?...</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">30 λεπτά μετά... </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Αφού παιδί μου ο αδελφός σου στην είπε. Ήσουν τσιτωμένος. </span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Εσύ ήσουν τσιτωμένη και έυθικτη. Είναι άδικο να με κρίνεις για μια στιγμή.</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Μα σου είπα "εκείνη τη στιγμή". Δεν σε έκρινα για όλον τον κοσμο.</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">30 λεπτά μετά...</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Εγώ δεν ήμουν έυθικτος. Δεν ξέρω πως φαινόμουν. Δεν έκανα τίποτα.</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"><em>-Όχι ήσουν. Εγώ δεν μίλησα καθόλου. Εσύ ήσουν τσιτωμένος.</em> </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">30 λεπτά μετά... </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Εσύ ήσουν εύθικτη...</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Όχι, εσύ ήσουν βλάκας...</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">8 ώρες μετά</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Αφού στο είπαν και τα αδέλφια σου πως φαινόσουν κάπως.</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Εγώ δεν ήμουν τίποτα, δεν ξέρω πως φαινόμουν.</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Ε, ρώτα τα αδέλφια σου.</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Αποχώρηση εν μέσω τσιτσιρίζοντων νεύρων...</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Πολύ ώριμο....</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Τι είπες? (από τα σκαλιά εν μέσω ταχέας εξόδου)</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Πολύ ώριμο....</span></em></div><div><span style="font-size:130%;">-... Ποδοβολητά</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Η πόρτα σκάει με δύναμη πάνω στην πόρτα. Η γιαγιά της σηκώνεται έντρομη από τον ύπνο. Τσακώνονται...</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">30 λεπτά μετά...</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Ρεύμα είχε και χτύπησε η πόρτα....</span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Όχι, εσύ την χτύπησες.</span></em></div><div><span style="font-size:130%;"><em>-Ε, εγώ την χτύπησα, τι να κάνουμε τώρα?</em> </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">30 λεπτά μετα, χτυπάει τηλέφωνο...</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Δεν έπρεπε να φύγω έτσι. </span></em></div><div><span style="font-size:130%;"><em>-Δεν πειράζει...</em> </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Επαναλαμβάνεται ο προηγούμενος διάλογος με μεγαλύτερα ψήγματα ψυχραιμίας.</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Εντάξει, ο καθένας κατάλαβε κάτι λάθος. Ας ξεμπερδεύουμε με αυτό. </span></em></div><div><em><span style="font-size:130%;">-Δεν έχει σημασία. </span></em></div><div><span style="font-size:130%;"><em>-Όχι, έχει, εχω δουλειά, θα τα πούμε σε λίγο.</em> </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">Πόση ώρα 2 νοήμονες άνθρωποι μπορούν να χαραμήσουν, και πόση φαιά ουσία, μέχρι να συνειδητοποιήσουν πως δεν έχει σημασία γιατί τσακώνονται? </span></div><div><span style="font-size:130%;">Δεν ξέρω, θα σας ενημερώσω αργότερα... </span></div><div><span style="font-size:130%;">Και ο Θεός βοηθος. Καλημέρα?</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Update! 30/1/08</span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Βγαίνοντας από το σπίτι τούτη την αποφράδα ημέρα, ξεκινάω να πάω στο ταχυδρομείο. Έχω ένα ειδοποιητήριο για δέμα. Μπαίνοντας παίρνω νούμερο, και στήνομαι στην ουρά με τα δέματα. Είχα ρωτήσει την προγούμενη μέρα κι εκεί μου είπαν να περιμένω. Περιμένω... περιμένω... πριν από μένα είναι δυο παλικάρια που θέλουν να στείλουν 3600 γράμματα... Και μετράνε όλοι τους.... Περιμένω υπομονετικά με ένα κόμπο στην καρδιά για την αγάπη μου... Με είχε πάρει τηλέφωνο να μου ζητήσει συγνώμη που έφυγε έτσι... Ακόμη πονούσα όμως για την ασυννενοησία μας. Όσο συλλογίζομαι διάφορες ανοησίες με πίκρα στην ψυχή μου, βλέπω μια γκομενίτσα να με προσπερνά και να στέκεται ατίθασα μπροστά μου. Αλλά χωρίς ίχνος ντροπής μιλάμε. Απλά με πέρασε και στάθηκε μπροστά μου. Έτσι απλά. Γυρίζω στον διπλανό μου και του λέω:"Συγνώμη, μήπως είμαι αόρατη?". Ο διπλανός (25χρονο περίπου χωρίς ίχνος χιούμορ όπως αποδειχτηκε) μου μουρμουράει ένα "όχι", και γυρίζει από την άλλη. 30 λεπτά μετά και αφού έχουν μετρηθεί τα 3606 τελικά γράμματα, φτάνει η γκομενίτσα μπροστά, και σκάω μύτη δίπλα της. Ήμουν και με την πίκρα μου δεν ήθελα πολύ να της βγάλω τα μάτια. Γυρίζω λοιπόν στην υπάλληλο μέ εκείνο το πολύτιμο "Αρτεμης Μάτσας" ύφος και λέω, συγνώμη θέλω να παραλάβω αυτό, η κοπέλιά απλά στάθηκε μπροστά μου, εγώ έχω σειρά. </span></div><div><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">Η υπάλληλος ζοχαδιασμένη από το μέτρημα μάλλον μου λέει, "τι περιμένετε εδώ κυρία μου, εδώ είναι για δέματα."... "μα, δέμα έχω να παραλάβω..."...."να περιμένετε στη σειρά. Δυστυχώς για μένα ο μόνος τρόπος να περιμένω στη σειρά για "όλες οι υπηρεσίες εκτός από δέματα" σήμαινε πως έπρεπε να ξαναπάρω νούμερο, γιατί το δικό μου είχε </span><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">περάσει ήδη. Ξαναπέρνω νούμερο με τόσα νεύρα που είμαι πλέον έτοιμη να βάλω τα κλάμματα. Μετά από 1 ώρα φτάνει η σειρά μου. Πλησιάζω στο ταμείο, δίνω το καρτελάκι μου και την ταυτότητα μου. Ψάχνει η κοπέλα , ψάχνει να βρει το πράγμα μου. Βλέπω ένα δέμα που ταιριάζει σε διαστάσεις, και έχει την μάρκα της εταιρίας που θα μου το έστελνε πάνω, και λέω "συγνώμη, νομίζω πως είναι αυτό το δέμα στο πάνω ράφι... " Με αγνοούν επιδεικτικά. Μετά από 10 λεπτά και αφού είχε ψάξει όλα τα ράφια και όλα τα ντουλάπια πλην δύο, μου λέει "μα αυτό είναι δέμα, γιατί δεν περιμένατε στα δέματα?" Επειδή υπάλληλος είμαι κι εγώ και δεν θέλω να δίνω τους άλλους, είπα να κάνω την καρδιά μου πέτρα, και να μην την στείλω να μαζέψει ραδίκια από την πααναγιά την Σουμελά, λέω "σας παρακαλώ, περίμενα ήδη εκεί, μου είπαν να περιμένω εδώ, σας λέω το πακέτο μου είναι αυτό εκεί στο ράφι, μπορείτε να μου το δώσετε, παρακαλώ?" Της πήρε ακριβώς ένα τέταρτο να ψάξει όλους τους φακέλους γύρω γύρω από το δέμα, και τελικά να μου το παραδώσει. Φεύγω απογοητευμένη και συχτιρησμένη με τα ΕΛΤΑ, πάω σπίτι, ντύνομαι και φεύγω για δουλειά. Με το που ανοίγω την πόρτα, φεύγει σαν βολίδα ένας τύπος δίπλα μου προν την αντιθετη κατεύθυνση, με κοιτάει και μου λέει "αει γαμήσου". Είμαι επισήμως έτοιμη να κλάψω μέχρι σκασμού. Η δουλειά κύλισε μαλακισμένα. Έπεφτε ένα dvd, πήγαινα να το σηκώσω, έριχνα 10. Πιάστηκαν τα μαλλιά μου σε μια βίδα ενός ραφιού, και ξεριζώθηκε μια τούφα. Το ταμείο βγήκε λειψό, και κλειδώνοντας χτύπησα το κεφάλι μου στο πόμολο της πόρτας, όπου και έμεινα ένα 10λεπτο, αναρωτόμενη αν έχω ανοίξει το κεφάλι μου. Πάω σπίτι, και με το που μπαίνω μέσα, αρχίζουν τις ατάκες για την πόρτα (το είχατε ξεχάσει αυτό, ε? Κι εγώ...), και πως ήθελα να την ξεκολλήσω, και καλύτερα να την βγάλουμε για να μην την σπάσω, και όλα αυτά τα τραγικά...Εκεί δεν άντεξα... Ψέλλισα ένα "μα τι έχετε πάθει όλοι σήμερα?" έβαλα τα κλάμματα και έκλαιγα για την επόμενη 1 ώρα. ΄΄Ηρθε ο Διονύσης, τα βρήκαμε, με παρηγόρησε, πήγε 12, πέρασε η μέρα, και καλά ξεκουμπίδια. Του χρόνου πάλι?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4917514965517536504?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-28575075249389374842008-01-20T18:06:00.000+02:002008-01-20T18:08:00.304+02:00Όπως ανάφεραν προχθές οι ειδήσεις, η ΕΕ εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές, να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ. Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία) και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας.<br />(Α... ρε Ελλάδα αθάνατη)<br />Ο κ. Ρουσόπουλος είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας βλέπε Αρθρο 24, περί 'δασικών εκτάσεων και δασών' !!... Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών αναφέραν οτι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω 'παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη' σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα.<br /><br />Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμματα οτι δεν είμαστε σύμφωνοι και οτι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών. Οι τωρινές 117.000 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline" onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://www.petitiononline.com/forestgr/" target="_blank">www.petitiononline.com/forestgr/</a><br />Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2857507524938937484?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-81658959651944756892008-01-17T11:33:00.001+02:002008-01-17T12:19:56.855+02:00Καταστροφή! Είχα γράψει ολόκληρο ποστ και κάτι πάτησα και σβήστηκε! Μα την άγια σκατούλα. Άντε να θυμηθώ τι είχα γράψει τώρα.... Ουφ! Πάμε πάλι!<br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156381600860488642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R48lvw2mQ8I/AAAAAAAAALQ/Hd6AqhtKL2Q/s400/a+rock+and+a+hard+place.jpg" border="0" />Λοιπόν... έλεγα που λέτε πως δεν είχα όρεξη να γράψω τίποτις αυτόν τον καιρό. Πολλές ιδέες, αλλά καμία όρεξη.<br />Σκέφτηκα για αρχή να κάνω ένα ημερολόγιο 2007, με τα κατορθώματα μου του προηγούμενου έτους. Τζίφος. Έγραψα αυτά... Η αγάπη μου βγάζει το σκουλήκι του. Γράφω το πρώτο μου ποστ. Βγάζω το σκουλήκι μου. Γιορτάζω επίσημα Αγ. Βαλεντίνου. Πετάω πρώτη φορά χαρταετό. Γιορτάζω την πρώτη μου επέτειο ενός έτους. Με την αγάπη μου. Γυρίζουμε Kung FlakesΚαι αυτά.... Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλα..</p><p><br />Μετά σκέφτηκα να γράψω μια λίστα με τα new year's resolutions τέτοια εποχή που διανύουμε. Έγραψα αυτά...<br />Να πηγαίνω στο γυμναστήριο 3 φορές την εβδομάδα, να κάνω ποστ 3 φορές την εβδομάδα,να κερδίζω το τζόκερ, να βγάλω τις αμυγδαλές μου, να κάνω χαρούμενο τον αγάπη μου, όσο μπορώ...</p><p>Ορίστε... δεν θυμάμαι τι άλλο είχα γράψει... Ξέρω πως δεν είχα πολύ όρεξη αυτόν τον καιρό. Και είχα πολλά νεύρα. Πολλή ένταση στη δουλειά. Όλη μέρα ακούω βλακείες, και δεν μπορώ να μιλήσω... Πολλή ένταση στο σπίτι. Όλη μέρα ακούω βλακείες και δεν μπορώ να μιλήσω. ...Μόνο ο αγάπης μου με κάνει χαρούμενη, και επειδή είμαι τόσο πηγμένη και απογοητευμένη, του γκρινιάζω και δεν τον ακούω.... Τι βλάκας που είμαι... </p><p>Μετά διαβάζω <a href="http://tzotza.blogspot.com/">tzotza</a>. Με πιάνει μια απογοήτευση. 3 ώρες μου πήρε να σκέφομαι τι σχόλιο να της κάνω στο τελευταίο της ποστ. Βλέπετε η τζοτζούλα, είναι από τα πιο γλυκά παιδιά εδώ μέσα. Είχε ένα μυστικό τον τελευταίο καιρό που την έκανε πολύ πολύ χαρούμενη. Αλλά μάλλον το μυστικό την στενοχώρησε, και ήταν απογοητευμένη. Το μυστικό μάλλον σχολίασε ελπιδοφόρα το ποστ, αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Θα ήθελα να είναι χαρούμενη, και ακόμα και αν το μυστικό μας την έκανε με σιγανά βηματάκια, να συνεχίσει να είναι αισιόδοξη και χαρούμενη. Ουφ! </p><p>Μετά διαβάζω <a href="http://maximglendower.blogspot.com/">Μαξίμ</a>. Πάει ο βλάκας φαντάρος... Μα τον άι οφ δε τάιγκερ... Γιατί ρε φίλε Μάξιμε μας το έκανες αυτό? Γιατί? Εγώ τώρα τι θα διαβάζω πρώτο πρώτο όταν κάθομαι στο γραφείο μου, μου λές? Άσε που πρώτη φορά κατάφερω να φχαριστηθώ τόσο τετράδα και ο ένας θα μου φύγει θα πάει να κάνει πους απς. Ντροπή... Εμένα δεν με σκέφτηκες που θα πας να γίνεις κομμάντος κι εσύ σαν το έτερον 1/3 μου.. Τςτςτς... Ντροπίς πράματα... Θα μου λείψεις βλαμμένε.... (!?!?!)</p><p>Αυτά που λέτε... Ό,τι και να πω είναι λίγο.... Ευτυχώς που έχω την αγάπη μου.. Μακάρι να μπορούσα να του πω πόσο χαρούμενη με κάνει... και να με πιστέψει:P Δεν μου αρέσει όταν είμαι στα down μου... </p><p>Ξαναματάουφ! Ελπίζω το 2008 να μας φέρει υγεία σε όλους... Και υπομονή και αντοχή, γιατί σε μένα έχουν στερέψει λίγο. Μια λοιπόν που έγραψα και το πρώτο ποστ του 2008, να κάνω και το πρώτο γκάλοπ του 2008, στο οποίο ελπίζω να απαντήσουν και οι δύο που με διαβάζουν:P</p><p>New Year's Resolutions 2008. Ποιές είναι οι μεγάλες αποφάσεις σας? Ποιές οι επιθυμίες και οι δοκιμασίες σας για το 2008? Προσοχή, θα επανεξεταστείτε τέλος 2008.:P </p><p>Καλή χρονιά να έχουμε!!!!<br /></p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-8165895965194475689?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-41795233851280704332007-12-29T22:10:00.000+02:002007-12-31T11:52:27.536+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R3a5CA2mQ6I/AAAAAAAAALA/9c-o_3aOjYU/s1600-h/Pepsi_ICE_Cucumber_2.psd.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149506668184617890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 188px; TEXT-ALIGN: center" height="213" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R3a5CA2mQ6I/AAAAAAAAALA/9c-o_3aOjYU/s400/Pepsi_ICE_Cucumber_2.psd.jpg" width="261" border="0" /></a><br /><div align="center"><br /></div><br /><div align="center">Ήμουν πολύ αμελής αυτά τα Χριστούγεννα. Δεν πήρα τηλέφωνο κανέναν. Δεν έστειλα μηνύματα. Ούτε καν e-mails. Πήγα στο σπίτι του καλού μου, και πέρασα πολύ πολύ όμορφα. Σκοπεύω να κάνω το ίδιο Πρωτοχρονιά. Οφείλω όμως το λιγότερο που μπορώ να κάνω στους φίλους βλόγερς που μου κρατούν παρέα τόσο καιρό. Θα ξεχάσω κάποιους, το ξέρω, αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω, όπως ξανάπα!!!!!΄<br />Λοιπόν,<br /><strong><em><span style="font-size:180%;">Maxim Glendower</span></em></strong><span style="color:#ff6666;"> Εμπεριστατωμένε</span><br /><span style="color:#cc33cc;"><em><span style="font-family:courier new;color:#33ff33;"><strong><span style="font-size:130%;">Σπύρο <span style="color:#33cc00;">Σεραφείμ</span></span></strong></span></em></span><span style="color:#ff6666;"><span style="color:#6666cc;">Synas</span><span style="font-size:180%;color:#ff99ff;"><strong>Tzotza</strong></span><span style="color:#cc66cc;">2SΣχ2</span></span><span style="font-size:130%;color:#66cccc;"><strong>Herinna</strong></span><br /><span style="font-size:130%;">Dawkinson</span><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Mafalda</span><span style="font-size:85%;color:#993300;"><em>Industrial Daisies</em></span><span style="color:#33cc00;">Fuzzy Burlesque</span></strong><br /><strong><span style="font-size:78%;color:#666666;"><span style="font-size:130%;color:#33ffff;">Helorus</span><em>Mia Wallace</em></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;color:#ff6666;">Artanis</span></strong><span style="color:#663366;">Gitsaki</span><span style="font-size:180%;color:#ffcc00;">Vega</span><br /><span style="font-size:180%;color:#66cccc;">Σεξπυρ</span><span style="color:#9999ff;">Κοχύλια</span><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Celsius33</span><span style="color:#3333ff;">Kyriaz</span><span style="color:#cc66cc;"><em>Μάτια Κλειστά</em></span><span style="font-size:180%;color:#ffcc00;"><strong>Elda</strong></span><br /><span style="color:#336666;">Navigator</span><span style="font-size:180%;">Frost in the Fog</span><span style="font-family:trebuchet ms;color:#33ff33;"><strong>Papyros</strong></span><span style="font-size:130%;color:#6600cc;"><em>Pythagoras</em></span><br /><span style="font-size:180%;color:#cc66cc;">Moloch<span style="font-size:100%;color:#333399;"><strong>Jason Argonaut</strong></span></span><span style="color:#336666;">Tinkerbell</span><br />και τόσοι άλλοι...... </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149502407577060242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R3a1KA2mQ5I/AAAAAAAAAK4/92BobhUZlEI/s400/ist2_976813_christmas_gift_computer.jpg" border="0" />Χρόνια πολλά, χαρούμενα, ευτυχισμένα, με υγεία, ζουζουνιά, πολλές πολλές ευχές,καλά να περάσετε(κι εσείς, κι εμείς).<br />Είθε το 2008 να μας ε<em>blog</em>ήσει(κλαψ) με όμορφα ποστ, αστεία, κλαψιάρικα, παρεΐστικα, μοναχικά, ό,τι να'ναι, όπως πάντα, αλλά κατα βάσην καλά να είμαστε:P<br /><strong><span style="font-size:180%;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ <span style="font-size:78%;">ΚΑΙ ΚΑΛΑ</span>!!!!!</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4179523385128070433?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-3013357972550255962007-12-17T19:37:00.000+02:002008-01-21T14:18:53.554+02:00<div align="center"><span style="font-size:180%;">Γιατί...</span><br /></div><div align="center">Με κάνεις να γελάω.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145028606432788914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bQQg2mQbI/AAAAAAAAAHI/6S8PlkSHovc/s200/smile.jpg" border="0" />Φτιάχνεις τρελές μαντινάδες.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145030354484478402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bR2Q2mQcI/AAAAAAAAAHQ/bUiRaKy8GSc/s200/crete.jpg" border="0" />Συγχωρείς τις αδυναμίες μου.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145035164847850162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bWOQ2mQrI/AAAAAAAAAJI/FdFQvYXTjTg/s200/weak.jpg" border="0" />Παίζεις επιτραπέζια. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031651564601954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bTBw2mQmI/AAAAAAAAAIg/-SDhynTvBsw/s200/game.jpg" border="0" />Έχεις μεγάλη φαντασία.<br /><div><div><div><div align="center"><div><div><div><div><div align="center"><div><div><div align="center"><div><div><div><div><div><div><div><div align="center"><div><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145035585754645186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bWmw2mQsI/AAAAAAAAAJQ/7F9E31ix_XQ/s200/CA4T23WT.jpg" border="0" />Μυρίζεις όμορφα. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145034146940600962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bVTA2mQoI/AAAAAAAAAIw/17oxxX8WFYw/s200/smell.jpg" border="0" /> Είσαι πολύ έξυπνος. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031458291073586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bS2g2mQjI/AAAAAAAAAII/4DP-cBRbf30/s200/einstein.jpg" border="0" />Είσαι ετοιμόλογος.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031179118199314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bSmQ2mQhI/AAAAAAAAAH4/YOmGbWVryqg/s200/clever.jpg" border="0" />Είσαι ντροπαλος.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145038008116200146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bYzw2mQtI/AAAAAAAAAJY/5_oVDnpO3x4/s200/shy.jpg" border="0" /> Όταν σκέφτεσαι παίζεις με το κορδόνι σου. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145038128375284450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bY6w2mQuI/AAAAAAAAAJg/zwvSrFtY7wM/s200/string.jpg" border="0" /> Όταν γελάς είσαι πανέμορφος. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145038347418616562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bZHg2mQvI/AAAAAAAAAJo/JzJSf_LOjho/s200/cute.jpg" border="0" /> Με αγαπάς.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145043170666889986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bdgQ2mQwI/AAAAAAAAAJw/AnXf_7Adt3E/s200/love2.jpg" border="0" />Αγαπάς τις ανιψιές μου.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145043282336039698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bdmw2mQxI/AAAAAAAAAJ4/KKvUBlEjhTo/s200/love.jpg" border="0" /> Μου κάνεις τα χατίρια. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145043419774993186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bduw2mQyI/AAAAAAAAAKA/KgQypv10wA4/s200/kite.jpg" border="0" /> Όταν κοιμάσαι με αγκαλιάζεις.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145043535739110194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bd1g2mQzI/AAAAAAAAAKI/S3EmBWia0RI/s200/loveee.jpg" border="0" /> Όταν ροχαλίζεις αλλάζεις πλευρό και σταματάς μόνος σου.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145043694652900162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bd-w2mQ0I/AAAAAAAAAKQ/7OC7I9XFFVQ/s200/sleep.jpg" border="0" /> Μιμείσαι πολλές φωνές.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145044669610476370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2be3g2mQ1I/AAAAAAAAAKY/UH0WeHKqASU/s200/voice.jpg" border="0" /> Είσαι καλός στη δουλειά σου.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145044940193416034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bfHQ2mQ2I/AAAAAAAAAKg/XKTE3zYeOHI/s200/CAJ64FZD.jpg" border="0" />Συνδυάζεις λογική, ήθος και δύναμη.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031054564147698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bSfA2mQfI/AAAAAAAAAHo/4n9r6fz2vYY/s200/archimedes.jpg" border="0" /> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145034305854390930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bVcQ2mQpI/AAAAAAAAAI4/JLkvNAfS-BY/s200/socrates.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145034404638638754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bViA2mQqI/AAAAAAAAAJA/xU91XhytBRw/s200/thor.jpg" border="0" /> Λατρεύω το άγγιγμα σου.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145045399754916722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bfiA2mQ3I/AAAAAAAAAKo/vlFwyEdj13E/s200/touch.jpg" border="0" />Είσαι αναποφάσιστος. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145045584438510466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bfsw2mQ4I/AAAAAAAAAKw/6YnV7qwc-Q0/s200/indecisive.jpg" border="0" />Σε θαυμάζω. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145030998729572834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bSbw2mQeI/AAAAAAAAAHg/kRwspKWQ_GQ/s200/admire.jpg" border="0" /> Είσαι τόοοοσο χαριτωμένος όταν σε συγκινεί κάτι.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031355211858466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bSwg2mQiI/AAAAAAAAAIA/ZtN1KgdOWL4/s200/crying.jpg" border="0" />Έχεις καλή σχέση με την οικογένεια σου.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031522715583042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bS6Q2mQkI/AAAAAAAAAIQ/A9fyg4Xrohg/s200/family.jpg" border="0" />Νοιάζεσαι για την οικογένεια σου.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031587140092498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bS-A2mQlI/AAAAAAAAAIY/1Yo-ABQi0Ao/s200/family+hug.jpg" border="0" />Νοιάζεσαι για τους άλλους. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031118988657154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bSiw2mQgI/AAAAAAAAAHw/G5lg4JUJ-PU/s200/caring.jpg" border="0" /> Θέλεις να είμαι ευτυχισμένη.<br /><div align="center">Με κάνεις ευτυχισμένη.</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145031728874013298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2bTGQ2mQnI/AAAAAAAAAIo/0_AP9ZU2xVM/s200/happy.jpg" border="0" /> </div><div></div><div>Δεν βρήκα αγάπη μου δώρο αρκετά καλό για να σου πάρω.<br /><div align="center">Πάντα με ρωτάς γιατί σε αγαπώ. </div><div align="center">Για τη γιορτή σου λοιπόν σήμερα είπα να σου πω κάποιους από τους λόγους.</div><div align="center">Δεν είναι όλοι. </div><div align="center">Η αγάπη μου είναι κάπως λίγο παραπάνω από τη λογική. </div><div align="center">Όλοι οι λόγοι μου φαίνονται λίγοι. </div><div align="center">Σε αγαπώ για αυτό που είσαι.</div><div align="center">Σε αγαπώ γιατί μου κάνεις τη ζωή όμορφη, αγάπη μου. </div><div align="center">Χρόνια σου πολλά, καλά και ευτυχισμένα. </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-301335797255025596?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-6451216617266723892007-12-12T21:52:00.000+02:002007-12-12T22:16:05.097+02:00<div><div><div><div><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2A8eAuGBXI/AAAAAAAAAGY/Jlzhr30Ahzc/s1600-h/VANDH_COVER+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143177260744181106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2A8eAuGBXI/AAAAAAAAAGY/Jlzhr30Ahzc/s400/VANDH_COVER+copy.jpg" border="0" /></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143181675970561426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2BAfAuGBZI/AAAAAAAAAGo/I6FxnM5vo98/s400/VANDH_COVER+face.jpg" border="0" /> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143181963733370274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2BAvwuGBaI/AAAAAAAAAGw/gGsf0T5bUIs/s400/VANDH_COVER+waist.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143182436179772866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2BBLQuGBcI/AAAAAAAAAHA/3JeUm-BJntY/s400/VANDH_COVER++legs2.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143182204251538866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R2BA9wuGBbI/AAAAAAAAAG4/C7fbUU8FVJQ/s400/VANDH_COVER+legs.jpg" border="0" /><br />Ιδού η απορία.</div><br /><br /><br /><br /><br /><div align="center"><span style="font-size:78%;">Τα σχόλια δικά σας.</span><br /></div><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-645121661726672389?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-26071878218967315702007-12-11T03:55:00.000+02:002007-12-11T04:07:09.694+02:00<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R13vLwuGBVI/AAAAAAAAAGI/HuziDQgfR3g/s1600-h/DSC00003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142529334862808402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R13vLwuGBVI/AAAAAAAAAGI/HuziDQgfR3g/s400/DSC00003.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Η Ελένη ήρθε στην παρέα μας και έκανε τη ζωή μου έγχρωμη 31/03/2006. </div><br /><br /><div>Δεν υπάρχουν λέξεις ικανές να αποδώσουν το τι αισθάνομαι για την Ελένη. </div><br /><br /><div>Είμαι θεία της και νονά της. </div><br /><br /><div>Είναι ένα από τα δύο φώτα που λέμπουν στη ζωή μου και την κάνουν πιο όμορφη! </div><br /><br /><div></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142529725704832354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/R13viguGBWI/AAAAAAAAAGQ/G0EEwbw6IS0/s400/DSC00189.jpg" border="0" /><br /><div>Η Σωτηρία ήρθε στη ζωή μας μόλις πριν 3 ώρες. </div><br /><div>Είναι ένα μικρό θαύμα. </div><div>Της εύχομη αγάπη και ζεστασιά. Να αισθάνεται πάντα στοργή και ασφάλεια. Να την αγαπούν και να αγαπήσει με όλη τη δύναμη της καρδιάς της. Υγεία για να απολαύσει μια όμορφη και γεμάτη ζωή. </div><div>Είναι περίεργο να αισθάνεσαι πως αγαπάς κάποιον μετά από γνωριμία μόλις 5 λεπτών. </div><div>Μακάρι να είχα περισσότερη αγάπη να δώσω. :P</div><div>Είμαι τόσο περήφανη για την αδελφή μου. </div><div>Θέλει μεγάλη δύναμη να κάνεις ένα παιδί, και ακόμη μεγαλύτερη για να το μεγαλώσεις. </div><div>Τη θαυμάζω που τα καταφέρνει. Τη θαυμάζω για την αντοχή της. Μας έκανε το καλύτερο δώρο... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2607187821896731570?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-56702270654256947642007-12-07T01:29:00.000+02:002007-12-07T01:31:23.921+02:00Απλά ήθελα να ενημερώσω πως το παλαιό, μνημειώδες, αφιερωμένο στους πελάτας όλου του κόσμου βλόγι, is up and working!<br />Σκέφτομαι αν έχει κανείς από εσάς πελατιακές σχέσεις, να βοηθήσει να εξυμνήσουμε το άγιο τούτο είδος.<br /><br /><a href="http://antijob.blogspot.com/">ΕΔΩ!</a><br /><br />Πελάαααατη μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5670227065425694764?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-7880695630739161892007-12-04T13:00:00.000+02:002007-12-04T13:38:00.920+02:00Ο Νοέμβριος ήταν μήνας γκρι.<br />Μεγάλες στενοχώριες άνευ λόγου και αιτίας. Απάθεια, και ελαφριά μορφή βάλτωσης. Από εκείνες τις περιόδους που όλοι σου λένε πως υπάρχουν και χειρότερα, εσύ αναρωτιέσαι αν θα μπορείς ποτέ να συγκρηθείς με τα καλύτερα, έτσι για αλλάγη. Έχοντας βαθιά γνώση, και ζώντας κάτω από πέπλο τρόμου μη σε χτυπήσει τραγική ειρωνία. Ξέρεις. Κλαίγεσαι γιατί σου σκίστηκε το καλσόν, και σου κόβεται το πόδι. Την γλίτωσα. Αλλά έκλεισα τα 30. Ε... You can't win them all.<br />Ο Δεκέμβριος από την άλλη μπήκε ωσάν την Πολυάννα σε παιδική χαρά. Ξεπεράσαμε τη γκρίνια του Νοεμβρίου. Όλα καλά. Η αδελφή μου μπηκε στον μήνα της, και είμαι έτοιμη πριν την γραμμή, να κόψω το νήμα στης δεύτερης φοράς θείας. Έχω πολύ άγχος, και η περισσότερη μου ενέργεια ξοδεύεται στο να εύχομαι να πάνε όλα καλά! Κάποια από αυτές τις μέρες, μετά από ένα αφιέρωμα στην Κέρκυρα, ένα στο Family Guy, ένα στον Μάχιμο, και ένα στην αγάπη μου(που οκ είναι το στήριγμα που απαγορεύει στο οικοδόμημα μου να γκρεμιστεί στα μούτρα μου), θα γράψω ένα αφιέρωμα στην ανιψιά μου. Είναι θεά, ότι και να πω, είναι λίγο!<br />Πρέπει λοιπόν μάλλον να απολογηθώ στους φανταστικούς (με όλες τις πιθανές έννοιες), και φανατικούς θαυμαστές μου. Δεν μπορούσα να γράψω καθόλου. Είχα θέματα ένα κάρο, ακόμη και προσχέδια που ετοίμαζα στη δουλειά, αλλά δεν κατάφερα να τελειώσω τίποτα. Δεν ξέρω γιατί...<br />Βασικά θα ήθελα να προτάξω τα στήθη μου, και να ακολουθήσω την ανώνυμη ακόμη τρομοκρατική οργάνωση του φίλου μου του ανάποδου 8, για την δικαίωση του Μπάμπη του Σφουγγαράκη.... Πρόστιμο λέει δόθηκε στο κανάλι 9, γιατί μεταδίδει στα παιδιά ομοφυλοφυλικού περιεχομένου ταρζανιές. Όταν το έμαθα λύθηκα στα γέλια. Αλλά σε κλάσματα δευτερολέπτου θυμήθηκα κάτι που μου είχαν πει μισή ώρα πριν. Βγήκε λέει η Rowling(συγγραφέας του Χάρι Πόττερ), και είπε πως ο Νταμπλντορ(σεβάσμιος μάγος διεθυντής της σχολής μαγείας στην οποία πήγαινε ο Χάρι) ήταν γκέι. Βρε μη χέσω. Περιμένω από λεπτό σε λεπτό να δω τα στρουμφάκια σε γκέι όργιο με main attraction την Στρουμφίτα να κρεμάζεται στο κέντρο της πλατείας, και τον Μπαμπαστρούμφ σε ρόλο στοματικού διδάκτωρ. Η Barbie θα ξεφύγει από την ταμπέλα της χρυσής μπίμπο, και θα του δώσει να καταλάβει στο αυτοκίνητο της Μάλιμπου, με όλα τα κορίτσια. Νέο σετάκι Barbie? Fetish Barbie, με όλα τα αξεσουάρ που κάνουν ένα κορίτσι να εκτιμά πραγματικά τις φίλες της. Η Ντόρα θα στραφεί σε τρίο με τον Μπουτς, που θα αλλάξει το όνομα του από Boots σε Butch, και την αλεπού τον κλέφτη και θα ουρλίαζει κάτω από τη γέφυρα, τα βραχάκια, τον καταρράκτη, μι στέλνεις κλέφτη, μι στέλνεις κλέφτη. Όσο για το Γουίνι, ίσως θα ήταν καλύτερα να μην συνεχίσω. Κι έτσι για να το κάνω και λίγο σοβαρό, από που κι ως που, πλέον χρειάζεται να δίνεις σεξουαλικό τύπο σε ένα χαρακτήρα παιδικής σειράς? Γιατί δεν είναι όλοι οι γνωστοί μου που έχουν αδέλφια ομόφυλα γκέι? Γιατί τα αγοράκια΄πλέον δεν κάνει να κάνουν παρέα με αγοράκια? Με ποιον θα παίξει ο μικρός Γιαννάκης δηλαδή μπάλα? Με την Ανοούλα μόλις γυρίσει από το μπαλέτο? Τι άλλο να περιμένουμε? Θα φοβόμαστε να βγούμε και στο δρόμο με παντελόνια σε λίγο. Δεν έχω πρόβλημα με το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, έχω μεγάλο πρόβλημα όμως με τις ταμπέλες, ιδίως εκεί που δεν χρειάζονται!<br />Κάτω οι ταμπέλες από τιον Μπομπ Σφουγκαράκη!<br />Τι άλλα νέα? Είμαι με πυρετό που φεύγει, με πλήρη αφωνία λόγω λαιμού, έχω σιχαθεί τη δουλειά μου.<br />(για να μην ξεχνιώμαστε.. .σουρεάλ συνομίλία:<br />-το "κάτι τρέχει με την Μαίρη" το έχετε?<br />-... ναι!<br />-είναι εδώ?<br />-ναι!<br />-...<br />-να σας το φέρω?<br />-ε, τι περιμένεις τόση ώρα?<br />-ορίστε, 1,5.<br />-ευρώ?<br />-....)<br />Αυτα τα νέα λοιπόν. Ένα ευχαριστώ στην tzotza(ξέρει γιατί). Χαιρετισμούς mafalda! Αγαπώ πολύ την αγάπη μου γιατί μετά από τον Νοέμβρη εξορκιστή, ακόμη με αγαπάει. (άσχετο!)<br />Καλημέρα σας. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-788069563073916189?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-60346298726390049912007-11-20T14:16:00.000+02:002007-11-20T14:18:04.669+02:00Απλά το διάβασα κάπου και είπα να επαναδημοσιεύσω... Άσχημα πράγματα.. Μακάρι να παίρναμε όλοι ευθύνη για τις πράξεις μας. Ίσως να είναι τελικά πολύ δύσκολο.<br /><a href="http://www.inout.gr/showthread.php?t=17007">Διαβάστε με.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-6034629872639004991?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-6761087396958521682007-10-30T00:07:00.000+02:002007-10-30T01:01:44.381+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RyZmUNINsgI/AAAAAAAAAGA/MYxI5_v6jI0/s1600-h/racoon.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126897723115418114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RyZmUNINsgI/AAAAAAAAAGA/MYxI5_v6jI0/s400/racoon.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ειλικρινά δεν έχω λόγια. Πάντα ήξερα πως είμαστε ένα σκληρό είδος, ικανό για τα καλύτερα και τα χειρότερα. Βλέποντας όμως το παρακάτω βίντεο, ειλικρινά.. απόρησα...<br />Σας βάζω το λινκ και όχι το βίντεο, γιατί τρέμω πως θα το ξαναδώ αν το έχω μπροστά μου. Και να σας προειδοποιήσω πως είναι ίσως το πιο φρικιαστικό πράγμα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου ολόκληρη.<br /><br /><a href="http://www.petatv.com/tvpopup/video.asp?video=fur_farm&amp;Player=wm&amp;speed=_med" target="_blank" rel="nofollow">http://www.petatv.com/tvpopup/video.asp?video=fur_farm&amp;Player=wm&amp;speed=_med</a><br /><br />Δεν κατάφερα να το τελειώσω... Αφορά "φάρμες" γούνας, και δείχνει πως κάποια τέρατα γδέρνουν ζώα χωρίς να μπούνε καν στον κόπο να τα σκοτώσουν πριν. Πάντα κρατούσα ουδέτερη θέση στο θέμα γούνας, οικολογικής, κτλπ.... Μετά από αυτό που είδα... Πραγματικά ντρέπομαι που μπορούμε και κάνουμε τέτοια πράγματα. Πόσο δύσκολο θα ήταν για τον ... δεν έχω καν λόγια να περιγράφουν τον φρικτό αυτόν άνθρωπο... για αυτόν τέλος πάντων και για τους άλλους δίπλα, ή για οποιονδήποτε να του πει να σκοτώσει πρώτα το κακόμοιρο ζώο.<br /><br />Δεν ξέρω τι άλλο να πω, ειλικρινα ίσως έπρεπε να κάνω το ποστ μετά από έρευνα, με περισσότερα στοιχεία, κτλπ, αλλά είναι τέτοια η φρίκη που αισθάνομαι....<br />Πραγματικά, ίσως να είναι καλύτερο να μην το δείτε...<br />Είμαι πολύ θυμωμένη.... Δεν μπορώ να σκεφτώ μία άξια τιμωρία για τους εν λόγω ανθρώπους, ή ακόμα και για μας που καταναλώνουμε προοιόντα τέτοιας βαναυσότητας...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-676108739695852168?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-88065228418377774982007-10-25T03:22:00.000+03:002007-10-25T03:31:02.748+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rx_h0NINsfI/AAAAAAAAAF4/IBIPIDVKFsI/s1600-h/64973-m17-165736logo2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125063187964473842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 177px" height="201" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rx_h0NINsfI/AAAAAAAAAF4/IBIPIDVKFsI/s320/64973-m17-165736logo2.jpg" width="300" border="0" /></a>Νέα εκπομπή στο ΣΚΑΙ, κάθε Τρίτη στις 23:00.<br />Επικαιρότητα με μουσική επένδυση σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Μία διαφορετική οπτική γωνία για ενημέρωση. Δεν βλάπτει :P Δείτε το, γιατί... δεν βαρεθήκατε μια από τα ίδια? Καιρός για άλλα, για πιο νεανική ματιά και νέο βλέμμα!<br /><br /><br />Παρουσιάζει ο Άρης Χατζηστεφάνου, ο οποίος ενώ είναι στην ηλικία μου, της γειτονιάς μου, είμασταν φίλοι στο Λύκειο, κ.ο.κ., έχει καταφέρει μέχρι τα 30 του να δουλέψει ως ανταποκριτής σε BBC, να ταξιδέψει παντού, να δει εικόνες που εμείς μόνο στη φαντασία μας περιμένουμε ή τρέμουμε να δούμε, έχει γράψει ένα βιβλίο, και έχει δική του εκπομπή. Να'ναι καλά γιατί μου αναστήλωσε την πίστη πως μπορείς να τα καταφέρεις ακόμη κι αν δεν είσαι Εκαλιώτης. Γιατί αισθάνομαι λίγο αποτυχημένη?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-8806522841837777498?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-58003502138645347562007-10-23T01:44:00.000+03:002007-10-23T02:34:29.292+03:00<span style="font-family:verdana;color:#000000;">You know the kind of guy who does nothing but bad things,</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">and then wonders why his life sucks?</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Well, that was me. </span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Everytime something good happened to me, somethin' bad was always waitin' around the corner.</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Karma.</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">That's when i realized i had to change</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">So i made a list of everything bad i've ever done and one by one i'm going to make up for my mistakes.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">I'm just trying to be a better person.</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">My name is earl.</span><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rx0yrnt5opI/AAAAAAAAAFs/GnqslNafZKA/s1600-h/My_Name_Is_Earl_title_screen.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124307675994759826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rx0yrnt5opI/AAAAAAAAAFs/GnqslNafZKA/s320/My_Name_Is_Earl_title_screen.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;"></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;"><em>Νέα άποψη λοιπόν στο blog\buster. Θα σας περιγράφω/σχολιάζω/θάβω/εκθειάζω και άλλα πολλά, ταινίες, σειρές και ο,τιδήποτε είδα και θεώρησα αξιοσχολίαστο! </em></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Θα ξεκινήσω λοιπόν αυτό το νέο κεφάλαιο με αγαπημένη σειρα! </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">My name is Earl.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Αμερικανάκι ρεμάλι-σκουλήκι στον πάτο της κοινωνίας βρίσκεται αντιμέτωπο με την τύχη του, όταν χάνει μέσα από τα χέρια του λαχείο-winner χιλιάδων δολαρίων. Αρχίζει να γκρινιάζει για τα κακά της μοίρας του, όταν στον δρόμο του βρίσκεται η λέξη Κάρμα. Αποδίδει όλες τις κακοτυχίες του στις κακές του πράξεις, και για ξεφορτωθεί το κακό κάρμα, βάζει πλώρη να διορθώσει όλα τα κακά του μάταιου τούτου κόσμου που εκείνος προξένησε. Και ευτυχώς για μας, είναι αρκετά. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Ατέλειωτες ώρες της πρώτης season (βασικά στην αρχή!) αναρωτήθηκα ξανά και ξανά γιατί στο καλό βλέπω αυτό το dvd. Είχε ανατριχιάσει ο σβέρκος μου από την Αμερικανιά, και τα χοντροκομμένα αστεία. </span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;"><strong><em>Μετά ακολούθησαν όλα τα άλλα επεισόδια. </em></strong></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Δεν μπορώ να ξεκινήσω καν να σας περιγράφω πόσο έχω γελάσει με τον ταλαίπωρο Ερλ, που τρέχει και δεν φτάνει να προλάβει μια τρελή bitchy σύζυγο, έναν αδελφό του, που θα έκανε για 5 τρίχρονα, φίλους, παιδιά, και προπάντων θύματα της προγούμενης προ-Κάρμα ζωής του. Ένα κάρο ευτράπελα ακολουθούν την κάθε προσπάθεια του, συν τη δυσκολία της συνήθειας.</span><br /><div align="center"><span style="font-family:verdana;color:#000000;"> <em><strong><span style="color:#cc0000;">Πώς ξεχνάει κάποιος να είναι κάφρος?</span></strong></em></span></div><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Απολαυστικές καταστάσεις και χιούμορ που οκ... αν κρίνω από την ανταπόκριση στο μαγαζί, δεν γουστάρει τελικά και πολύς κόσμος, εγώ όμως απόλαυσα και απολαμβάνω ακόμη. Και όπως και να έχει, μπορεί να μην είναι η πιο εμπνευσμένη σειρά, αλλά είναι αστεία και παίρνει τον εαυτό της όσο σοβαρά πρέπει!</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε στο </span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0460091/"><span style="font-family:verdana;color:#000000;">imdb</span></a><span style="font-family:verdana;color:#000000;">.</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;"></span><br /><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Προτενόμενο ανεπιφύλακτα!!!! (Απλά πρέπει να ξεπεράσετε τα πρώτα επεισόδια και να εγκλιματιστείτε με το ύφος της σειράς. Από εκεί και πέρα κάθε επεισόδιο είναι και λίγο πιο απολαυστικό, και όσο περνάει ο καιρός οι δημιουργοί του γράφουν με όλο και μεγαλύτερο κέφι.)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5800350213864534756?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-20917405786484866002007-10-22T06:08:00.000+03:002007-10-22T06:17:05.676+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RxwWJnt5ooI/AAAAAAAAAFk/Y4byzIkfHNs/s1600-h/eyes.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123994830576919170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RxwWJnt5ooI/AAAAAAAAAFk/Y4byzIkfHNs/s320/eyes.gif" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RxwVs3t5onI/AAAAAAAAAFc/iNKJeHNyG_k/s1600-h/eyes.gif"></a><br /><br /><div align="left"><span style="font-family:verdana;color:#000000;">Είπα κι εγώ να ξαναφήσω το συγγραφικό μου ταλέντο να ξεδιπλωθεί. Είπα να αποτινάξω τη μαυρίλα του προηγούμενου βλογιού μου και να γίνω η Πολυάννα με νέο σχεδιασμό, κάτι σα Ρόμποκοπ/Αρναούτογλου δηλαδίς. Αντ'αυτού, με βλέπω να τραγουδάω φάλτσα στα ξενυχτάδικα, γιατί τέτοιες ώρες ούτε η Βανδή δεν τις κάνει. Έρχονται στο σπίτι και με ρωτάνε τι έπαθα και είμαι ξύπνια 6 η ώρα το πρωί, κι εγώ τι πρέπει να απαντήσω? Ερωτεύομαι πάλι το Photoshop? Τέλος πάντων, καλώς σας βρήκα πάλι, έχω σκεφτεί μπόλικα πραγματάκι να γράψω, και δεν είμαι σίγουρη για τίποτα, όπως πάντα άλλωστε:P Σας στέλνω τη φάτσα μου με πειραματισμούς γραφιστικούς, αν και κόπια από έμπνευση άλλου, και μάτια από πρόσωπο άλλης! Καλά μου ξενύχτια!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2091740578648486600?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-3502207641500255802007-10-21T23:59:00.000+03:002007-10-22T05:51:06.230+03:00<span style="color:#000000;"><span style="font-family:verdana;">Δυο πράγματα είναι άπειρα. </span><br /><span style="font-family:verdana;">Το σύμπαν και η ανθρώπινη ηλιθιότητα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Και για το σύμπαν δεν είμαι και τόσο σίγουρη. </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">(Κλέμμένο, αλλά καλό)</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Επανήλθα, ναι?</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-350220764150025580?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-36264104615175800662007-09-07T00:45:00.000+03:002007-10-18T06:38:14.602+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Η λειτουργιά του παρόντος βλογιού αναστέλεται.<br />Κουράστηκα, είμαι πολύ θλιμμένη για να γράψω, είμαι πολύ νευριασμένη για να ασχοληθώ.<br />Ξέρω ότι θρήνος και οδύνη θα χτυπήσουν την πόρτα σας με αυτά τα θλιβερά νέα, αλλά ξέρω πως θα επιβιώσετε.<br /><br />Προτιμώ τελικά να σχολιάζω παρά να γράφω... Και διασκεδάζω περισσότερο όταν γράφω πράγματα χαρούμενα.... Όπως και να έχει... Ίσως αφοσιωθώ στο άλλο μου βλόγι που απέχει από προσωπικές εμπειρίες..<br /><br />Τι ψώνιο είμαι θεε μου...<br /><br />Τέλος πάντων προσωρινή η κατάσταση, θα επανέλθω δριμύτερη. Ξέρετε εσείς!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-3626410461517580066?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-2580377369349093352007-09-06T02:21:00.000+03:002007-09-06T03:34:24.755+03:00Πάγος. Ανεπιθύμητος. Ντροπή. <br /> Κενό.<br />Εκείνη και η <span style="color:#990000;">υπερβολή</span> της αντικρυστά σε καρέκλες από ψυχρό μάρμαρο. Οι ευθύνες στους ώμους της κυρτώνουν την πλάτη της σε μια μίζερη καμπούρα. Φοβάται, όχι... τρέμει το κενό που αισθάνεται.<br /> Τρέμει την αγάπη που της κλείνει πονηρά το μάτι καθησυχάζοντας την πως όλα θα φτιάξουν, και εκείνη δεν την πιστεύει. <br /><br />Πόνος. Απορία.<br /> Για τις αντοχές του άλλου.<br /> Για τις δικές της. Πόσο ακόμα?<br /> Πρέπει να αλλάξει.<br /><br /><em><span style="font-size:130%;">-Μη στενοχωριέσαι. Σ'αγαπώ. Μην ανησυχείς.</span></em><br /><em>-<span style="font-family:courier new;font-size:78%;">Είναι στη φύση μου...</span></em><br /><em><span style="font-family:Courier New;font-size:78%;"></span></em><br />Μια φύση αλόκοτη. Γυναικεία όσο και αν το αποφεύγει. Ανασφάλεια. Εγωισμός. Ποιος βλέπει μόνο τα λάθη τα δικά του και όχι των άλλων; Και φόβος......<br /> <strong> <span style="font-size:78%;color:#990000;"> είναι τα λάθη μόνο δικά της;...</span></strong><br />Και αν ναι, έχει σημασία?Πόσους συμβιβασμούς είναι πρόθυμος να κάνει;... Στο μυαλό σχέσεις ουτοπικές. Πόσους συμβιβασμούς προτίθεται να κάνει εκείνη? Και πως η αγάπη της δεν θα τον σκλαβώσει αν έχει απλά συμβιβαστεί? Και πως θα είναι σίγουρη για την αγάπη της αν το κτήνος που κρύβει μέσα της μετά από απανωτές οπισθοχωρήσεις έχει χωθεί σε μία γωνίτσα του μυαλού της και καραδοκεί για εκδίκηση? Και αν λένε για αγάπη από συνήθεια? Δεν έχει αγαπήσει πριν, δεν μπορεί να το συνηθίσει έτσι απλά. Εκείνης η ζωή κρέμεται από το χαμόγελο του. Πόσο δίκαιο είναι να φορτώνεις κάποιον με την ευτυχία σου? ....Η δική του ζωή μόλις αρχίζει. Εκείνη ξέρει. Ποτέ δεν υπήρξε πιο ευτυχισμένη. Με κανέναν. Εκτός από εκείνες τις στιγμές. Θα ήθελε να μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Πόση δυστυχία να μην μπορείς να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο..... Τα μάτια της έχουν πια πρηστεί από το κλάμα. Δάκρυα που τα αισθάνεται να πηγάζουν από το κέντρο της ύπαρξης της. Είναι βασανιστική η σκέψη. Θα ήθελε να μπορούσε να μην σκέφτεται. Αυτό την βάζει πάντα σε μπελάδες. Θέλει να μείνει μόνη της. Χωρίς κανέναν. Να μην μπορεί να βασανίσει κανέναν με τα προβλήματα, τα χρέη, τα άγχη, τις γκρίνιες. Το κεφάλι της έρμαιο πλέον της αδυναμίας της. Πέρασαν ώρες. Και όμως τα δάκρυα δεν σταμάτησαν. Νοιώθει σαν να κόπηκε ένα κομμάτι της καρδιάς της και αιμορραγεί. Μάλλον το τέλος δεν είναι αυτό. Αλλά.... Το "μπορεί" αντηχεί επαναλαμβανόμενο στο μυαλό της....Ίσως έχει έφεση στο δράμα... Ίσως φταίει ότι βιώνει τα πάντα συναισθηματικά... Ίσως φταίει πως είναι εκδηλωτική και ο φόβος δεν θα σταθεί στον γρήγορο κτύπο της καρδιάς, αλλά θα σκιάσει το βλέμμα της... Ίσως φταίει τελικά για όλα....<br /><br />Τι κρίμα... Να σταθεί σε εγωισμούς... Να μην μπορεί να του φωνάξει να κόψουν τις μαλακίες και να αρκεστούν στο ότι αγαπιούνται. Τι κρίμα να γίνεται η ίδια ο χειρότερος εφιάλτης της... Τι κρίμα να ζει με αυτή την ευθύνη.... Έχει πλέον μουσκέψει το νυχτικό από το κλάμα. Άσκοπο. Τα μάτια της τσούζουν. Και πονάει η καρδιά της. Το κεφάλι της πλέον κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Πρέπει να ηρεμήσει. Πρέπει να αφήσει την καρδιά της να επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς. Είναι δυνατή στην τελική. Ξέρει να επιβιώνει. Έχει βιώσει χειρότερα. Έχει υποστεί απόρριψη, βία, ξύλο, εξαναγκασμό, έχει υποστεί την αμφισβήτηση του ίδιου της του εαυτού όταν όλα είχαν πάει στον διάολο. Ναι. Ξέρει. Έχει μάθει πλέον. Τώρα είναι διαφορετικά. Αλλά ακόμα και αν πλέον δάκρυα φυλαγμένα ξεσπούν, ξέρει πως να τα κάνει να σταματήσουν αν χρειαστεί. Το είχε ξανακάνει. Δεν της αρέσει. Ξέρει πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Εκτός από τους κύκλους κάτω από τα μάτια και τον λυτρωτικό πονοκέφαλο που θα της απαγορεύει την σκέψη. Είχε να κλάψει 8 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο δεν μπορεί να σταματήσει. Το βρίσκει λυτρωτικό να μπορεί να κλάψει. Να μην ντρέπεται γιατί είναι άνθρωπος με αδυναμίες και συγκινήσεις. Τα δάκρυα δεν θα στερεύουν ποτέ. Είχε μάθει όμως να τα συγκρατεί. Είχε μάθει να είναι πέτρα, και βράχος. Και τώρα αισθάνεται σαν βότσαλο έρμαιο στο κύμα που έρχεται.... Τα δάκρυα ελαττώνουν τώρα που το μαξιλάρι νωπό πλέον βολεύεται κάτω από το καταραμένο κεφάλι της. Δεν μπορεί να κοιμηθεί. Αλλά θα ξαπλώσει. Θα χαζεύει το κενό μέχρι να την λυπηθεί ο Μορφέας και την συντροφεύσει. Ούτως ή άλλως...<br />αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα... ή όχι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-258037736934909335?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-26864766762640810712007-08-30T19:52:00.000+03:002007-10-18T06:36:46.221+03:00<span style="color:#cccccc;">"... και όλα αυτά γιατί το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας.<br />Δυστυχώς κυριακάτικα δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά γάλα και αυτό που θα γίνει το πρωί είναι αναπόφευκτο...<br /><br />Παράκληση.. Αφήστε να κατέβει και δείτε μετά γιατί κολάει το αφιλότιμο..<br /></span><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/3nthfmyusRg" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash"></embed><br /><br /><span style="color:#cccccc;">Για να δείτε πως κάποιοι περνάνε αγαπημένα στις διακοπές τους. Κάποια στιγμή ίσως αξιωθώ να σας πω και άλλα απο τις φετινές διακοπές μου στην Κέρκυρα με το αγάπη μου...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2686476676264081071?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-41772356093738610492007-08-28T04:25:00.000+03:002007-08-28T04:26:41.204+03:00<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iSaglD5xv2U"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iSaglD5xv2U" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4177235609373861049?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-2088949496166764192007-07-11T00:08:00.001+03:002007-07-11T01:29:20.249+03:00<strong><em>"Η οδύσσεια ενός ξενιτεμένου" ή "Είπα να γυρίσω, αλλά το ξανασκέφτηκα"</em></strong><br /><br />Σαν βγεις στον πηγεμό για την Αθήνα να έυχεσαι να'ναι βραχύς ο δρόμος, και να μην σε πιάσει στα χέρια του ο ΟΣΕ...<br /><br />Οδοιπορικό 4 αναξιοπαθούντων...<br /><br />Κυριακή 8 Ιουλίου 2007 (το τονίζω... 2007, και όχι 1950)<br /><br />Μεσημέρι... 4 φιγούρες προχωρούν στην καυτή άσφαλτο που περιβάλλει το λιμάνι της Κερκύρας. Φορτωμένες με μπαγκάζια... Το καράβι έχει φτάσει. Η ΑΝΕΚ τους γλύτωσε από την ταλαιπωρία και άργησε μόνο κάνα μισάωρο να έρθει. Λογικά μέχρι την αναχώρηση δεν θα έχουν καθυστέρηση μεγαλύτερη της ώρας. Τυχεροί είναι.<br /><br />Έχουν ξυπνήσει νωρίς το πρωί. Είναι μεσημέρι. Το αγόρι της μεγαλόσωμης μελαχροινής νυστάζει. Είχαν τσακωθεί λίγες ώρες πριν, και η ταλαιπωρία του τσακωμού ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται τους γρατζουνάει την διάθεση. Έχει ακουμπήσει το κεφάλι του στα πόδια της, και του χαιδεύει την πλάτη προσπαθώντας να του μεταδώσει το ότι αισθάνεται χαζή που τσακώνονται για ανοησίες. Ψιλόλιγνος Αιγόκερως κάθεται απέναντι τους διαβάζοντας περιοδικό με μηχανές. Ο κολλητός του. Κοντούλα καστανή έχει κουρνιάσει στη γωνία του καναπέ. Η κολλητή της.<br /><br />Τετράδα κάπως κουρασμένη, κάπως νυσταγμένη... Μέσα στις επόμενες ώρες θα παίξουν μονόπολη, ταμπού, και θα φάνε τοστ. Δεν κοιμούνται, γιατί θα ξεκουραστούν στο τραίνο. (Σαρδόνιο γέλιο ακούγεται αχνά πίσω από τη φωνή της αφηγήτριας.)<br /><br />Η κολλητή αποφασίζει να φύγει με το πούλμαν που έχει το καράβι και πάει Σύνταγμα. Οι υπόλοιποι έχουν εισιτήριο για τραίνο, και αποφασίζουν να τηρήσουν το πρόγραμμα. Χαιρετιούνται. Η ψηλή ελπίζει να μην ταλαιπωρηθεί η φίλη της με το πούλμαν. (Το σαρδόνιο γέλιο έχει αρχίσει να σπάει τα νεύρα της αφηγήτριας.)<br /><br />Φτανουν Πάτρα. Χαιρετιούνται. Οι 4 φιγούρες που έμειναν 3, ακολουθούν τη ρότα προς ένα στέκι με κοτόπουλα, αποφασίζουν πως είναι ακόμη νωρίς(η ώρα είναι 10 περίπου, και το τραίνο για Αγίους Αναργύρους φεύγει 2:31 από το σταθμό), και κάθονται για καφέ. Η παραγγελία φτάνει λάθος, αλλά όλα διορθώνονται. Η ώρα περνάει. Κάπου εκεί περνάει και η κλαψομουνιά της ψηλής που φοβάται πως ο μικρός της δεν την αγαπάει πλέον. Ξεπερνάει την αυτολύπηση της και τον φόβο της, του σκάει φιλί και καταπίνει μια μπουκιά από τηγανιτές πατάτες μασκαρεμένες σε τυρομπεικον, από το νέο στέκι τους μετά την καφετέρια. Η ώρα είναι πλέον 1:30π.μ. Δευτέρα 9/7/7. Ξεκινούν για τον σταθμό.<br /><br />Ξανθιά μαυροφορεμένη 25-30χρονη τσιγγάνικης ή παρόμοιας καταγωγής, με πρόβλημα στο πόδι, και χρονοκαθυστέρηση στην φωνή που μόνο "ουσίες" προκαλούν, φωνάζει έξω από τον σταθμό:<br />"έχει ηρωίνη, να τον πετάξετε έξω", και αντίστοιχες σχεδόν ασυναρτησίες, ή τέλος πάντων ατακες που το μη εκπαιδευμένο αυτί δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει. Κάθονται. Στον πίνακα φαίνεται πως όλα πάνε καλά.<br /><div align="center"><br /><strong>Αγ.Ανάργ ......... 2:31 </strong></div><div align="left"><br />Περιμένουν........Στο βάθος βλέπει κατσαρίδες να κάνουν βόλτες στο πλακόστρωτο του σταθμού. Αναθεματίζει. Στην Κέρκυρα δεν έχει δει ποτέ μια κατσαρίδα. Ίσως μία. Κοιτάει πίσω στο τοίχο, και πετάγεται έντρομη όταν βλέπει μια κατσαρίδα να διαγράφει πορεία πάνω στον τοίχο πίσω από τον ώμο του κολλητού. Πετάγονται πάνω. Η κατσαρίδα εκτελείται για τα εγκλήματα της απένταντι στην ανθρωπότητα. Ξανακάθονται χωρίς να ακουμπούν πίσω. </div><div align="left"><br />Περιμένουν....... Κύριος ψηλός γεροδεμένος κάνει φασαρία. Πάει από την μία άκρη του σταθμού στην άλλη, μπαίνει στο γραφείο του σταθμάρχη, και ακούγονται φωνές που διακόπτουν τον νωχελικό περίπατο των κατσαρίδων. Δεν καταλαβαίνουν γιατί φωνάζει. </div><div align="left"><br />Περιμένουν...... Ο κύριος με τις φωνές έχει κάτσει στο διπλανό παγκάκι και σηκώνει 20ευρω επιδεικτικά στον αέρα... "Μα είναι δυνατόν να είναι πλαστό? Σου φαίνεται αυτό δηλαδή εσένα πλαστό?" Ξαφνιάζονται συνειδητοποιωντας πως αυτός ήταν ο λόγος των φωνών. Γελάνε. Λες και θα καταλάβει κοιτώντας το εικοσάρικο από χαμηλά... </div><div align="left"><br />Περιμένουν.....Η ξανθιά πλέον έχει μπει μέσα στον σταθμό, και συζητάει σε ακατανόητη διάλεκτο και ύφος ναρκωμανούς/τρελού/μεθυσμένου με συγχωριανό της αμόρε κομματιασμένο από ξίδια ίσως, ή από πάσης φύσεως ναρκωτικά που σέρνεται από παγκάκι σε παγκάκι. "Τώρα που θα δεις τη μάνα μου να είσαι σοβαρός...." Η ώρα είναι 2:40. </div><div align="left"><br />Το αγόρι της λέει, όταν φτάσει το τραίνο, να μπουν σε διαφορετικό βαγόνι από το ζευγαράκι, και εκείνη συμφωνεί. </div><div align="left"><br />Περιμένουν.... Τρεις και κάτι φτάνει τραίνο στην απέναντι αποβάθρα για Καλαμάτα. Φαίνεται κάπως παλιό. Μετά από λίγο φτάνει και το δικό τους τραίνο. Δύο βαγόνια. Δεν ήταν σίγουροι αν ήταν το τραίνο τους. Αυτό έλεγαν πως ήταν για Κιάτο. Αλλά δεν πάνε Κιάτο. "Θα πάρετε μετά εισιτήρια για προαστιακό" τους λέει κάποιος. Μπαίνουν στο τραίνο. </div><div align="center"><br /><strong>Ώπα!</strong> </div><div align="left"><br />Σήκωνε στην πλάτη της το τεράστιο εκδρομικό σακίδιο της και ανέβαινε τα σκαλιά όταν την πήρε η μπόχα. Σήκωσε τα μάτια προς τα πάνω και ανακάλυψε πως είχε διακτινιστεί σε άλλη ήπειρο 30 χρόνια πίσω. </div><div align="left"><br />Γενικά είναι πολύ αντιρατσίστρια, αλλά εκείνο το λεπτό σκέφτηκε να το κόψει. Οι θέσεις ήταν όλες κατειλημμένες σε αυτό το βαγόνι από αφρικάνους, πακιστανούς και άλλους ανθρώπους . Αυτό κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα την ενοχλούσε. Μένει στην Κυψέλη βλέπετε. Έχει συνηθίσει και συμπαθήσει αρκετούς ανθρώπους άλλων φυλών και εθνικοτήτων... Δαύτοι όμως... Πρέπει να είχαν τσακωθεί με το νερό. Με σαγιονάρες ή ξυπόλητοι αφού λόγω ώρας ήταν όλοι αραχτοί στα καθίσματα, ήταν όλοι ξαπλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Μπαγκάζια δεξιά και αριστερά προχειροκλεισμένα με ταινίες και χαρτόκουτα στριμωγμένα κάτω από τις θέσεις ή πάνω σε αυτές. </div><div align="left">Η μυρωδιά ήταν δύσκολο να την περιγράψεις. Το μυαλό της ψηλής σάστισε, αν και συνήθως είναι πολύ ευφάνταστο ον. Σκέφτηκε πως έτσι πρέπει να μυρίζει ίσως ο θάλαμος 300 φαντάρων γύρω στις 4 το πρωί, μετά από ολοήμερη άσκηση, με κομμένο νερό, και αφού έχουν φάει φασολάδα για βραδυνό.<br />Φεύγουν για το άλλο βαγόνι. Εκείνη κοιτάει απορημένη ακόμα πίσω... </div><div align="left"><br />Το δεύτερο βαγόνι είναι πιο ανθρώπινο. Είναι εκείνο που του έλειπαν τα κουτιά με τις κότες και η Βουγιουκλάκη να τραγουδάει "1,2,3 χοοοοπ, το ριξα στο σορολόπ"... Τυχέρη. Η ψηλή δεν είχε πάρει σορολόπ μαζί, το ξέχασε σπίτι. Στο ένα κάθισμα είχε ξαπλώσει στις 2 θέσεις ένας γεράκος, και στις 2 απέναντι είχε θρονιαστεί και φώναζε το "ζευγαράκι". Ο καλός της ξανθιάς αποφάσισε να πάει Αθήνα και έψαχνε ψιλά για το εισιτήριο.<br />Τις άλλες θέσεις καταλαμβαναν ημιφυσιολογικοί χαρακτήρες, 3 σακούλες (αναρωτιέμαι αν είχαν πληρώσει εισιτήριο), 2 πιτσιρίκια που κοιμόντουσταν, και ένα κάρο(ή μάλλον 1 τραίνο) όρθιοι άνθρωποι. Τα όνειρα τους για ύπνο πήγαν για βρούβες.<br /></div><div align="left">Όταν δε είχε εμφανιστεί ο εισπράκτορας τους ενημέρωσε πως όντως μέχρι Κιατο θα τραβούσαν, και μετά νέο εισιτήριο για προαστιακό.<br />"Μα... Μέχρι Αθηνα δεν έχουμε πληρώσει?"<br />Οι ώμοι του πήραν την ανιούσα... </div><div align="left"><br />1,30 ώρα μετά βρήκαν να κάτσουν. Η νύστα είχε μετατρέψει τα μάτια της αγάπης της σε κόκκινες μουντζούρες στο πρόσωπο του. Ο κολλητός αντιμετώπιζε στωικά το θέμα. Εκείνη είχε μείνει ακόμη απορημένη. Έφτασαν με τα πολλά Κιάτο. Είχε εκνευριστεί αφάνταστα με την ξανθιά που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα της. </div><div align="left"><br />Σκονισμένο βαγόνι προαστιακού περίμενε στο σκονισμένο σταθμό. Έτρεξαν μέσα. Άλλα κιβώτια, άλλη ξυπολησιά, ίδιος κόσμος, ίδια ιδρωτίλα. Κλιματισμός, φως υγιές. Ενδιαφέρουσα αλλαγή. Εισιτήριο δεν πλήρωσαν. Όχι γιατί είχαν πληρώσει ούτως ή άλλως, απλά γιατί ήταν πρώτο δρομολόγιο και ο θάλαμος εισιτιρίων δεν ήταν ανοικτός. Κοιμήθηκε στην πλάτη της. Κοιμήθηκε κι εκείνη με τα πόδια απλωμένα πάνω στο σακίδιο της. Έφτασαν πρωι στο Ηράκλειο. </div><div align="left"></div><div align="left">Κατέβηκαν. </div><div align="left"></div><div align="left">Χαιρετίστηκαν. </div><div align="left"></div><div align="left">Αποφάσισαν τον Αύγουστο να γυρίσουν με κτελ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-208894949616676419?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-37091007120378489472007-06-30T00:14:00.000+03:002007-06-30T00:16:07.891+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RoV2ZWrSMiI/AAAAAAAAAFE/NroijLktW1Y/s1600-h/cy_burning_tree_lakefield_np_300.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081597932513407522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RoV2ZWrSMiI/AAAAAAAAAFE/NroijLktW1Y/s320/cy_burning_tree_lakefield_np_300.jpg" border="0" /></a><br /><br />Θα καταλάβουμε άραγε ποτέ?<br />Μάλλον θα καταλάβουν οι επόμενες γενιές...<br />Απλά ελπίζω να μην είναι πολύ αργά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-3709100712037848947?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-33592501576048399232007-06-28T00:33:00.000+03:002007-06-28T01:25:47.479+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RoLiV2rSMhI/AAAAAAAAAE8/X1LZL-WFCcg/s1600-h/Doehorns.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080872194709533202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RoLiV2rSMhI/AAAAAAAAAE8/X1LZL-WFCcg/s320/Doehorns.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μίλαγα σήμερα το απόγευμα με ένα φίλο. Είχαμε happy hour στο vodeo club, και είναι ώρα που σαν καλή dvdtender ακούω τα προβλήματα των πελατών, και τους πρήζω με τα δικά μου.</div><br /><div></div><br /><div>Μίλαγα λοιπόν όπως προείπα με ένα παληκάρι. Είχε περάσει το μεσημέρι με την κοπελιά του. Πολύ συμπαθητικό ζευγάρι. Φύγανε, και ξανάρχεται το απόγευμα με μια άλλη κοπέλα. Με κοιτάει και μου κλείνει το μάτι. Να αναφέρω ότι σαν σωστό αγοροκόριτσο, ουδέ ποτέ άρχισα την τρελή κριτική για τα κερατώματα των φίλων μου. Παρ'όλ'αυτά κάτι στην εικόνα με ενόχλησε. Έφυγε ο τύπος και μετά από ένα τεταρτό μπαίνει η κοπελιά του μέσα. Με κοίταξε χαμογελαστή, και την κοίταξα σαν τις παγωμένες τσιπούρες του maxim. Ήρθε στον πάγκο, και αρχίσαμε άλλη ψυχανάληση για το πόσο γρήγορα πηδιούνται σήμερα τα παιδιά, για το ότι έχουν χάσει το φλερτ, και την χαριτωμενιά που προλάβαμε εμείς, και διάφορα τέτοια βαρυσήμαντα.... Και γυρίζει και μου λέει. </div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#cc0000;"><strong>"<em>Ευτυχώς που εγώ έχω τον Γρηγόρη μου και με αγαπάει.. Είναι πολύ καλό παιδί, ευγενικός, γλυκός και πιστός..."</em></strong></span></div><br /><div><em></em></div><br /><div>Κρατήθηκα. Ήθελα να της πω πως ο Γρηγοράκης της έρχεται στο μαγαζί κάθε βδομάδα με άλλες 3 γκόμενες. Ήθελα να της πω πως ο ίδιος ευγενικός και διακριτικός χαρακτήρας μου έχει διαφημίσει πολλάκις τα καλούδια της σε photo στο κινητό του. Θα μου πεις, καλά... εσύ κάθεσαι και βλέπεις γυμνές γκόμενες στα κινητά των πελατών? Ε! Τι να κάνω! Αν μου τις δείξουν... θα τις δω... Να της πω πως παρά τα κιλά μου και το χαβαλέ μου που με απομακρύνουν από την σφαίρα των θηλυκων Δον Ζουάν ο Γρηγοράκης της με έχει προσκαλέσει πολλές φορές να ανταλλάξουμε σωματικά υγρά. Και δεν αναφέρομαι σε μπουκαλάκια για εξετάσεις ούρων..,..</div><br /><div>Δεν μίλησα. Και δεν θα το ανέφερα καν ούτε σε εσάς. Απλά όπως το σκεφτόμουν, με πήρε τηλέφωνο η αδελφή μου να κανονίσουμε πως θα δουλέψω την Δευτέρα (απόγευμα ταξιδεύω). Ταυτόχρονα λέω στην ίδια κοπέλα "Περίμενε να πάρω το αγόρι μου να τον ρωτήσω για τα εισιτήρια γιατί πρέεπι να απαντήσω στην αδελφή μου". Περιμένω στο κινητό, και ακούω το γνωστό μήνυμα περί συνδρομητή που έχει το τηλέφωνο του κλειστό. Λέω λοιπόν στο sister "άσε θα σε πάρω όταν μάθω, γιατί είναι κλειστό το τηλέφωνο του γιουβαρλακίου" (don't ask).</div><br /><div>Γυρίζει λοιπον η φίλτατη και μου λέει:</div><br /><div>Γιατί έχει κλειστό το κινητό? Που είναι?</div><br /><div>Της απαντάω λοιπόν κι εγώ "ε... δεν ξέρω.. α! στον κολλητό του έχει πάει για καφέ" </div><br /><div>Με κοιτάει λοιπόν η τύπισσα με ύφος χιλίων καρδιναλίων και μου λέει... </div><br /><div></div><br /><div><strong><em><span style="color:#cc0000;">"Απαράδεκτο να έχει κλειστό το κινητό... Έχεις σκεφτεί μήπως κάνει καμιά κουτσουκέλα?"</span></em></strong></div><br /><div><strong><em></em></strong></div><br /><div><span style="color:#666666;">Σιωπή.</span></div><br /><div></div><br /><div>Δεν ήξερα τι να πω... Της είπα πως του έχω εμπιστοσύνη, και πως στην τελική αν θέλει να πηδιέται δεξιά και αριστερά, εγώ δεν μπορώ να τον εμποδίσω....</div><br /><div></div><br /><div>Εμεινε εβρόντητη, μου είπε γεια σιγά σιγά και έφυγε...</div><br /><div></div><br /><div>Δεν ξέρω ποσο ειλικρινής ήμουν. Ήθελα να τη βρίσω και να της πω πως επειδή είναι έτσι καχύποτπη ο άλλος της έχει κάνει σαν τον Ρουντολφ. Η αλήθεια είναι πως τρέμουν τα πόδια μου μόνο και στην ιδέα. Αλλά του έχω εξηγήσει, πως αν κάνει ποτέ κάτι, δεν θέλω να είναι φανερό, απλά για να μην έχω πάνω από την πίκρα μου και την κατακρεούργηση της αξιοπρέπειας μου. </div><br /><div>Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Ανησυχώ μην τον καταπιέζω, μην τον πρήζω, ανησυχώ μήπως τον κάνω να με βαριέται όταν τον παίρνω τηλέφωνο για να τον ακούσω απλά χωρίς να έχω κάτι να του πω... Δεν μπορώ να ανησυχώ όμως και για το αν μια από τις μέρες που ξημερωνουν δει καμία στο δρόμο και του γυαλίσει. Ανησυχώ μήπως ερωτευτεί άλλη, και όχι μήπως την πηδήξει. Λεπτές γραμμές. Χτύπησα shutdown στο μαγαζί. Έσβησαν και τα φώτα για 10 λεπτά, και έμεινα μόνη μέσα στη σιωπή και στο σκοτάδι να αναρωτιέμαι... Τι από αυτά πιστεύω όντως.. Πως θα αντιδράσω αν γίνει κάτι.... Θα τον αγαπω όπως πριν? Θα με αγαπάει? Μαζί με το φως σιγά σιγά έσβησε και η σκέψη μου, και αποφάσισα πως θα αναρωτιέμαι μόνο για το πόσες φορές την ημέρα μπορώ να ακούσω πως με αγαπάει...Τα υπόλοιπα δεν είναι δική μου απόφαση.....</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-3359250157604839923?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-16415223301141574282007-06-25T03:24:00.000+03:002007-06-25T05:17:45.218+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rn8lvYP67tI/AAAAAAAAAE0/AlWg1kmanAc/s1600-h/IMG_9127.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079820400590515922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rn8lvYP67tI/AAAAAAAAAE0/AlWg1kmanAc/s320/IMG_9127.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rn8WXYP67sI/AAAAAAAAAEs/QmS9LlqkTUo/s1600-h/IMG_9127.jpg"></a><br /><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffcccc;">Never knew I could feel like this</span></div><br /><br /><span style="color:#ffcccc;">Like I've never seen the sky before<br /><br /><br />Want to vanish inside your kiss<br /><br /><br />Everyday I love you more and more<br /><br /><br />Listen to my heart, can you hear it sings<br /><br /><br />Telling me to give you everything<br /><br /><br />Seasons may change winter to spring<br /><br /><br />But I love you until the end of time<br /><br /><br /><br /><br /><br />Suddenly the world seems such a perfect place<br /><br /><br />Suddenly it moves with such a perfect grace<br /><br /><br />Suddenly my life doesn't seem such a waste<br /><br /><br />It all revolves around you<br /><br /><br />And there's no mountain too high no river too wide<br /><br /><br />Sing out this song and I'll be there by your side<br /><br /><br />Storm clouds may gather and stars may collide<br /><br /><br />But I love you until the end of time<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Για την έμπνευση μου, το πρωινό χαμόγελο μου, την ανησυχία μου, την ζωή μου...<br /><br />Για το γέλιο μου, το δάκρυ μου, για την "στενοχώρια" μου, την ελπίδα μου, την ευτυχία μου.<br /><br />Για την τύχη μου, που μου χαμογέλασε ίσως μία φορά, αλλά ζωγράφισε τη μέρα μου με χρώματα γιορτινά όταν το πήρε απόφαση.<br /><br /><br /><br />Γιτί με κάνεις ευτυχισμένη, και γιατί η αγάπη σου μου έδωσε νόημα. Γιατί ακόμα κι αν είναι δύσκολα, όλα θα πάνε καλά.<br /><br />Γιατί με κάνεις να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.<br /><br /></span><span style="color:#ff0000;">Σ'αγαπώ. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1641522330114157428?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-82032684932878953072007-06-19T11:46:00.000+03:002007-06-19T12:13:58.831+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RneeMoP67rI/AAAAAAAAAEk/4zpPV3-DuGQ/s1600-h/cgan727l.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077701044683337394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RneeMoP67rI/AAAAAAAAAEk/4zpPV3-DuGQ/s400/cgan727l.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Και στα αγγλικά :P<br /><br />Douglas Adams:<br />42<br /><br />Nietzsche:<br />Because if you gaze too long across the Road, the Road gazes also across you.<br /><br />Albert Einstein:<br />Whether the chicken crossed the road or the road crossed the chicken depends upon your frame of reference.<br /><br />Buddha:<br />If you ask this question, you deny your own chicken-nature.<br /><br />Ernest Hemingway:<br />To die. In the rain.<br /><br />Pyrrho the Skeptic:<br />What road?<br /><br />The Sphinx:<br />You tell me.<br /><br />Henry David Thoreau:<br />To live deliberately ... and suck all the marrow out of life.<br /><br />The Godfather:<br />I didn't want its mother to see it like that.<br /><br />Othello:<br />Jealousy.<br /><br />Oscar Wilde:<br />Why, indeed? One's social engagements whilst in town ought never expose one to such barbarous inconvenience - although, perhaps, if one must cross a road, one may do far worse than to cross it as the chicken in question.<br /><br />Hamlet:<br />That is not the question.<br /><br />George W. Bush:<br />Look, it's tough crossin' the road. The chicken knows it's tough. The American people have got to understand that I know the chicken knows it's tough. I read the report. But the chicken's on the march. And it will get the job done .<br /><br />Cast of Lost:<br />Jack Sheppard: I don't know, maybe the chicken was just moving in that direction. Why does it have to mean anything that it crossed the road?<br />John Locke: The Island demanded that the chicken cross at that moment.<br />Sawyer: Why are you so interested in the damn chicken, Colonel Sanders? Tired of mangos? Sayid, calmly: I know more about chickens and the use of them crossing roads than I care to remember. I don't know what is more disturbing. The fact that that chicken has crossed the road, or that it has only three toes.<br />Early Shannon: Ohmygod Boone, why should we care if the chicken crossed the road or not? It has nothing to do with us.<br />Hugo "Hurley" Reyes: Dude, did you see a chicken come this way?<br /><br />Coldplay:<br />The chicken crossed the road for you and everything you did. And the chicken was all yellow.<br /><br />Mythbusters:<br />If you fire a frozen chicken out of a cannon; not only will it cross a road, it could be a lethal projectile.<br /><br />J.R.R. Tolkien:<br />The Road goes ever on and on. It can be dangerous to step out into it, for the Road that starts at your front door leads to Rivendell and wilder places, and you can easily be swept away. If you are a chicken, it can lead to BBQ.<br /><br />Philip K. Dick:<br />"What chicken? What road? Neither of them are real. "Neither are you."<br /><br />Morpheus:<br />Neo, there is no chicken.<br /><br />Jessica Simpson:<br />Why would he be one a road, I thought chickens lived in the ocean?<br /><br />Homer Simpson:<br />There was free beer on the other side of the road.<br /><br />Shakespeare:<br />To cross or not to cross, that is the question.<br />Gandhi:<br />All chickens should peacefully resist by crossing the road.<br /><br />Ξέρω, δεν είναι τόσο πετυχημένα, αλλά η προσπάθεια μετράει.<br /><br />Ουφ...guys, μεγάλη ταλαιπωρία ο τελευταίος μήνας. Κούραση, γιατροί, αφραγκιές τρελές..Που διάθεση για Blogging... Μόνο comments στον <a href="http://maximglendower.blogspot.com/">maxim</a> έκανα:P<br />Το μόνο που με σώζει είναι η αγάπη μου που την έπρηξα και αυτόν τον καιρό! Αλλά είναι άντρας με υπομονή και μ'αγαπάει μάλλον ο βλάκας(κι εγώ:P)<br />Τέλος πάντων.. Σε κάνα δυο βδομάδες θα πεταχτώ για 5 μέρες Κέρκυρα και ανυπομονω...... Πως και πως περιμένω!!!<br /><br />Α! Και ατάκα φίλης μου για την οποία έλιωσα στα γέλια!!!<br />Πήγε σε γάμο, και της λένε αν θα τραβήξει καμιά φωτο. Της δίνει λοιπόν ο γαμπρος την ψηφιακή του! Πατούσε το ζοομ ιν λοιπόν και δεν δούλευε. Αντιθέτως κάθε φορά που πατούσε το κουμπακι έλεγε στην οθονούλα "Πλησιάστε το θέμα σας"<br />(Αυτόματο ζοομ και όλα τα λεφτά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-8203268493287895307?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-65425086307845208402007-05-14T12:21:00.000+03:002007-05-14T12:41:29.026+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rkguwpi8dpI/AAAAAAAAAEc/R54fwWK02Zg/s1600-h/road01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064349194299143826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rkguwpi8dpI/AAAAAAAAAEc/R54fwWK02Zg/s400/road01.jpg" border="0" /></a><br /><div>Γιατί το κοτόπουλο πέρασε το δρόμο?</div><br /><div></div><br /><div>Πλάτωνας:</div><br /><div>Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται η αλήθεια.</div><br /><div></div><br /><div>Αριστοτέλης:</div><br /><div>Είναι στη φύση του κοτόπουλου να διασχίζει τους δρόμους</div><br /><div></div><br /><div>Γαλιλαίος:</div><br /><div>Και όμως τον διέσχισε...</div><br /><div></div><br /><div>Καρτέσιος:</div><br /><div>Για να πάει στην απέναντι πλευρά.</div><br /><div></div><br /><div>Μακιαβέλι:</div><br /><div>Ο Σκοπός, να περάσει το κοτόπουλο το δρόμο, αγιάζει τα Μέσα, όποια κι αν είναι αυτά. </div><br /><div></div><br /><div>Κάρολος Μαρξ:</div><br /><div>Ήταν ιστορικά αναπόφευκτο.</div><br /><div></div><br /><div>Δαρβίνος:</div><br /><div>Τα κοτόπουλα, στο πέρασμα των αιώνων, επιλέχτηκαν από την φύση με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι σήμερα γενετικώς ικανά να διασχίζουν δρόμους. </div><br /><div></div><br /><div>Φρόυντ:</div><br /><div>Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο αποδεικνύει ότι διακατέεστε από σύνδρομο ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητα σας είναι αφόρητα καταπιεσμένη. </div><br /><div></div><br /><div>Μάρτιν Λούθερ Κινγκ:</div><br /><div>Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου κάθε κοτόπουλο θα είναι ελεύθερο να διασχίζει το δρόμο χωρίς να δίνει λογαριασμό για την πράξη του.</div><br /><div></div><br /><div>Γιούρι Γκαγκάριν:</div><br /><div>Για να πάει εκεί όπου κανένα άλλο κοτόπουλο δεν είχε πάει πριν. </div><br /><div></div><br /><div>Κώστας Σημίτης:</div><br /><div>Το κοτόπουλο δεν διέσχισε όλο το δρόμο, αλλά μετά τις εκλογές η κυβέρνηση μας θα κάνει ότι είναι δυνατό για να ολοκληρωθεί η διάσχιση. </div><br /><div></div><br /><div>Μπιλ Κλίντον:</div><br /><div>Ορκίζομαι στο Σύνταγμα και στις Αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών ότι δεν είχα καμία σχέση με το κοτόπουλο αυτό. </div><br /><div></div><br /><div>Μπιλ Γκέιτς:</div><br /><div>Είμαστε στην ευχάριστη θέση μα σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο "ΚΟΤoffice 2004", που δεν διασχίζει μόνο τον δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει, κτλπ, μόνο για 1000 euro με φοιτητική έκπτωση. </div><br /><div></div><br /><div>Ένας πωλητής της IBM:</div><br /><div>Προτείνουμε την εγκατάσταση ενός ψηφιακού συστήματος που να επιτρέπει στα κοτόπουλα να διασχίζουν τους δρόμους. Ένα δίκτυο 5 τερματικών συνδεδεμένων στη σειρά και εφοδιασμένων με Γιου Πι Ες, συνολικής μνήμης 600 γιγαμπάιτς και ταχύτητα 5000 Μεγαχέρτζ θα είναι η καλύτερη λύση για τη διάσχιση των δρόμων. Η λειτουργιά της εγκατάστασης ααιτεί μια συνεχή υποστήριξη, ήτοι 36 ανθρωποέτη (κόστος 3000 euro την ημέρα πλέον ΠΑ)</div><br /><div></div><br /><div>Ένας πωλητής στην Στουρνάρη:</div><br /><div>Το ότι το κοτόπουλο πέρασε τον δρόμο είναι αποτέλεσμα προφανώς κάποιου δικού σας λάθους χειρισμού. Παρ'όλ'αυτά. αν πείσετε το κοτόπουλο να γυρίσει στην δική σας πλευρά του δρόμου η εταιρία μας θα σας δώσει ένα καινούριο κοτόπουλο που δεν θα περνάει δρόμους. Φυσικά αφού το στείλει για έλεγχο στα κεντρικά στην Αργεντινή. Η εταιρία μας υπηρετεί τον Έλληνμα καταναλωτή εδώ και 20 χρόνια. Το κοτόπουλο σας αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση για της οποία δεν φταίμε. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-6542508630784520840?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-22549040517487214922007-05-10T23:46:00.000+03:002007-06-03T13:27:02.828+03:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RkOQP5i8doI/AAAAAAAAAEU/nPjAmw6-D_Y/s1600-h/child1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063049008914396802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RkOQP5i8doI/AAAAAAAAAEU/nPjAmw6-D_Y/s400/child1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Με έχει φάει εδώ και μέρες η αγωνία.. Τι να γράψω? Έχω μια απίστευτη όρεξη στο μυαλό μου για σενάρια τρελά.. Το σώμα απρόθυμο...<br /><br /><br /><br />Για να ικανοποιήσω τις αυξημένες οικονομικές απαιτήσεις, άρχισα να δουλεύω 11ωρα. Έχω να πάρω ρεπό 3 βδομάδες, και αν τύχει και σχολάσω 8 το βράδυ I thank my lucky star...<br /><br /><br /><br />Στο μαγαζί έχω δουλειά. Και σε ένα νέο πνεύμα ανακαίνησης και ανακατατάξεων έχω κουβαλήσει τα μισά έπιπλα του μαγαζιού. Αναρωτιέμαι πότε θα σπάσει σαν κλαράκι του χειμώνα η σπονδυλική μου στήλη.<br /><br /><br /><br />Τα πόδια μου έχουν διπλασιαστεί σε μέγεθος, και πονάνε σχεδόν ανυπόφορα.<br /><br /><br /><br />Ο φρονιμήτης μου αποφάσισε να μου υπενθυμίσει την ύπαρξη του. Δεν το βρήκα πολύ ευγενικό εκ μέρους του.<br /><br /><br /><br />Κι εμένα ο πισινός μου θέλει μπλογκ. Κουβαλάω τραπέζια και ταινίες στο μαγαζί, και στο μυαλό μου γυρνάνε σαν σβούρα ιστοριούλες και φωτογραφίες, και πράγματα που πάντα λέω πως θέλω να γράψω, αλλά ποτέ δεν το κάνω. Ευτύχως που έχω και την αγάπη μου να μου χαιδεύει τα πόδια να να μου λέει "υπομονή αγάπη μου, όλα θα περάσουν". Είμαι πολύ πιο τυχερή από άλλους...<br /><br />Για αυτό αφού γκρίνιαξα αρκετά θα σχολιάσω κάτι που άφησα ασχολίαστo, και που σήμερα ένα συγκεκριμένο περιστατικό triggered στο κεφάλι μου!<br /><br /><br /><br /><br /><br />Η φωτογραφία της unisef που είδες ίσως σε προγούμενο ποστ, με απασχολούσε εδώ και ένα μήνα περίπου. Δεν αξιώθηκα να γράψω κάτι, απλά κότσαρα την φωτογραφία σκέτη. Θα μου πεις, μια εικόνα χίλιες λέξεις.. Βλακείες. Ήθελα να πω πράγματα.<br /><br /><br /><br />Ήθελα να πω πόσο σημαντική είναι η οικογένεια για ένα παιδι. Να είναι το περιβάλλον του ισορροπημένο. Και δεν θα μιλήσω για περιπτώσεις με σεξουαλικά προβλήματα, ή για παιδιά που βρίσκονται στα φανάρια, ή 5 μέτρα κάτω από το έδαφος ή για αυτά που δεν έχουν γνωρίσει γονείς ή για αυτά που πεινάνε. Δεν είμαι άξια να μιλήσω για αυτά. Ελπίζω απλά πως ο καλός θεούλης, ή όποιος τέλος πάντων, κάποια στιγμή θα τα δικαιώσει, ή όσο χαζό κι αν ακούγεται, θα εκδικηθεί αυτούς τους ανθρώπους που βλάπτουν μικρά παιδια.<br /><br /><br /><br />Ήθελα να εστιάσω στα μικρότερα προβλήματα. Σε αυτά που δεν φαίνονται. Σε αυτά που σε κάνουν 30 χρόνια μετά να αναρωτιέσαι γιατί δεν αισθάνεσαι φυλιολογικός. Η μη φανερή βία είναι καμιά φορά εξίσου δύσκολη με την φανερή, και μπορεί να πονάει εξίσου ή ίσως και περισσότερο.<br /><br /><br /><br />Νομίζω πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι να γίνουν γονείς. Θα έπρεπε να τους απαγορευτεί δια νόμου. Θα έπρεπε να μπορεί να αναγνωριστεί στα γονίδια, σαν μιας μορφής εκφυλισμός. Θα έπρεπε μόνο οι κατάλληλοι, ή έστω αυτοί με τις προυποθέσεις να γίνουν κατάλληλοι να μπορούν να αναπαράγονται. Φασιστικό? Ίσως...<br /><br /><br /><br />Γιατί όμως ένας πατέρας να πιάνει από τα αυτιά την τρίχρονη κόρη του και να της χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο? Ή γιατί να την πιάνει από την μέση και να την πετάει με δύναμη στο ξύλο της κούνιας της? Γιατί να ταίζει τα παιδιά του 2 χρόνια μόνο με τραχανά και με κόκκαλα από τις μπριζόλες που καταναλώνει? Γιατί ένα κορίτσι 5 χρόνων να αναγκάζεται να κυκλοφορεί με ξυρισμένο κεφάλι γιατί έκανε λάθος στην προπαίδεια? Γιατί όλα αυτά να συμβαίνουν σε ένα καθημερινό νοικοκυριό και κανένας να μην κάνει κάτι για αυτό? Γιατί σου λέει ο άλλος από την στιγμή που δεν του σπάει τίποτα ή δεν το βιάζει με την politically correct έννοια του όρου, δεν γίνεται κάτι. Θα το ξεπεράσει.<br /><br /><br /><br />Κάποια πράγματα το μυαλό του ανθρώπου δεν τα ξεπερνάει ποτέ. Κάποια πράγματα γίνονται απωθημένα. Κάποιες εμπειρίες σκαλώνουν στα δίχτυα του μυαλού μας και δεν τα ξεπερνάμε ποτέ όσο και αν το θέλουμε. Και κάποια στιγμή ανακαλύπτεις πως φοβάσαι ακόμα και να σε αγγίξει κάποιος. Λες πως σου περιορίζει τον προσωπικό σου χώρο, και πως θες αέρα, αλλά στην πραγματικότητα φοβάσαι. Και φτάνεις να μην παραδέχεσαι τα στραβά, γιατί σου έχουν συμβεί χειρότερα. Να μην μιλάς όταν ο γκόμενος σου πρακτικά σε βιάζει, ή σου ρίχνει καμιά μπουνίτσα. Έλα μωρέ, είχε πιει κάτι παραπάνω. Και σιγά σιγά γίνεσαι το ρετάλι που βλέπουμε στις ταινίες. Η γραφική γκομενίτσα που ανέχεται πράγματα, και όλοι την κράζουν γιατί δεν μιλάει. Και εσύ απλά φοβάσαι. Γιατί η αυτοεκτίμηση σου έχει κάνει φτερά. Γιατί μεγάλο κομμάτι αυτού που θα ήταν η αξιοπρέπεια σου έχει κατάγματα από το ξύλο. Γιατί κανένας δεν έκανε τον κόπο να σου εξηγησει πως δεν έφταιγες εσύ που έτρωγες ξύλο.<br /><br /><br /><br />Και μια ωραία πρωία, ένα τρυφερό χάδι που παραδόξως ανέχεσαι σου θυμίζει πως ίσως αξίζεις κάτι παραπάνω. Πως ίσως αδικείς τον εαυτό σου. Πως δεν φταις εσύ. Και ίσως αν ανεχτεί τις ανασφάλειες και τα κόμπλεξ σου, σιγά σιγά θα τα ξεπεράσεις κι εσύ, και θα ανοιχτείς, και θα φτάσεις πιο κοντά σε ότι μοιάζει με φυσιολογικό άνθρωπο. Και αυτό ΑΝ είσαι αρκετά τυχερός. Για κάποιους δεν έρχεται ποτέ αυτή την στιγμή, ή δεν την αφήνουν να έρθει.<br /><br /><br /><br />Υπάρχουν και άλλα προβλήματα. Με πονάει, και δεν μπορώ να αναφέρω περισσότερα. Τα έχω δει να συμβαίνουν. Ξέρω πως υπάρχουν και χειρότερα, αλλά δεν μπορώ να τα αναφέρω όλα. Ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι όμως, που θα λάτρευαν ένα παιδί και ο θεός δεν τους αξιώνει με ένα. Δεν είναι αδικία?<br /><br /><br /><br />Ελπίζω πως δεν έγινα πολύ μελοδραματική, και ελπίζω πως δεν θα με κακολογήσεις που δεν μιλάω για τα παιδιά που είχαν χειρότερη τύχη. Ξέρω πως υπάρχουν, και τα πονάω. Αλλά μιλάμε πάντα για τα πιο κοντινά μας, ναι?<br /><br /><br /><br />Εσείς που έχετε παιδιά βοηθείστε τα. Τίποτα δεν ανήκει στην κατηγορία "έλα μωρέ, δεν πειράζει". Εσείς διαμορφώνετε τα παιδιά σας, εσείς τα κάνετε να νοιώθουν ασφάλεια για να σταθούν στα πόδια τους, εσείς τους δίνετε τα εφόδια για να βγουν εκεί έξω. Σε αυτό το χάος. Δώστε τους όσα περισσότερα μπορείτε. Τα παιδιά θυμούνται....<br /><br /><br /><br />Και σε αυτούς που τα ίδια παιδιά θα βρεθούν σαν ενήλικες στο δρόμο τους, λίγη υπομονή. Και το διαμάντι στην αρχή είναι άγριο. Με υπομονή λάμπει.<br /><br /><br /><br />Σε αυτούς που ήδη έχουν σταθεί δίπλα τους με υπομονή και αγάπη, ένα ευχαριστώ.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Και για τέλος ένα σχεδόν άσχετο κείμενο, που πολλοί θα ξέρετε. Δεν είναι περί ακριβώς ιδίου θέματος ίσως απ'έξω απ'έξω, αλλά έρχεται στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι παιδιά.<br /><br /><br /><br /><div align="center"><em><strong><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;">And a woman who held a babe against her bosom said, "Speak to us of Children."<br />And he said: </span></strong></em></div><em><strong><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><div align="center"><br />Your children are not your children. </div><div align="center"><br />They are the sons and daughters of Life's longing for itself. </div><div align="center"><br />They come through you but not from you, </div><div align="center"><br />And though they are with you, yet they belong not to you. </div><div align="center"><br />You may give them your love but not your thoughts. </div><div align="center"><br />For they have their own thoughts. </div><div align="center"><br />You may house their bodies but not their souls, </div><div align="center"><br />For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your </div><div align="center">dreams. </div><div align="center"><br />You may strive to be like them, but seek not to make them like you. </div><div align="center"><br />For life goes not backward nor tarries with yesterday. </div><div align="center"><br />You are the bows from which your children as living arrows are sent forth. </div><div align="center"><br />The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far. </div><div align="center"><br />Let your bending in the archer's hand be for gladness; </div><div align="center"><br />For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable. </span></strong></em></div><br /><em><strong></strong></em><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:130%;"><em><strong>Kahlil Gibran</strong></em><br /><br /><em><strong>"The Prophet"</strong></em><br /><br /><br /></span><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2254904051748721492?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-89823297101691724932007-05-09T23:48:00.000+03:002007-05-15T11:20:27.299+03:00<span style="color:#999999;">Η </span><a href="http://synas2006.blogspot.com/"><span style="color:#999999;">synas</span></a><span style="color:#999999;"> μου πέταξε μπαλάκι, και θεωρώ βαθύτατη υποχρέωση μου να απαντήσω. Πήρα συνέντευξη από τον εαυτό μου λοιπόν, και σας την παρουσιάζω (όσοι δεν έχουν ιντερνετ, θα την βρουν και στο nitro ιουνίου)</span><span style="color:#c0c0c0;"><br /></span><span style="color:#999999;"></span><br /><span style="color:#999999;">Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;</span><br /><span style="color:#ffcccc;"><span style="color:#660000;">Να με έχει αγκαλιά</span><br /></span><span style="color:#999999;">Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;</span><br /><span style="color:#660000;">Το ξυπνητήρι</span><br /><span style="color:#999999;">Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;</span><br /><span style="color:#660000;">Βλέποντας με την αγάπη μου happy feet</span><br /><span style="color:#999999;">Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;</span><br /><span style="color:#660000;">Που να αρχίσω, που να τελειώσω... Πιστή νομίζω είναι το πιο απαράβατο σε όλες μου τις σχέσεις, ερωτικές/φιλικές. + δεύτερο πως ό,τι αισθάνομαι φαίνεται, καλό ή κακό+χάχανο+παράπονο++++++++ πολλά πολλά άλλα.. δεν μπορώ να ξεχωρίσω το βασικό συστατικό!</span><br /><span style="color:#999999;">Το βασικό ελάττωμά σας;</span><br /><span style="color:#660000;">Όλα τα παραπάνω + τα νεύρα μου που προσπαθώ μανιωδώς να συγκρατήσω..</span><br /><span style="color:#999999;">Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;</span><br /><span style="color:#660000;">Των παιδιών</span><br /><span style="color:#999999;">Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;</span><br /><span style="color:#660000;">Δύσκολο....Ειλικρινά δεν ξέρω...</span><br /><span style="color:#999999;">Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;</span><br /><span style="color:#ff0000;">ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. (Δεν μπορώ να δώσω τόση έμφαση όση θέλω σε αυτό)</span><br /><span style="color:#999999;">Το αγαπημένο σας ταξίδι;</span><br /><span style="color:#660000;">Στην Ρώμη με την αγάπη μου, και ένας σωρός άλλα που περιμένω να έρθουν.<br /></span><span style="color:#999999;">Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;</span><br /><span style="color:#660000;">Coehlo, Stephen King, Clive Barker, Tolkien, Christie, Philip Dick... (τα πιο μαζικής κατανάλωσης, μην αρχίσω με Καστανέντα.. χιχι)</span><br /><span style="color:#999999;">Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;</span><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#660000;">Την ειλικρίνεια.. Ακόμα και αν είναι για κάτι κακό. Το κακό μπορεί να το ξεπεράσω, το ψέμα όμως όχι. Θίγεται η αξιοπρέπεια μου νομίζω.</span> </span><br /><span style="color:#999999;">και σε μια γυναίκα;</span><br /><span style="color:#660000;">Η έλλειψη κατινιάς, η μαγκιά, και η εξυπνάδα.</span><br /><span style="color:#999999;">Ο αγαπημένος σας συνθέτης;</span><br /><span style="color:#660000;">Beethoven, Verdi στα καλά... Wagner στις επαναστάσεις μου.. Α! Και για να μην ξεχνιόμαστε... Η αγάπη μου. Κανονικά, και μεταφορικά.<br /></span><span style="color:#999999;">Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;</span><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#660000;">Το φιλαράκι κλασσικά σταθερό στο πέρασμα του χρόνου, το not what you see από savatage, και τελευταία το summer wine</span> </span><br /><span style="color:#999999;">Το βιβλίο που σας σημάδεψε;</span><br /><span style="color:#660000;">στις όχθες του ποταμού πιέδρα κάθισα και έκλαψα του coehlo, και ο άρχοντας των δαχτυλιδιών</span><br /><span style="color:#999999;">Η ταινία που σας σημάδεψε;</span><br /><span style="color:#660000;">πφ....άντε να ξεκινήσω. Πιο μακροχρόνια επίδραση πάνω μου νομίζω πως κατέχει το Dead Poet's Society. Δεύτερο σοκ, oldboy. Forrest Gump. Lion King. Η λάμψη. Βασικά τι λέω τώρα? Έχω κλάψει, γελάσει, προβληματιστεί, διασκεδάσει, νευριάσει με εκατοντάδες βιβλιά και ταινίες. Μου είναι αδύνατο να διαλέξω. Ήδη μετανοιώνω τα βιβλιά. Σκέφτηκα και άλλα. Αλλά πρώτες αντιδράσεις μετράνε, ναι?<br /></span><span style="color:#999999;">Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;</span><br /><span style="color:#660000;">Νταλι.-</span><br /><span style="color:#999999;">Το αγαπημένο σας χρώμα;</span><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#660000;">Μαύρο/μπορντώ. Και τα δύο το ίδιο, αδυνατώ να τα ξεχωρίσω.</span> </span><br /><span style="color:#999999;">Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;</span><br /><span style="color:#999999;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#660000;">Το ότι δεν έχω σκοτώσει άνθρωπο ακόμα. Το ότι ακόμα πιστεύω στους ανθρώπους. Το ότι έχω κρατήσει κάποιους ανθρώπους στη ζωή μου. Το ότι συνεχίζω να με εκτιμώ ακόμα και στα χειρότερα μου</span>.</span> </span><br /><span style="color:#999999;">Το αγαπημένο σας ποτό;</span><br /><span style="color:#660000;">Coca cola light με μπόλικα παγάκια και 2 ολόκληρες ζουμερές φέτες λεμόνι.<br />ή vodka martini για τις πιο δύσκολες ώρες (δεν με νοιάζει χτυπημένο ή ανακατεμένο... το ίδιο μου κάνει)<br />ή μπύρα κόκκινη/μαύρη ή κάνα κρασάκι... Γενικά δεν πολυπίνω.</span><br /><span style="color:#999999;">Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;</span><br /><span style="color:#660000;">Που δεν μπορώ να αποφασίσω και να απαντήσω μόνο ένα πράγμα σε κάθε ερώτηση. Μετανοιώνω που δεν έχω αξιοποιήσει κάποιες ευκαιρίες στον επαγγελματικό τομέα, και που έχω κακοδιαχειριστεί τα οικονομικά μου.<br /></span><span style="color:#999999;">Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;</span><br /><span style="color:#660000;">Περισσότερο απεχθάνομαι εκείνες τις ώρες που έχω όλο το βάρος του κόσμου στους ώμους μου, και φέρω ευθύνη για όλα τα κακά του.<br /></span><span style="color:#999999;">Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;</span><br /><span style="color:#660000;">Να παίζω επιτραπέζια<br /></span><span style="color:#999999;">Ο μεγαλύτερος φόβος σας;</span><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#660000;">Ότι θα πεθάνω και θα κληρονομήσουν οι δικοί μου τα χρεή μου</span>. </span><br /><span style="color:#999999;">Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;</span><br /><span style="color:#660000;">Δε λέω ψέμματα ποτέ. Ίσως αποκρύψω την αλήθεια. Στο τέλος με τρώνε οι τύψεις και θα την πω όμως. ... ε... ίσως δεν πω κάτι που ξέρω πως θα πληγώσει κάποιον. αλλά θα προσπαθήσω ή να το διορθώσω, ή να μάθει την αλήθεια από τον αρμόδιο.<br /></span><span style="color:#999999;">Ποιο είναι το μότο σας;</span><br /><span style="color:#660000;">carpe diem θα ήθελα να είναι. Νομίζω όμως πως η ειλικρινής απάντηση είναι "μου σπάσανε τα νεύρα...."</span><br /><span style="color:#999999;">Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;</span><br /><span style="color:#999999;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#660000;">Αγαπημένη, με οικογένεια, και γεμάτη ζωή. Επίσης αρτιμελής, χωρίς να έχω υποφέρει μακρόχρονη ασθένεια.</span> </span></span><br /><span style="color:#999999;">Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;</span><br /><span style="color:#660000;">Αγνωστικίστρια και μαλακίες... Καλως ήρθες... </span><br /><span style="color:#999999;">Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;</span><br /><span style="color:#660000;">Είμαι πολύ κουρασμένη, πολύ ταλαιπωρημένη, θέλω πιο καλά πράγματα για την ζωή μου από αυτά που είχα συνηθίσει και με σκοτώνει που δεν μπορώ να τα αποκτήσω ακόμα, αλλά το κυριότερο πολύ πολύ ερωτευμένη, και ευτυχισμένη με την αγάπη μου.<br /></span><br /><span style="color:#999999;">Λοιπόν, μια που έχω ένα μπαλάκι στο χέρι, θα το πετάξω κι εγώ αλλού.</span><br /><br /><a href="http://littleargonauts.blogspot.com/"><span style="color:#999999;">Ιάσονα</span></a><span style="color:#999999;">, </span><a href="http://blogabillity.blogspot.com/"><span style="color:#cc0000;">Μαφάλντα</span></a><span style="color:#999999;">, </span><a href="http://xptiseis.blogspot.com/2007/05/proust.html"><span style="color:#ff0000;">Σπύρο Σεραφείμ</span></a><span style="color:#999999;">, </span><a href="http://celsius33.blogspot.com/2007/05/intro.html"><span style="color:#ff0000;">celsius33</span></a><span style="color:#999999;">, </span><a href="http://herinna.blogspot.com/"><span style="color:#999999;">herinna</span></a><span style="color:#999999;">, fantamemo<br />Θα κοκκινήσω κι εγώ τους ευγενικούς που θα μου απάντήσουν, αφού ευχαριστήσω πρώτα την synas για την πρόσκληση :P</span><br /><br /><span style="color:#999999;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-8982329710169172493?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-53349703109136733642007-05-08T11:19:00.000+03:002007-05-08T11:48:31.055+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RkAyupi8dnI/AAAAAAAAAEM/WhSRaGGYVfM/s1600-h/image001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062101758172231282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RkAyupi8dnI/AAAAAAAAAEM/WhSRaGGYVfM/s400/image001.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5334970310913673364?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-50076219511989377322007-05-07T01:23:00.000+03:002007-05-07T01:25:45.546+03:00Είδες ο Βάζελος; Δεν πρόλαβα να χαρώ το προηγούμενο ποστ...<br />Εκεί που κλείνει ένα παράθυρο, άνοιξε πόρτα τεραστίων. Μπράβο του... (Γκρρρ... το σιχαίνομαι σαν γαύρος, αλλά μπράβο τους!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5007621951198937732?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-13506143696162788602007-05-05T20:44:00.000+03:002007-05-05T20:48:20.989+03:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RjzCxJi8dmI/AAAAAAAAAEE/hb6RgUkfCAE/s1600-h/gb201.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061134230889461346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RjzCxJi8dmI/AAAAAAAAAEE/hb6RgUkfCAE/s400/gb201.jpg" border="0" /></a><br /><br />Βυσν'ί θύελλα<br />σούζα τ'αλογάκ'ι </div><div align="center"> </div><div align="center">ΙΙΙΧΑΑΑααα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1350614369616278860?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-46948273854652147692007-04-24T11:44:00.000+03:002007-04-25T00:38:23.139+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Ri534MnSZTI/AAAAAAAAAD8/dWp14IOATgE/s1600-h/superheroes.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057111238926034226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 0px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Ri534MnSZTI/AAAAAAAAAD8/dWp14IOATgE/s400/superheroes.jpg" border=none /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Ri3GSMnSZSI/AAAAAAAAAD0/PKWVTxOBuX0/s1600-h/superheroes.jpg"></a><br /><br />Λοιπόν, επειδή το μυαλό μου από άγχη και πονοκεφάλους έχει χτυπήσει black out, άντι για κανονικό ποστ, σκέφτηκα να κάνω ένα τεστάκι. Δεν είστε πολλοί αυτοί που διαβάζετε, αλλά όσοι καλοί προσέλθετε. Η ερώτηση λοιπόν που κάνει σεξ με τον εγκέφαλο μου το τελευταίο μισάωρο, είναι αν μπορούσα να είχα όποια δύναμη θέλω (έκανα upgrade στις δυνατότητες μου σε ένα παιχνίδι, και μετά χάζευα το Heroes- αμερικάνιση σειρά με απλούς ανθρώπους που αποκτούν ικανότητες υπερηρώων- ποια δύναμη θα διάλεγα!<br />Αυτό λοιπόν ρωτώ κι έσάς:<br /><br /><br />Ποια υπερδύναμη θα θέλατε να έχετε, και γιατί? (Πολύ λεύκωμα τρίτης δημοτικού,ε?)<br /><br /><br />Φιλιά στα μούτρα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4694827385465214769?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-10622080434046562992007-04-22T04:44:00.000+03:002007-04-22T04:47:09.340+03:00Το είχα εγώ το προαίσθημα. Τελευταία φορά που με ταλάνιζε τόσο έκανα εγχείρηση. Είχε κρατήσει πολύ και πάλι, γι' αυτό ανησυχούσα. Είχα τρομάξει.<br />Ελπίζω πως είναι όλα καλά. Έτσι φαίνονται. Ελπίζω πως θα ησυχάσω τώρα.<br />Αγάπη μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1062208043404656299?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-90033405627245296252007-04-20T12:15:00.000+03:002007-04-24T10:56:05.221+03:00Κάποιες φορές ονειροβατώ. 'Αλλες θλίβομαι. Άλλες χαχανίζω. Τον τελευταίο καιρό φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί είμαι πολύ ευτυχισμένη -αν εξερέσεις το θέμα χρημάτων- και τρέμω μη με χτυπήσει η τραγική ειρωνία. Μετά από χρόνια πρώτη φορά είμαι τόσο ευτυχισμένη. Η συνήθια όμως είναι μεγάλη υπόθεση. Και έχω φτάσει να κοιτώ με τρόμο πίσω μου για να δω από που θα μου'ρθει. Δεν μπορεί να είμαι ευτυχισμένη. Τόσα χρόνια γιατί δεν ήμουν? Κάτι δεν πάει καλά.<br />Και μετά διαβάζω κάτι <a href="http://fakellaki.blogspot.com/"><span style="color:#cc0000;">ΤΕΤΟΙΟ</span></a> και τα πράγματα αποκτούν σωστή προοπτική. Σοκαρίστηκα όταν ανακάλυψα πως έκλαιγα διαβάζοντας το. Αισθάνθηκα τιποτένια. Ντράπηκα.<br />Δεν πρέπει να φοβάμαι. Πρέπει να ευχαριστώ όποιον βρίσκεται εκεί, στα υψηλά πατώματα για την ευκαιρία που μου έδωσε να νοιώσω ευτυχισμένη και όχι να το βρωμίζω με φόβους. Είναι ούτως ή άλλως πολύ περισσότερο από ότι έχουν την ευκαιρία να ζήσουν πολλοί άλλοι άνθρωποι .<br />Εύχομαι απλά ότι είναι καλύτερο για την Αμαλία.<br /><br />Υ.Γ(24/04/2007). Η σκέψη στροβιίζεται στο κεφάλι μου εδώ και λίγες μέρες, αλλά βλέπω πως δεν θα το πάρω απόφαση να το γράψω το ρημάδι το ποστ. ΄Θέλω να σχολιάσω το σχόλιο του πασοκικού αρχιγόνου στο τελευταίο ποστ της Αμαλίας. Απλά αναρωτιέμαι ποιο αναίσθητο ταλέντο μπροστά στον πόνο του άλλου μπορεί να βγάζει προεκλογικούς λόγους.... Δεν θα μιλήσω για πολιτική, οι απόψεις μου βρίσκονται στο πρώτο πρώτο ποστ μου, αλλά έλεος! Λίγη συμπόνια κανέναν δεν έβλαψε. Please, αν δείτε το λινκ από πάνω, περάστε μια βόλτα και διαβάστε τα σχόλια... Θα το βρίτε αρκετά κάτω... Είναι από Γιώργο Α. Παπανδρέου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-9003340562724529625?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-57866738531555952362007-04-16T23:37:00.000+03:002007-04-16T23:38:33.526+03:00Θέλω να ζητήσω συγνώμη για το προηγούμενο ποστ μου. Με βαριά καρδιά και ουσιαστική μεταμέλεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-5786673853155595236?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-90652902515422130912007-04-13T20:04:00.001+03:002007-04-13T20:11:05.972+03:00Ο Γιάννης πολύ ερωτευμένος, τα είχε εδώ και τρία χρόνια με μια πολύ όμορφη κοπέλα που την έλεγαν Αλεξάνδρα και δεν είχε επιδιώξει ποτέ να έχει σεξουαλική επαφή μαζί της. Μια μέρα αρχίζει να τη χαϊδεύει με πάθος, της βγάζει όλα τα ρούχα, αλλά λίγο πρίν έρθει σε επαφή μαζί της, αυτή ζητάει συγνώμη λέγοντας του ότι θα το έκανε μόνο μετά το γάμο, αλλά απο τη στιγμή που ήταν παντρεμένοι θα έκανε τα πάντα μαζί του ακόμα και το "μικρό πράσινο κύκλο". Σε πλήρη σύγχυση ο Γιάννης, τηλεφωνεί στη Τζοάννα (με την οποία είχε κάποιες περιπετειούλες). Πηγαίνει στο διαμέρισμα της και της ζητάει να κάνει "το μικρό πράσινο κύκλο".Η Τζοάννα κατατρομαγμένη, αρχίζει να ουρλιάζει ότι είναι ΚΥΡΙΑ και ότι δε θα της περνούσε ποτέ απ'το μυαλό να κάνει κάτι τόσο ποταπό και τον διατάζει να φύγει αμέσως απ'το σπίτι της και να την ξεχάσει μια για πάντα. Ακόμα πιο μπερδεμένος,ο Γιάννης αποφασίζει να πάει σε ένα μπουρδέλο. Διαλέγει μια όμορφη κοπέλα, πηγαίνει στο δωμάτιο μαζί της και την ρωτάει αν κάνει τα πάντα. Εκείνη απαντά ότι τα κάνει όλα για το χρήμα. Ο Γιάννης λοιπόν της ζητάει να κάνει το "μικρό πράσινο κύκλο". Η κοπέλα, επαγγελματίας πόρνη, του απαντά ότι το επάγγελμα της μπορεί να είναι χυδαίο, ωστόσο έχει και όρια και αρχίζει να τον χτυπάει. Ο υπαύθυνος, ακούγοντας τον πανικό που γινόταςν στο δωμάτιο, ανοίγει με μια κλωτσιά την πόρτα και ρωτάει τι συμβαίνει. Ο γιάννης, πιο μπερδεμένος απο ποτέ, του εξηγεί ότι το μόνο που είχε ζητήσει απ'την κοπέλα ήταν να κάνει "το μικρό πράσινο κύκλο" μαζί του. Με το που το ακούει αυτό ο υπεύθυνος, τον πετάει έξω απ'το μπουρδέλο με τις κλωτσιές και του λέει να μην τολμήσει να ξαναπατήσει το πόδι του στη γειτονιά. Κοντεύοντας να τρελαθεί εντελώς, ο Γιάννης πάει και βρίσκει το Φίλιππα (έναν ομοφυλόφιλο φίλο του) μπας και τον διαφωτίσει. Τον συναντάει λοιπόν στο κομμωτήριο του, χαιρετιούνται εγκάρδια και ο Φίλλιπας του λέει ότι είναι έτοιμος να περάσει τη νύχτα μαζί του.. Πηγαίνουν σ'ένα ξενοδοχείο και ο Γιάννης του προτείνει να κάνουν το "μικρό > πράσινο κύκλο". Ο Φίλιππος ακούγοντας την πρόταση αυτή παίρνει ένα ψαλίδι και ορμάει στο Γιάννη φωνάζοντας του ότι είναι ανώμαλος, ότι δε θέλει να τον ξαναδεί ποτέ στη ζωή του και τον πετάει έξω. Ο Γιάννης νευρικός και στα όρια της τρέλας πάει να βρεί την Αλεξάνδρα (τη μνηστή του) και της ζητάει να παντρευτούν αμέσως και να κάνουν αμέσως το "μικρό πράσινο κύκλο". Η Αλεξάνδρα δέχεται και τρισευτυχισμένη του υπόσχεται ότι θα έκαναν το "μικρό πράσινο κύκλο" όσες φορές ήθελε. Παντρεύονται...και φεύγουν για μήνα του μέλιτος. Ο Γιάννης κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και θέλει να διακόψει το ταξίδι για να κάνει αυτό το "μικρό πράσινο κύκλο"... χαμένος όπως ήταν λοιπόν μες στις σκέψεις του, αποσπάται η προσοχή του απ'το δρόμο και ρίχνει το αυτοκίνητο πάνω σε ένα δέντρο. Η Αλεξάνδρα πεθαίνει ακαριαία. Ο Γιάννης ακόμα ψάχνει να καταλάβει τι είναι "Ο μικρός πράσινος κύκλος" .<br /><br />Αυτό το e-mail Μου το έστειλε σήμερα ένας φίλος. Αισθάνθηκα πολύ κορόιδο που έχασα το χρόνο μου, και αποφάσισα κι εγώ όπως και αυτός να το πληρώσει και κάποιος άλλος! Μου χα χα χα χα (μοχθηρός γέλωτας).<br />Ελπίζω να μου το συγχωρέσετε. (Βασικά νομίζω πως το διασκέδασα και λίγο):p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-9065290251542213091?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-20837995525562767582007-04-12T00:18:00.000+03:002007-04-12T00:38:05.238+03:00Άσχημα τα πράγματα. Και αφού το λεγα από μικρή έπρεπε να το περιμένω. Όλα εδώ πληρώνονται. Όντως. Ό,τι μαλακία έχεις κάνει στη ζωή σου, μπροστά σου θα τη βρεις. Και αν είναι και οικονομική, θα τη βρεις μπροστά σου με τόκους.<br />Δυστυχώς για μένα τέτοια είναι και η δική μου. Χάλασε το ψυγείο. Πάει και η κουζίνα. Πάει και το pc. Καταστροφή. Το ένα μετά το άλλο. Πάρε. Πάρε κι αυτό. Γαμώτο. Δυο χρόνια δούλευα μακριά από το σπίτι. Πάρε ταξί. Πλήρωσε και κάνα δυο μαλακίες άλλων στη δουλειά. Ουπς. Δεν έχεις ξαφνικά να πληρώσεις. Κάτσε, θα σηκώσω από την άλλη κάρτα , και θα τα βάλω μετά. Τα χρόνια περνάνε. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως πλέον όλος ο μισθός σου πάει σε τόκους και επιτόκια. Ειλικρινά σας μιλάω, και δεν θέλω να γκρινιάξω, γιατί αναγνωρίζω πως το λάθος είναι όλο δικό μου, έχω πλέον κουραστεί. Αισθάνομαι και είμαι φυλακισμένη των χρεών μου. Τον Φεβρουάριο έκανα μια εγχείρηση. Πήγα πίσω 1 μήνα σε πληρωμές. Στα πάντα. Τώρα όλες οι δόσεις είναι διπλές. Είναι παραπάνω από τα λεφτά που βγάζω. Ελπίζω πως θα πιάσω το Τζόκερ και θα ξεχρεώσω, αλλά δεν έχω λεφτά να παίξω. Αρχίσαν και τα τηλέφωνα. Κυρία.... έχει καθυστερήσει η καταβολή της δόσης. Ντρέπομαι. Θα τα βάλω αύριο. Βάζω όντως. Μόνο μπουκαλάκια με αίμα δεν τους έχω καταθέσει. Κοντεύω να σκάσω. Θέλω επειγόντως 10000 ευρώ να ξεπληρώσω τα χοντρά. Ουφ. Νομίζω πως αν με πιάσεις από τη μύτη το μυαλό μου θα πεταχτεί από τα αυτιά μου. Τι τα λέω σε σας τώρα... Βρείτε μου ένα τρόπο να ξεχρεώσω η γυναίκα, να τα βάλω όλα σε ένα πρόγραμμα...<br />Είπα να πιάσω δεύτερη δουλειά. Αλλά δεν δουλεύω ώρες σταθερες. Είπα να κάνω καμιά δουλειά στο σπίτι. Τι? Πήρα εφημερίδα, τίποτα δεν βρήκα. Να πιάσω τη γραφιστική. Και να πουλάω κάρτες και φυλλάδια που? Ουφ! Τέλος πάντων. Ευτυχώς που κάθισα στην καρέκλα και διάβασα κάνα βλόγι και ξεχάστηκα η γυναίκα.<br />Είναι άσχημο να είσαι εξαρτημένος. Είναι άσχημο να έχεις βάλει τη ζωή σου σε hold περιμένοντας πότε θα έρθει η στιγμή που όλα θα είναι ελεγχόμενα και θα σου μένουν 50 euro στην άκρη. Εϊναι τρομακτικό να εύχεσαι να μη σου συμβεί κάτι γιατί θα πέσεις στο έλεος τρίτων. Είναι θλιβερό να ζω τη ζωή μου μέσα στο μυαλό μου. Να ζω την αγάπη μου ονειρευόμενη πότε θα μπορέσω να τον αγκαλιάσω χωρίς τη σκιά της "μιζέριας" στα μάτια μου. Είναι κρίμα να αγαπάω, να γελάω, να κλαίω, να πηγαίνω στην τουαλέτα, να κάνω έρωτα, να διαβάζω, να κοιμάμαι, να μένω ξάγρυπνη, να ζω, και να αναπνέω κάτω από τη σκέψη των χρεών μου. Τουλάχιστον αγαπάω. Και είμαι ευτυχισμένη, ακόμα και έτσι μισή.<br />Το χρωστάω στον Δ. Γιατί τις ώρες που με πιάνει η δυστυχία, και που ο κόμπος στο λαιμό μου παλεύει με την ανάσα μου, εκείνον σκέφτομαι να με αγκαλιάζει, και όλα είναι λίγο πιο όμορφα.<br />Σου εύχομαι να μην μπλέξεις με τέτοια ποτέ. Και να αγαπήσεις όπως αγαπώ. Και να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις και να μην πνιγείς, όπως ελπίζω πως θα το βρω κι εγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2083799552556276758?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-26888475251320693332007-04-08T19:16:00.000+03:002007-04-11T02:04:51.815+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RhwXvMlnkDI/AAAAAAAAADU/ab04_4ddKXw/s1600-h/roach+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051938981603151922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 185px; TEXT-ALIGN: center" height="245" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RhwXvMlnkDI/AAAAAAAAADU/ab04_4ddKXw/s400/roach+copy.jpg" width="244" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Τρεις φίλοι της αγάπης μου μετακόμισαν, και έφυγαν από τα πατρικά τους. Μένουν τρεις άνθρωποι σε ένα δωμάτιο. Ο ένας κοιμάται στην κουζίνα. Ζηλεύω.<br /><br />Θέλω να ξεχρεώσω τώρα και το παραμικρό ταληράκι από τα αμέτρητα που χρωστάω και να σηκωθώ να φύγω. Ασφυκτιώ.<br /><br />Μένω στην <span style="color:#ff0000;"><strong>Κυψέλη</strong></span>. Θα ήθελα να ήξερα ποιος της έδωσε αυτό το όνομα. Μεγάλος προφήτης ο άνθρωπας. Χιλιάδες νοματαίοι σε μια χούφτα οικοδομικά τετράγωνα. Σα σαρδέλες σε κονσέρβα. Πατείς με πατώ σε, και είμαστε όλοι στον πάτο. Έχω φουρκιστεί με τον κόσμο. Θέλω να τραβήξω τα βυζιά μου να τα κάνω σφεντόνα και να βγω στον δρόμο σαν άλλος Δαυίδ να φονεύσω όλους τιυς Γολιάθες (φόνος αλά Μαντόνα). Θέλω να πάω να μονάσω (τρόπος του λέγειν) σε μια γειτονιά που δεν αρωματίζεται από parfume de bihl (παρφάμ ντε μπίχλ). Σε μια γειτονιά που θα βλέπω κάτι περισσότερο από το μισό μέτρο ουρανού που αντιστοιχεί στο μπαλκόνι μου. Που θα βάλω ένα λουλουδάκι στο μπαλκόνι, και δεν θα περάσει την υπόλοιπη μικρή μίζερη ζωή του να με καταριέται που το καταδίκασα στην ασφυξία. Θέλω γειτονιά με πιτσιρίκια που μπορούν να παίξουν στο δρόμο. Και που ακόμα και αν είμαι το χειρότερο μπάζο στον κόσμο, θα μπορώ να περπατήσω στον δρόμο χωρίς να με πάρει από πίσω με "γοητευτικά" λόγια ο χι τυχάρπαστος. Επίσης θέλω να σταματήσω να θεωρώ κατοικίδια τις κατσαρίδες, και όταν θα μπαίνω στο σπίτι μου να μην χρειάζεται να προσέξω που ακουμπάω μήπως και ενοχλήσω τον περίπατο τους.<br /><br />Ρατσίστρια δεν είμαι. Παρ'όλ'αυτά έχω μπουχτίσει. Έμεναν στο διπλανό διαμέρισμα (το πολύ 60 τετραγωνικά) 9 νοτιοαφρικανοί. Πολύ συμπαθητικοί τύποι. Όντως. Δεν το λέω για να το παίξω Μητέρα Τερέζα. Είναι τέτοια η περιοχή που θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον βλάκας να μένεις ακόμα εδώ και να είσαι ρατσιστής. Πάμε πίσω σε αυτούς λοιπόν. Πολυ cool τύποι. Χαμόγελα, και όλο το πακέτο οκ! Μέχρι που τους έκοψαν το νερό. Ξέρεις τι είναι να ζεις με άλλους 8 τύπους μέσα σε ένα δωμάτιο και να μην έχεις νερό ούτε να πλυθείς, ούτε και να πιεις? Δεν ξέρω ούτε κι εγώ. Αλλά ξέρω πως μυρίζει. Είναι ένα μπλιαχ με essence πρασινάδας και αηδίας. Σαν να φοράς τα παπούτσια σου όλη μέρα, καλοκαίρι, χωρίς κάλτσες, και να πάς για προπόνηση στο τρέξιμο. Μετά από 8 ώρες, ίσως πιάσεις το essense. Αν σκεφτείς ότι τα παπούτσια έμειναν στο πόδι σου άλλη μία εβδομάδα με τις ίδιες συνθήκες, ίσως αρχίσεις να καταλαβαίνεις.<br /><br />Δεν θέλω να είμαι κακιά. Ειλικρινά, αισθάνομαι την ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων. Που ξεσπιτώθηκαν, άφησαν πίσω οικογένειες, και προσπαθούν να φτιάξουν κάτι, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Όπως και αυτών που δεν έχουν στέγη πάνω από το κεφάλι τους, και γυρίζουν ανεμοδαρμένοι στις πλατείες ζητιανεύοντας, ή σκουπίζοντας σκάλες, ή ταλαιπωρημένοι στις οικοδομές, και σε δουλειές που τα αφράτα κωλαράκια μας δεν αναλαμβάνουν, όσο εγώ γράφω το βλόγι με τον κώλο μου θρονιασμένο σε αναπαυτική καρεκλίτσα.<br /><br />Αλλά έλεος. Δεν μπορώ άλλο κατσαρίδα. Νομίζω πως δικαιούμαι ένα roach-free environment, μετά από την σπατάλη εκατοντάδων ευρώ (και δεν υπερβάλλω) σε μεθόδους αντι-κατσαριδικές.<br /><br />Ουφ. Τι γκρίνια πάλι....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2688847525132069333?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-4017773389461974882007-03-28T00:48:00.000+03:002007-04-08T19:16:20.969+03:00Ορισμένες φορές ζηλεύω ποστς(τστστσ) που διαβάζω και εύχομαι να τα είχα γράψει εγώ. Παλεύω τόση ώρα να βάλω ένα λινκ σε αυτό το καταραμένο βλόγι και δεν τα καταφέρνω. Οπότε σας παραθέτω σημερινό ποστ από θεά ψιλικατζού(<a href="http://xpsilikatzoy.wordpress.com/">http://xpsilikatzoy.wordpress.com/</a>) (πάλι δε μου δουλεύουν τα λινκς... Γκρρρρ.... Τέλος πάντων διαβάστε για να γουστάρουμε!<br /><br /><br /><span style="color:#cccccc;">Μετά την κατάρα της Θεάς της Γονιμότητας, κι αφού έχεις αποφασίσει ότι<br />ο μόνος θεός απ΄όλους αυτούς τους χαραμοφάηδες, που πρέπει να φας στη μάπα για<br />καιρό θα είναι ο Θεός του Πολέμου, μια και δυό, πας στον αντιπρόσωπό του στη γη<br />- το Κράτος - να σου δώσει τα μαγικά όπλα για να ξεκινήσεις τις μάχες σου με τη<br />Θεά.<br />Οι επιβλητικοί Ναοί του Κράτους ορθώνονται μπροστά σου σα γίγαντες,<br />εξυπηρετώντας συνήθως τον βασικό τους σκοπό: να τρομάξεις και να φύγεις. Πολλοί<br />λιπόψυχοι σκορπίζονται στη θέα τους αλλά άμα έχεις βάλει στο μάτι τα λαμπερά<br />όπλα του Άρη, ίσως και να τους αψηφήσεις. Σφίγγεις τα δόντια και εμφανίζεσαι<br />μπροστά στον μεγαλύτερο και πιο τρομακτικό Ναό που διαθέτει το Κράτος. Τον Ναό<br />των Ίκα.<br />Οι Θεοί του Ίκα είναι οι πιο κατεργάρηδες του Σύμπαντος. Απαιτούν<br />τόσο μεγάλες θυσίες, που αν δεν είχαν προνοήσει να εξορίσουν τον Βούδα από την<br />αρχηγία, θα είχαν στα σίγουρα όλοι μετενσαρκωθεί σε εφοριακούς με ενσωματωμένο<br />τσιπάκι συναγερμού μίζας, καταδικασμένοι να συναλλάσσονται αιώνια με ιδιοκτήτες<br />αυθαίρετων. Ή σε γάτες εθνικής ομάδας κολύμβησης με προπονητές σκύλους. Αν και<br />το δεύτερο, εξιλεώνει μόνο θεούς χωρίς νομοθετική αρμοδιότητα, σύμφωνα πάντα με<br />τους Νόμους του Βούδα περί ξεπλύματος βρώμικου κάρμα.<br />Σαν επίδοξος πολεμιστής<br />του Άρη, για να διαβείς το κατώφλι του Ναού των Ίκα, πρέπει να είσαι από 23 έως<br />45 ετών. Στα 46 σου, στέλνεσαι σε άλλες θεότητες που θα φροντίσουν καταλληλότερα<br />για το μέλλον σου: τη Θεότητα του Πτύειν (όπου ο πιστός μυείται στην επιστήμη<br />της υγρασίας) και τη θεότητα της Λήθης (όπου μόλις ο πιστός εμφανιστεί, η<br />θεότητα αυτή έχει την μαγική ικανότητα να τον ξεχάσει αμέσως).<br />Ο δρόμος για<br />να πάρεις τα όπλα σου είναι τραχύς και δύσκολος. Ένας διάδρομος με δύο<br />σιδερένιες πόρτες που κρύβουν σκληρές δοκιμασίες. Οι Γραμματείς του Ναού σε<br />οδηγούν στην πρώτη δοκιμασία. Στον Ιερέα «Γυναικολόγο του Ικα –Εταμ». Ο ιερέας<br />αυτός, σου βάζει ένα σατανικό αίνιγμα και αν το απαντήσεις, σου δίνει το κλειδί<br />της επόμενης πόρτας (αφού σε μυήσει στα όπλα του χαλκού και τον σίδηρου,<br />εισάγοντάς τα στην μήτρα σου και λέγοντας τα μυστικά λόγια των Γυναικολόγων:<br />«πάρε βαθιά ανάσα»). Αν όχι, καταδικάζεσαι σε πόλεμο χωρίς όπλα, απέναντι στα<br />Όργκ του τόπου των σατανικών Πρεγκνίλ.<br />Ένα μονάχα αίνιγμα κι αλίμονο αν δεν<br />το απαντήσεις ο-λό-σω-στα: «έφερες όλα τα δικαιολογητικά ω πιστέ του Κράτους;» Η<br />απάντηση είναι οι Έξι Ιερές Σφραγίδες όπως έχουν δοθεί από τους Θεούς των Ίκα,<br />στον Προφήτη των Γραφειοκρατών, χαραγμένες σε ιερή πινακίδα, πάνω στο βουνό<br />ΘαΤοΜετανοιώσειςΠικρά: «βιβλιάριο υγείας, αστυνομική ταυτότητα, δύο πλήρη<br />διαγράμματα, ιατρική γνωμάτευση, σαλπιγγογραφία, υπερηχογράφημα». Ατού: Φυλακτά<br />έξτρα δύναμης, φακελάκια με τις μυστικές σφραγίδες της Θεότητας των Ευρώ.<br />Ο<br />Δράκος με τη φλογερή ανάσα πέφτει αμέσως σε λήθαργο και η μαγική πόρτα της<br />δεύτερης δοκιμασίας ανοίγει. Το Ιερό Συμβούλιο της Επιτροπής, σε περιμένει να<br />ελέγξει τις σφραγίδες σου και να κρίνει αν θα σου δώσει τα μαγικά όπλα του Άρη.<br />Ο κάθε Ιερέας Επίτροπος, είναι και ένα δύσκολο εμπόδιο να περάσεις. Οι σφραγίδες<br />σου πρέπει να είναι γνήσιες, ειδικά αυτές του ιερέα των Ευρώ. Αν περάσεις κι<br />αυτή τη δοκιμασία, σε αφήνουν να πολεμήσεις μόνο 4 μάχες. Αν ο πόλεμος δεν έχει<br />τελειώσει μέχρι τότε, σε παραπέμπουν σε δυνατότερες θεότητες: αυτές των 46 και<br />άνω.<br />Η τελετουργία μύησης στα όπλα του χαλκού και τον σίδηρου γίνεται ξανά<br />από όλο το Ιερό Συμβούλιο της Επιτροπής, καθώς πρέπει να ετοιμαστείς καλά για τη<br />μάχη. Όταν φτάσει η στιγμή να παραλάβεις τα όπλα σου, παραδίδεις τις τρεις<br />καινούργιες μεγάλες Σφραγίδες που βούτηξες από άλλους τρομακτικούς Ναούς:<br />Γνωμάτευση, Βεβαίωση (αυτή η Σφραγίδα έχει δύο κομμάτια κρυμμένα στον Βορρά και<br />τον Νότο που πρέπει πρώτα να ενώσεις) και Βιβλιάριο Ασθενείας.Η μεγάλη στιγμή<br />έφτασε. Μπορείς τώρα να πάρεις τα όπλα σου για τις τέσσερις πολύτιμες μάχες με<br />τα Όργκ. Τα όπλα αυτά είναι θανατηφόρα και πρέπει να δείξεις αρκετά ευγνώμων<br />γι΄αυτό. Σκύβεις ταπεινά στον Φύλακα του Ιερού Ταμείου κι εκείνος γελώντας,<br />ανοίγει μπροστά σου το μαγικό κατάφωτο κουτί: 352,16 όπλα της Θεότητας των Ευρώ,<br />να πας να πολεμήσεις. Κι αλίμονο αν δεν τα καταφέρεις. Μέσα σου περιέργως,<br />αντηχούν τα τα μυστικά λόγια των Γυναικολόγων: «πάρε βαθιά ανάσα»…<br />Πηγή: </span><a href="http://www.ika.gr/gr/infopages/asf/benefits/kind/exgon.cfm" snap_icon_added="spa" icon_trigger="false" text_trigger="true" snap_preview_added="spa" parent_link_icon="maybe"><span style="color:#cccccc;">Ο Ναός των<br />Ίκα</span></a><span style="color:#cccccc;">.<br />Μ.Ο. μαχών: 10<br />Αποτελεσματικότητα Όπλων: 352,16 όπλα, ανά<br />τσιμπούρι στο σβέρκο κάθε Όργκ.<br /><br /><br /></span><a href="http://xpsilikatzoy.wordpress.com/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-401777338946197488?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-67597892869430874672007-03-26T22:09:00.000+03:002007-03-27T15:40:48.130+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgkQx6gPmBI/AAAAAAAAAB8/CYrQteERsRc/s1600-h/ellas_tourkia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046583307149482002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgkQx6gPmBI/AAAAAAAAAB8/CYrQteERsRc/s320/ellas_tourkia.jpg" border="0" /></a><br /><div>24/03/2007 19:20 περίπου. Χτύπησε το κουδούνι μου και ήταν η αγάπη μου. Ετοιμάστηκα. Μου έδειξε τα εισιτήρια. Χαμόγελα. Είχα ψάξει αλλά δεν έβρισκα την σημαία μου. Ξέρετε, αυτή που έχω για όταν κερδίζει η εθνική το euro, ή το final 4, ή τη eurovision(τα αρχίδια του δράκουλα σε ροζ σακούλα. Όχι πως είχα πρόβλημα, αλλά σημαία για τη eurovision δεν άπλωσα.) Λοιπόν. Μου έδειξε τα εισιτήρια. Μπροστά μπροστα, κέντρο.<br />"Θα μυρίζουμε το γρασίδι μωρό μου" μου είπε και το άρωμα της βαρβατίλας μου χτύπησε τη μούρη. Ευτυχώς που είμαι αγοροκόριτσο, και απλά ενθουσιάστηκα. Παρθενιά στα μπροστινά καθίσματα. Γήπεδο δεν είχα ξαναπάει. Ελλάδα - Τουρκία. Καλή ευκαιρία να ξεκινήσω. Εκεί που όλοι οι Έλληνες ενώνονται σαν γροθιά. Ξύλο δεν θα φάμε. Όταν έχεις Τούρκους απέναντι ποιος θα ασχοληθεί με την παρθένα στο διπλανό κάθισμα? Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε σιγά σιγά. Τσαχπινιές στο δρόμο. Χαμογελάκια. Το αγάπη μου έχει βάλει σκοπό να μου καλύψει όλα τα απωθημένα της νιότης μου. Μόνο νηπιαγωγείο δεν με έχει πάει ακόμα. Πέταξαμε χαρταετό, έκανα σεξ στην Ρώμη, μου πήρε μπαλόνι με αέρα μαγικό, από αυτά που πετάνε, και άλλα πολλά τα οποία δεν είναι της νιότης μου, αλλά δεν είναι και της ώρας. Έτσι λοιπόν, με πάει και γήπεδο! Όλε!<br />Μπαίνουμε στο τραίνο. Αγκαλίτσες και φιλάκια. Όσο πλησιάζουμε στο σταθμό, τόσο πιο γεμάτο είναι το τραίνο. Κατεβαίνουμε ενθουσιασμένοι.<br />"Στη 15 μωρό μου είμαστε!"<br />Ψάχνουμε. Εβρέθη. Χάος. Κόσμος. Πληθος. Σουβλάκια. Καντίνες. Η τσίκνα στον αέρα δεν θυμίζει σαρακοστή, αλλά τσικνοπέμπτη. Ανοίγω τα ρουθούνια να εισπνεύσω σουβλακίλα. Το περιβάλλον γαλανόλευκο. Ότι σημαία, καπέλο, πορτατίφ σε λευκό-γαλάζιο υπάρχει, έχει βγει στο δρόμο. Από την προσμονή του θριάμβου με έχει πιάσει κατούρημα. Αναρωτιέμαι. Έχει γυναικείες τουαλέτες το Καραισκάκη? Θα δείξει. Στεκόμαστε μπροστά στην είσοδο. Κοιτάω την πόρτα προσπαθώντας να δω πως θα περάσω από τα σίδερα χωρίς να γίνω ρόμπα. Απλά τα κοιτάς και γυρνάνε? Πρέπει να κάνω κάτι με το εισιτήριο μου? Να πάρει. Θα χωρέσω άραγε να περάσω? Τα βλέπω σφιχτά τα πράγματα. Ελπίζω. Να μη γίνω ρεζίλι και στην αγάπη μου. Προσπαθώ να ρουφήξω τη γνώση από τους μπροστινούς μου που περνάνε με άνεση, και ταυτόχρονα να ρουφήξω και την κοιλιά μου για να χωρέσω. Η αγάπη μου γυρίζει και με ρωτάει πως γυρνάνε τα σίδερα. Ουφ. Το ένα ρεζιλίκι το γλίτωσα. Βλέπω τον μπροστινό. Περνάει το barcode του εισιτηρίου σε μια εσοχή. Λύθηκε η απορία. Κάνουμε το ίδιο σαν καλά παιδιά, και περνάμε μέσα. Ευχαριστώ το Θεό που χώρεσα, και δεν σφήνωσα κάπου ανάμεσα στα κάγκελα σαν μπριζόλα στην σχάρα.<br />Ανεβαίνουμε. Θέλω να ζουμπήξω την αγάπη μου, γιατί με έκανε πολύ χαρούμενη, ανεχόμενος τον καφρο/αντράκι μέσα μου, και με πήγε γήπεδο. Ωραίο. Στάθηκε στην ουρά για να πάρει νεράκι. Δεν μας έκοψε να έχουμε κάτι από πριν.<br />Η κύστη μου πάλλονταν στον ρυθμό του "άδειασε το , το τιμημένο..." Κοιτάω, δεξιά, αριστερά, λίγο πιο πέρα... Τουαλέτες παντού. Από παντού βγαίνουν άντρες. Άλλη μια κοπέλα με τον καλό της χεράκι χεράκι ψάχνει κι αυτή για τουαλέτα. Είμαστε έτοιμες να ορμήσουμε σε μια αντρική, όταν μια καλή κυρία που πωλούσε πασατέμπο μας ενημερώνει πως έχει γυναικείες 2 θύρες αριστερά! Άλελούια!! Τρέχω. Στο πάτωμα λίμνες από αυτό που ελπίζω πως ήταν νερό, και όχι κάτι άλλο πιο αηδία. Κάνω πέτρα την καρδιά μου και κατεβάζω τα βρακιά μου. Φοράω και μακρύ παντελόνι η άχρηστη, και το έχω ανεβάσει μέχρι τα γόνατα. Φαντάσου το αυτό.<br />Δεν πειράζει. Θα δω αγώνα. Αυτό μετράει. Βγαίνουμε στη θύρα. Θαλλασοκαπελοφόροι, και άντρες με σημαίες στην πλάτη. Κλονίζομαι λίγο από το μέγεθος. Ωραίο το γήπεδο τελικά, αυτό να λέγεται. Βρίσκουμε τις θέσεις μας. 1η σειρά. Θέση 21;. Να'τανε το 21 σκέφτομαι. Όλα σημαδιακά. Θα σκίσουμε!<br />Από τις οθόνες ανακοινώνεται η εντεκάδα της Τουρκίας. Γιούχα. Κοιτάζομαι με το αγάπη μου. Παραμένουμε σιωπηλοι, και αγκαλίτσα. Εντεκάδα Ελλάδας! Πανηγύρι. Όλοι όρθιοι. Κόκκινες οι παλάμες από το χειροκρότημα. Ήρωες! Έμπαινε γιούτσο! Αυτά είναι. Εθνική ύμνοι. Της Τουρκίας δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω αν το έχουν γράψει έτσι, αλλά πιστεύω πως το ουουουουουουουου δεν αναδεικνύει τον ύμνο. Ελληνικός. Σημαία τεραστίων διαστάσεων, καλύπτει το ένα πέταλο. Εθνική περηφάνεια. Η καρδιά φτερουγίζει λίγο πιο γρήγορα. Η αγάπη μου με είχε προειδοποιήσει. Μακράν ο πιο φάλτσος εθνικός ύμνος που έχω ακούσει ποτέ! Αλλά είχε πλάκα. Στα πίσω αριστερά μου ο κύριος ήταν στο του σπαθιού την τρομερή, και ο κύριος στα δεξιά μου στο σε γνωρίζω από την κόψη. Αφασία.<br />Ξεκινάει το παιχνίδι. Οκ! Απείρως καλύτερα από την τηλεόραση. Μου λείπει λίγο η φωνή που περιγράφει, αλλά τα καταφέρνω μια χαρά και μόνη μου. Γαμάτα. Το πρώτο λεπτό δύναμη. Μέχρι που κάποια στιγμή η μπάλα διεισδύει στο τουρκικό τέρμα. Όλοι όρθιοι. Πέρνω τη σημαία που βρήκα στο κάθισμα. Την ανεμίζω δεξιά κι αριστερά με δύναμη. Κραυγές ενθουσιασμού. Αποθέωση. Πανό στα δεξιά Kemal was gay! Σημαίες αριστερά. Κάπου ήταν και ο Καραισκάκης. Αποθέωση ξανά! Καθόμαστε κάτω. Δεν θέλω πολύ, είναι πιο ωραία όταν είσαι όρθιος. Το παιχνίδι συνεχίζει. Κάτι δεν πάει καλά όμως, όλοι το νιώθουμε. Έχουν πέσει οι ρυθμοί. Σαν διαλυμένη συγκέντρωση κάπως. Πριν προλάβουμε να χαρούμε την επιτυχία, μας βάζουν γκολ. Ω! Σιωπή. Η πρώτη απογοήτευση. Μετά από 5 λεπτά γυρίζω και λέω στο αγάπη μου:<br />"Μωρό μου λες να χάσουμε? Μπα. Παραμονή 25ης Μαρτίου να χάσουν από την Τουρκία μέσα στο Καραισκάκη δεν τους παίρνει!"<br />Δεν θυμάμαι και πολλά μετά. Το πρώτο μέρος πρέπει να ήταν το πιο γρήγορο 45 λεπτο της ζωής μου. Ούτε που κατάλαβα πότε πέρασε. Ημίχρονο. Αμφιβολία στα μάτια των περισσότερων. Αλλά δεν παίζει. Δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουμε. Που είχαμε μείνει? 1-1?<br />1-2? 1-3?<br />Βουβαμάρα. Η κριτική πλεόν αυστηρή.<br />"Παρ'τα πόδια σου βρε!"<br />"Μαλάκα Ρεχάγκελ, κάνε καμιά αλλάγή!"<br />Μπαίνει ο Τοροσίδης. Ιαχές θριάμβου και πάλι. Ελα μου όμως που ένας κούκος δεν φέρνει την ανοιξη. 11 Τούρκοι την φέρνουν.<br />Μπροστά μας ακριβώς ο Γιούρκας. Όρθιος ένας τύπος πίσω μου φωνάζει κάτι του τύπου<br />"Άει γαμήσου ρε, παρ' τα πόδια σου". Δεν είμαι σίγουρη για την ακρίβεια της δήλωσης, αλλά ήταν κάτι τέτοιο, ή κάτι παρόμοιο. Ο ποδοσφαιριστής, γυρίζει προς το μέρος του και λέει:<br />"Άντε γαμήσου! Άντε γαμήσου!" συνεχίζοντας να περπατάει προς τη σέντρα. Προχωρούσε με το κεφάλι γυρισμένο προς τα πίσω και είπε δυο φορές τις ευχές για πραγματοποίηση συνουσίας! Δεν μου έκανε και πολύ εντύπωση. Από τότε, κάθε φορά που περνούσε μπροστά από την κερκίδα, γιουχάρισμα.<br />"Γαμώ τον επαγγελματισμό σου μουνί!" από πίσω.<br />Ένας τύπος στα αριστερά μου έχει βραχνιάσει πέρα από το βράχνιασμα! Ήταν λίγο τρομαχτικός. Μια φωνή από τον Άδη να λέει:<br />"Αντε γαμήσου εσύ ρε! Άχρηστε!" και άλλα παρόμοια. Περνούσε, έφευγε, στέκονταν, ότι και να έκανε ο Σειταρίδης, γιούχα! Γυρίζω στο αγάπη μου, σκεπτόμενη πως πρέπει να αλλάξει το όνομα του σε Γιούχας Σειταρίδης:<br />"Μα γιατί τον κράζουνε?"<br />"Γιατί τους έβρισε" μου λέει, με τη σοφία που τον διέπει.<br />"Α... δεν επιτρέπεται?" ρωτάω.<br />"Όχι" μου απαντάει.<br />Και τότε μου φάνηκε λογικό. Οι μισοί από αυτούς πλήρωσαν 50ευρα, και οι άλλοι 20ευρα, για να πάνε να δούνε αγώνα. Κάποιοι, αυτά τα στερήθηκαν. Κάποιοι άλλοι πληρώνονται εκατομμύρια ευρώ για να κλωτσάνε μια μπάλα. Εμένα το αφεντικό μου χώνει γαμοσταυρίδια όταν κάνω μαλακία, και με πληρώνει 600 ευρώ. Αυτός δεν έχει μάθει ακόμη πως παίζει ποδόσφαιρο και πως με την ίδια ευκολία που θα τον ανεβάσουν σε βάθρο και θα τον ανακυρήξουν εθνικό ήρωα, με την ίδια θα τον κράξουν αν δεν αποδίδει? 4-1.<br />Έχω μείνει με τα χέρια ενωμένα να ακουμπάνε στο στόμα μου. Κρίμα. Πώς έγινε αυτό? Μα γιατί δεν παίζουν? Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.<br />Πάει. Τέλειωσε. Αγκαλιαστήκαμε με το μωρό μου! Πάει! Του λέω<br />"ωραία ήταν μωρό μου!"<br />αν πανηγυρίζαμε θα ήταν πιο όμορφα. Σαν εμπειρία όμως καλή! Θα ξαναπάω. Αλλά την επόμενη φορά δεν θα παίζει η Εθνική μας, και δεν θα έχω αξιώσεις. Ούτως ή άλλως για μένα δεν είχε εθνική σημασία. Και διαβάζοντας μετά αναρωτιέμαι. Μήπως τελικά για άλλους είχε?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-6759789286943087467?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-73314587244898314202007-03-23T14:10:00.000+02:002007-03-23T14:27:23.621+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgPGY6gPl-I/AAAAAAAAABk/VGNAeA3mtYM/s1600-h/voodoogirl1.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045094138908743650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgPGY6gPl-I/AAAAAAAAABk/VGNAeA3mtYM/s320/voodoogirl1.bmp" border="0" /></a><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgPDvqgPl6I/AAAAAAAAABE/C2vUdVy3iT0/s1600-h/voodoo_girl_1.gif"></a><span style="color:#cccccc;">Her skin is white cloth, </span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">and she's all sewn apart</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">and she has many colored pins</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">sticking out of her heart. </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cccccc;">She has many different zombies</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">who are deeply in her trance.</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">She even has a zombie</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">who was originally from France.</span><br /></div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045094229103056882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="113" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgPGeKgPl_I/AAAAAAAAABs/eJymRIaVmgk/s320/voodoogirl2.bmp" width="406" border="0" /><br /><p align="center"></p><div align="center"><span style="color:#cccccc;">But she knows she has a curse on her, </span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">a curse she cannot win.</span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">For if someone gets </span><span style="color:#cccccc;">too close to her, </span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;">the pins stick farther in. </span></div><div align="center"><span style="color:#cccccc;"><br /></div></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045094280642664450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; CURSOR: hand; HEIGHT: 168px; TEXT-ALIGN: center" height="202" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgPGhKgPmAI/AAAAAAAAAB0/e7wH-UeHJYM/s320/voodoogirl3.bmp" width="228" border="0" /><br /><br /><p>The melancholy death of Oyster Boy &amp; other stories</p><p>Tim Burton<br /><br /></p><br /><br /><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-7331458724489831420?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-88675478835512093862007-03-23T11:53:00.000+02:002007-04-12T05:24:47.747+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>αν είναι ναρθει θε να ρθει, δίχως να νοιώσεις από που,</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα </em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em></em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>θε να σου κλείσει απαλά με τ'άσπρα χέρια της τα δυο</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κυττάνε</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>κι όταν γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>απ'της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em></em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>Δεν ωφελει να καρτεράς! Αν είναι να'ρθει, θα ρθει</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>κλειστά όλα να'ναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ'αγκαλιάσει</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em></em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>Αλλιώς, κι αν είναι ολόφωτο το σπίτι για να την δεχτείς</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>κι έτσι ως την δεις θα τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρος στα πόδια της συρθείς, </em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em>αν είναι να'ρθει, θε να'ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.</em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;"><em></em></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#cccccc;"><em>Κώστας Ουράνης</em></span><br /></span></span><br /><em><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#ffcccc;"></span></em><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;color:#cccccc;">Όταν έρθει όμως, θα σε σηκώσει ψηλά. Θα σε γεμίσει. Θα σε ζωντανέψει. Θα λησμονήσεις την κούραση και το ψάξιμο. </span><br /><span style="font-family:Trebuchet MS;color:#cccccc;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Στην αγάπη μου, που με κάνει να νοιώθω πως όλα είναι δυνατά</span>.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-8867547883551209386?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-49968310209714760982007-03-23T00:07:00.000+02:002007-03-23T00:08:59.964+02:00Ε, συγνώμη. Ξέρω πως είναι βλακώδες ποστ το δικό μου, αλλά πρέπει να ενημερώσω τον κόσμο!!!<br />Διαβάστε, διαβάστε!!!!<br /><br /><a href="http://pitsirikos.blogspot.com/2007/03/21.html">http://pitsirikos.blogspot.com/2007/03/21.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4996831020971476098?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-73634170207794999822007-03-22T10:34:00.000+02:002007-03-22T11:13:23.556+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgJIl8mYhTI/AAAAAAAAAA8/jIKKAgRswrA/s1600-h/openarms.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044674349367854386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RgJIl8mYhTI/AAAAAAAAAA8/jIKKAgRswrA/s320/openarms.jpg" border="0" /></a><br /><div>Βασικά δεν έχει καμία σχέση ο τίτλος με το θέμα, είναι εντελώς παντελώς ξεκούδουνος/μεταφορικός. Ιδίως μετά το προηγούμενο post δεν βρίσκομαι και πολύ σε περηφάνεια φάση. Συνεχίζω...<br /><br />Σήμερα while reposting το προηγούμενο κείμενο, βόλταρα στα βλόγια εκείνων που πήραν την πρωτοβουλία για αυτό. Και ανακάλυψα κάτι συγκλονιστικό. Πολύ κόσμο. Αμέτρητα comments, links, σημειώσεις, παρέες, αναγνώστες, συγγραφείς. Συνειδητοποίησα πως υπάρχει ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων που ασχολείται με τα βλόγια. Και όχι μόνο σε "επαγγελματική" φάση, αλλά κατά κύριο λόγο απλοί άνθρωποι σαν εσένα(και όχι εμένα, εγώ είμαι ξεκάθαρα ψώνιο), που δεν βρίσκονται εδώ αναγκαστικά γιατί έχουν κάτι συγκλονιστικό, society-altering, να πουν, απλά όμως έχουν κάτι να πουν. Όχι πως δεν το είχα αντιληφθεί και καθόλου (τόσα χρόνια στο ίντερνετ κάτι πήρε το μάτι μου, κάτι το αυτί μου, κ.ο.κ.), αλλά πάντα με εκπλήσει.<br /><br />Μέσα σε όλο αυτό το κλωθογύρισμα, συνειδητοποίησα πως ένας ακόμη καλός άνθρωπος έχει link για το βλόγι αυτό που διαβάζεις, στα βλόγια των φίλων του. Χαμογέλασα. Μπορεί εδώ να είναι τόσοι άνθρωποι ετοιμοι να γκρινιάξουν, να παραπονεθούν, να μιζεριάσουν, αλλά τόσο απλά μπορούν να σε προσθέσουν στη "ζωή" τους (σαν βλόγερς). Χάρηκα. Γιατί σκέφτομαι πως εδώ γράφω πράγματα που δεν συζητάω συνήθως. Και πως όλοι γράφουμε σκέψεις, ιδέες, απόψεις που μπορεί να μην εκφράζουμε τόσο ελεύθερα στην πραγματική μας ζωή. Και πως κάποιοι άνθρωποι εδώ, ίσως με ξέρουν καλύτερα από ότι κάποιοι που όντως γνωρίζω, όπως κι εγώ ίσως ξέρω κάποιους blogers περισσότερο από όσο αφήνουν τους κοντινούς ανθρώπους τους να τους γνωρίσουν. Ίσως γιατί ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε την κριτική τους, αν τους πούμε ότι μας αρέσει η ποίηση, η μουσική, η κριτική, ή απλά πως βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως λαγοκοιμάται ένα παιδί με μια πένα στο χέρι. Δεν είμαι υπέρ, προτιμώ να μοιράζομαι τη ζωή μου ολοκληρωτικά με τους ανθρώπους μου. Ξέρω όμως πως αυτό δεν είναι εφικτό πάντα. Όπως επίσης ξέρω πως για κάποιους ανθρώπους δεν είναι ποτέ εφικτό. Για αυτό και η χαρά, και η εθνική περηφάνεια. Μπορεί όλα να πηγαίνουν στράφι, αλλά πάντα έχουμε μια αγκαλιά, αυτιά και μάτια για όποιον το ζητήσει. Ακόμα και ιντερνετικώς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-7363417020779499982?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-40173358615120382012007-03-22T09:58:00.000+02:002007-03-22T10:28:22.528+02:00<a href="http://logodosia.net/apaxiosi/userfiles/apaxiosi/ToProswpoThsApajiwshsInsert.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://logodosia.net/apaxiosi/userfiles/apaxiosi/ToProswpoThsApajiwshsInsert.gif" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://logodosia.net/apaxiosi/userfiles/apaxiosi/ToProswpoThsApajiwshsInsert.gif"></a><br /><br /><br /><br /><p><span style="color:#cccccc;"><strong>Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας</strong>. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.<br /><br /><strong>Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας</strong>, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.<br /><br /><strong>Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας</strong>, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.<br /><br /><strong>Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας</strong>, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.<br /><br /><strong>Φτάνει πιά</strong>! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.<br /><br />Ζητούμε:<br /></span></p><br /><br /><ul><br /><li><span style="color:#cccccc;">Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.</span></li><br /><li><span style="color:#cccccc;">Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης. </span></li><br /><li><span style="color:#cccccc;">Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων. </span></li><br /><li><span style="color:#cccccc;">Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.<br /></span></li></ul><br /><br /><p align="left"><span style="color:#cccccc;">Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: <a href="http://reporjazz.wordpress.com/">Αμπελοφιλοσοφίες</a>, <a href="http://anamorfosis.net/blog/">αναΜόρφωση-ιστολόγιο</a>, <a href="http://demasamere.blogspot.com/">ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ</a>, <a href="http://mantalena-parianos.blogspot.com/">Ελεύθερος Σκοπευτής</a>, <a href="http://histologion-gr.blogspot.com/">Ιστολόγιον</a>, <a href="http://venceremo.wordpress.com/">ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω</a>, <a href="http://kaltsovrako.wordpress.com/">Καλτσόβρακο</a>, <a href="http://teleologikos.wordpress.com/">Λαπούτα</a>, <a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/">Λευκός Θόρυβος</a>, <a href="http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/">λ:ηρ</a>, <a href="http://panino.wordpress.com/">Μαργαριταρένια</a>, <a href="http://kosmetsas.wordpress.com/">Με Νταούλια και Ζουρνάδες</a>, <a href="http://papanotas.wordpress.com/">Στέφανος Ν. Παπανώτας</a>, <a href="http://toxeri.blogspot.com/">το χέρι</a>, <a href="http://xpsilikatzoy.wordpress.com/">Ψιλικατζού</a>, <a href="http://anarrima.blogspot.com/">ANARRIMA</a>, <a href="http://www.digital-era.org/blog/">Digital Era</a>, <a href="http://divaynne.wordpress.com/">divaynne</a>, <a href="http://doncat.blogspot.com/">doncat</a>, <a href="http://eidisis-sxolia.blogspot.com/">eidisis-sxolia</a>, <a href="http://fairysmoke.blogspot.com/">Fairy Smoke</a>, <a href="http://fastbackwards.wordpress.com/">fastbackwards</a>, <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/">Gravity &amp; the Wind</a>, <a href="http://greekuniversityreform.wordpress.com/">GreekUniversityReform</a>, <a href="http://oneiros.gr/blog">Non-Linear Complexity</a>, <a href="http://nylon.gr/sync.gr">Nylon</a>, <a href="http://www.oraelladas.gr/">oraelladas</a>, <a href="http://reality-tape.com/">RealityTape</a>, <a href="http://rodiat7.blogspot.com/">taparaponasas stoMIXER</a>, <a href="http://vrypan.net/weblog/">vrypannetweblog</a>, <a href="http://argos.wordpress.com/">We are not alone<br /></a><br /><a href="http://logodosia.net/apaxiosi/?page_id=3">Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας. </a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4017335861512038201?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-28037808912474927452007-03-21T03:56:00.000+02:002007-03-21T04:01:54.194+02:00Κοιτάξτε τι πέτυχα σε ένα βλόγι, και με έπιασε εθνική περηφάνεια!<br /><p> </p><blockquote><em><strong>Κ: Κλέα η ιέρεια των Δελφών- για αυτήν έγραψε ο Πλούταρχος το<br />βιβλίο των Ηθικών «Γυναικών Αρεταί». </strong></em></blockquote><p> </p><blockquote></blockquote>Όλε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2803780891247492745?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-82985569968071711302007-03-20T00:38:00.000+02:002007-03-20T01:32:23.098+02:00<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rf8bzYVGW-I/AAAAAAAAAAs/_O23t6A8X9I/s1600-h/kite-cream.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043780677196471266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rf8bzYVGW-I/AAAAAAAAAAs/_O23t6A8X9I/s400/kite-cream.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Διάβασα το blog της <a href="http://synas2006.blogspot.com/">synas</a>. Ήταν στα Links ενός φίλου. Ξενύχτησα να διαβάζω. Από τα ευχάριστα βλόγια, που δεν είναι χαριτωμενιές σαν τις δικές μου, αλλά λόγια σοβαρά ειπωμένα όμορφα, πολύ γλυκά. Ζήλεψα. Το ομολογώ. Έχω την "ανοησία" στο αίμα μου όμως, και ξέρω πως δεν μπορώ να το αποφύγω στα γραπτά μου. Έχω δοκιμάσει πολλές φορες. Ο,τι και να ξεκινήσω να γράφω, θα καταλήξει κωμωδία. Ίσως όχι αμέσως, αλλά θα εξελιχθεί έτσι. Είμαι ωράιο παρ'όλ'αυτά να διαβάζω "σοβαρά" κείμενα που δεν κρύβονται πίσω από πολιτικούρες και σοβαροφάνεια. Που είναι πραγματικά, και όχι σκέψεις εξωγήινες. Και που είναι γραμμένα όχι με λέξεις της φανφάρας και της φιλοσοφικής αραδιασμένες έτσι μαζί για να εντυπωσιάσουν το κοινό. Δεν ξεκίνησα το Post όμως αυτό για να πλέξω εγκώμιο στην synas. Απλά έγραψε <a href="http://synas2006.blogspot.com/2007/03/blog-post_19.html">κάτι</a> και μου φάνηκε πολύ κοντινό. Επικίνδυνα κοντινό. </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Είμαι 29 χρονών. Μέχρι χθες γύριζα στα rock clubs, έβγαινα με φίλους, κάπνιζα, έπινα. Μαζευόμασταν στο σπίτι και ακούγαμε μουσική. Χαζεύαμε το ταβάνι και τσακωνόμασταν για το πιο riffaki των Iron Maiden είναι το πιο πωρωτικό, για το τι κόλλημα είχα φάει με το "Στην Κ." του Παύλου, και για το τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Πηγαίναμε με τα πόδια στον Λυκαβηττό, απλά για να τραγουδήσουμε 60's τραγούδια πάνω στα σκαλοπάτια, και να φρικάρουμε τους περαστικούς. Και κάπου εκεί στην πορεία ξεχαστήκαμε. Και χαθήκαμε. Οι φίλοι οι πολλοί εξαφανίστηκαν. Έχουν μείνει λίγοι πλέον. Όχι γιατί τσακωθήκαμε, απλά γιατί αλλάξαμε. Γιατί πήραμε άλλους δρόμους. Χωρίς να το καταλάβουμε. Και κάπου εκεί ψιλομεγαλώσαμε μάλλον. Δεν το αντιλαμβάνομαι ξεκάθαρα. Δεν είναι τόσο αισθητές οι γραμμές μέσα μου που ξεχωρίζουν που σταμάτησε η Κλέα εκείνη και που ξεκίνησε η σημερινή. Δεν είμαι σίγουρη καν πως υπάρχουν. </div><br /><br /><div>Δεν ξέρω αν άλλαξα εγώ ή απλά άλλαξε η ζωή μου. </div><br /><br /><div>Ξέρω πως πλέον δεν καπνίζω. Ξέρω πως χρωστάω ένα κάρο λεφτά στις τράπεζες. Ξέρω πως οι έξοδοι μου πλέον είναι σινεμαδάκια, και άντε καμιά ταβέρνα με αυτούς τους λίγους τους εκλεκτούς. Ξέρω πως έχω βαρεθεί και την ίδια μουσική, και πλέον με ενθουσιάζουν ορχηστρικά κομμάτια, ήσυχα, που με ηρεμούν( από την αχαλίνωτη ζωή που κάνω). Ξέρω πως οι συζητήσεις με τους φίλους δεν περιλαμβάνουν σχέδια μεγάλα για το μέλλον. Ίσως για κανένα ταξίδι. Ξέρω πως με έχουν βαρεθεί λίγο κι εκείνοι, οι λίγοι φίλοι, και πως ίσως τους έχω βαρεθεί κι εγώ λίγο. Κάνα δυο έχουν ξεφύγει, και γελάμε ακόμα με χάχανα όταν μιλάμε. Ξέρω επίσης πως αγαπώ, και αυτό φωτίζει ακόμα και τις πιο σκοτεινές ώρες, όταν κουκουλώνομαι στο πάπλωμα, και φοβάμαι τα πράγματα που δεν έκανα στην ζωή μου. Όχι πως μεγάλωσα πολύ. Απλά για κάποια πράγματα είμαι "μεγάλη". </div><br /><br /><div>Αλλά δεν φοβάμαι πολύ. Δεν φοβάμαι τόσο τις ώρες που μιζεριάζω. Ούτε τις ώρες που ασχολούμαι με την μόλις ενός έτους ανιψιά μου, σκεπτόμενη πως" Θεε μου, η αδελφή μου έγινε μαμά". Ούτε τις ώρες που ανυπομονώ να δω την αγάπη μου. Ούτε τις ώρες που θα γυρίσω κουρασμένη σπίτι και δεν θα έχω τίποτα να κάνω. Και απλά θα είμαι ξαπλωμένη, και θα σκέφτομαι τι ανιαρή που έχει γίνει η ζωή μου και έιμαι μόνη έτοιμη να κοιμηθώ 12 η ώρα το βράδυ. Ίσως με φοβίζει λίγο μόνο το ότι έχω βαλτώσει στη δουλειά μου, και πολλές φορές αισθάνομαι άχρηστη γιατί δεν προσφέρω τίποτα δημιουργικό, τίποτα καινούριο. Με τρομάζει λίγο που δεν είμαι αναντικατάστατη. Αλλά επιζώ. Και όταν διάβασα το post της synas συνειδητοποίησα γιατί δεν με τρομάζουν όλα αυτά τα πράγματα. </div><br /><br /><div>Είναι γιατί έτσι είναι η ζωή. Γιατί δεν ξέρω αν θα είχα κουράγιο να ξενυχτάω συνέχεια, και να πίνω ξύδια. Γιατί όταν μαζεύομαι με φίλους και λέμε πράγματα όπως παλιά, μου φαίνονται λίγο ανούσια και επιφανειακά. Γιατί σιγά σιγά έχω προσγειωθεί. Και ναι, δεν έχει τόση σημασία πια το riffaki. Είμαι καλά όμως. Ξέρω πως κάποια πράγματα έτσι έχουν. Ξέρω πως με τους φίλους μου θα μαζευτούμε και θα παίξουμε απλά trivial, αλλά θα περάσουμε καλά. Δεν μου λείπει το ξενύχτι, ούτε οι συζητήσεις οι παλιές. Τις έκανα, και εκπλήρωσαν τον σκοπό τους. Με έκαναν να ονειρεύομαι, ένα κόσμο για μένα, ένα κόσμο όπως τον ήθελα. Το ότι πλεόν τα πράγματα έχουν αλλάξει, δεν σημαίνει πως έπαψα να ονειρεύομαι, ή ότι μιζέριασα. Σημαίνει απλά ότι ονειρεύομαι άλλα πράγματα. Και ότι μου έχει μείνει απωθημένο, έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που με βοηθάει να το κυνηγήσω. Να το πραγματοποιήσω. Και αυτό νομίζω είναι και το πιο σημαντικό. Όχι τι λες με τους φίλους, αλλά πως τους αισθάνεσαι. Ακόμα και αν η συζήτηση είναι για το τι είπε ο Χαρδαβέλας. Και γι' αυτό τους ευχαριστώ. Ακόμα και αν δεν τους το λέω συχνά. Για αυτό ευχαριστώ και την synas. Που μου το θύμησε. Πως ακόμα και αν η βαρεμάρα μας χτυπάει την πόρτα, είμαστε ακόμα φίλοι, και ακόμα περνάμε καλά, ακόμα κι έτσι. Και ξέρω πως όταν είμαι με τους δικούς μου κάποιες φορές βαριέμαι, αλλά ποτέ δεν βαριέμαι εκείνους. Και 'οσο υπάρχουν στη ζωή μου ακόμα φίλοι που αγαπώ, τότε πάντα θα περνάω καλά και θα βρίσκω λόγο να χαμογελάω. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043782416658226162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rf8dYoVGW_I/AAAAAAAAAA0/xVNxkiD2kww/s400/Dad%2520having%2520fun%2520with%2520friends.gif" border="0" /></div><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-8298556996807171130?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-41622024020247520082007-03-15T23:40:00.001+02:002007-03-16T11:55:35.365+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RfpkIYVGW9I/AAAAAAAAAAk/ZUWGoi9YXGw/s1600-h/149450214_e9a33b36f8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042452827927370706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 386px; CURSOR: hand; HEIGHT: 242px; TEXT-ALIGN: center" height="396" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RfpkIYVGW9I/AAAAAAAAAAk/ZUWGoi9YXGw/s400/149450214_e9a33b36f8.jpg" width="499" border="0" /></a><br /><p align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Rfm9doVGW8I/AAAAAAAAAAc/gMhp0UKQT6s/s1600-h/149450214_e9a33b36f8.jpg"></a></p><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ε, όχι!</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Διαμαρτύρομαι γραπτώς, προφορικώς, εμπράκτως, και ούτω καθ'εξής!</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Βγήκα από τα ρούχα μου, και πιστέψτε με δεν είναι ευχάριστο για κανέναν αυτό! </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Τα νεύρα μου έγιναν τσατάλια. </span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Υπάρχουν μερικά blogs, τα οποία τσεκάρω κάθε φορά που κάθομαι σε τούτο το αφιλότιμο γραφείο. Αυτή είναι συχνά η ξεκούραση μου, η χαλάρωση μου μετά τη δουλειά. Μετά με παρασέρνει το ρέμα. Πηγαίνω από το ένα βλόγι στο άλλο, σαν κανάρι που τρέχει από κανάρα σε κανάρα, και δεν ξεκουράζομαι, ξενυχτάω. Υπάρχουν όμως 2, τα οποία συνήθως τα ανοίγω πριν καν από το δικό μου. Έχω συνηθίσει, και τα διασκεδάζω! Και γενικά, απλά έτσι μου κάθεται. </span><br /></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Trebuchet MS;">Γύρισα από τη δουλειά λοιπόν και σήμερα, γεμάτη χαρά και ανακούφιση που την βγάλαμε άλλη μια μέρα χωρίς να δολοφονήσουμε κανέναν! Μπήκα στο σπίτι, κλείδωσα την πόρτα, πέταξα τακτοποιημένα τακτοποιημένα την τσάντα μου πάνω στο κρεβάτι, έβγαλα το μπουφάν μου, και κλώτσησα από τα πόδια μου παπούτσια και κάλτσες! Άψογα. Πήγα κουζίνα ξυπόλητη λατρεύοντας την αίσθηση του κρύου πατώματος στα γυμνά πατούσια μου(άνοιξη μπήκε είπαμε, μας έχει χτυπήσει ποιητικός οίστρος), πήρα το καθιερωμένο μπουκάλι νερό, χαιρέτησα τον κόσμο που ζει στο σπίτι μου, ή μάλλον αυτούς στων οποίων το σπίτι ζω, και θρονιάστηκα στον θρόνο μου, κοινώς μπροστά στο γραφείο. Ήπια δυο μεγάλες γουλιές νερό, και άνοιξα τον explorer. Home Page: το mail μου. Τίποτα ιδιαίτερο, spam... Κανένα comment στο βλόγι μου δεν είδα. Κρίμα και είχα γράψει ένα συγκλονιστικό κείμενο. Δεν απογοητεύομαι. Είναι καλό βράδυ για τσάρκα στην βλογογειτονιά... Έχω στα σκαριά και μια ιδέα για ένα νέο βλόγι με το έτερον ήμισι, θα συνταράξουμε τον επικό βλογιοκόσμο. Ή έτσι λέμε τέλος πάντωνε! Στέλνω το ποντίκι να σουλατσάρει στα αγαπημένα. Στέκεται πάνω στο <a href="http://maximglendower.blogspot.com/">μβλόγι</a>, και λέει να ξεκινήσει από εκεί απόψε την τσάρκα μου! <a href="http://maximglendower.blogspot.com/2007/03/blog-post_15.html">Νέο Post</a>. Για να δούμε. Το θέμα φαίνεται τουλάχιστον διασκεδαστικό. Αρχίζω ανάγνωση, με ένα ελαφρύ χαμόγελο προσμονής. Μου άρεσε ο τίτλος βλέπεις. Ξεκινάει πολύ ωραία. Ξεκινάει όπως αισθανόμουν εγώ πριν 2-3 μέρες και απείχα από βλόγια. Δεν ήξερα τι να γράψω δηλαδή!</div></span><br /><div align="justify"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ωραία ξεκινήσαμε. Συμφωνώ και επαυξάνω! Συνεχίζω. Και εκεί αρχίσαμε για παγκόσμιες ημέρες. Ψαρώνω, γιατί όντως το θέμα φαίνεται τουλάχιστον ενδιαφέρον, ιδίως εκεί που λέει πως σήμερα είναι η <a href="http://www.sansimera.gr/archive/worldays/show.php?id=144">Παγκόσμια ημέρα κατά της αστυνομικής βαρβαρότητας</a> ! Εντυπωσιάζομαι, θλίβομαι λιγουλάκι, νευριάζω κατά βάθος, αλλά συνεχίζω να διαβάζω. Δεν θα χαθώ από τώρα στα links, έχω σκοπό να διαβάσω μέχρι τέλους, γιατί μου αρέσει να διαβάζω μέχρι τέλους ό,τι διαβάζω. Ωραία τα είπε. Με έβαλε λίγο σε σκέψεις, όπως συνήθως δηλαδή, και ετοιμάζομαι να αρχίσω τα ανεξέλεγκτα κλικ! Από που να ξεκινήσω? "Κάτσε να δω τις παγκόσμιες ημέρες" συμφώνησα με τον εαυτό μου και ο αρουραίος στο χέρι μου πιστός δούλος, ακολούθησε την επιθυμία μου. Πάτησε με δύναμη στο <a href="http://www.sansimera.gr/archive/worldays/">Σαν σήμερα</a> . Κλικ. Ωραία σελίδα, πολλά πραγματάκια να ψαχουλέψεις. Είπα να δω τις ημερομηνίες. Το έτερον ήμισυ δεν έχει παγκόσμια μέρα. Χιχι! Για να δω και ο συνβλογιοπόρος που με ενέπνευσε απόψε. Αυτός είχε καλό σκορ: παγκόσμια ημέρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά είναι. Πέφτει το μάτι μου και στον Νοέμβριο. 16, διεθνής ημέρα ανεκτικότητας... 17, διεθνής ημέρα φοιτητών... 19, παγκόσμια ημέρα δημόσιας τουαλέτας. </span></div><br /><blockquote></blockquote><br /><blockquote><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size:180%;color:#990000;">Συγνώμη κύριε, πώς είπατε;</span></em></strong></div></blockquote><br /><div align="justify"><br />Δεν το δέχομαι! Ε όχι! Κοιτάω την υπόλοιπη λίστα. Όλος ο Νοέμβρης σούπερ αγωνιστικός μήνας. Εκτός από τις 19. Με πνίγει το δίκιο. Θολώνω. Τι ντροπή. Να μην έχεις καν γιορτή, και να γιορτάζεις μόνο γενέθλια. Να γιορτάζεις μια φορά το χρόνο, και αυτό να είναι την παγκόσμια ήμερα δημόσιας τουαλέτας. Παραλογίζομαι. Αλλά άντε να ηρεμήσω. Με πήρε τηλέφωνο εκείνη την ώρα το boyfriend. Δεν πρόλαβε ο άνθρωπος να μου πει καλησπέρα, τον πήρα από τα μούτρα. Αποφάσισα να εκδικηθώ. Ξεκίνησα να γράφω το post που διαβάζεις τώρα. Ταυτόχρονα ψάχνω Google, Wikipedia, ό,τι να'ναι. Αρκεί να με γλιτώσει απ'την ντροπή. Διεθνής μέρα Μονακό. Τα γενέθλια του Ρενιέ. Η ανακάλυψη του Πουέρτο Ρίκο. Γενέθλια: Larry King, Calvin Clein, Jodie Foster, Meg Ryan, ένα κάρο άλλοι πιο σημαντικοί, αλλά διανύω μέρα χολυγουντιανή, οπότε.... Θάνατοι (δεν σχολιάζω). Καταστροφές. Και όλα μου φαίνονται καλύτερα από την παγκόσμια ημέρα δημόσιας τουαλέτας. Αν ήταν απλά τουαλέτας, δεν θα είχα πρόβλημα. Θα είχα και μια περηφάνεια, γιατί <span style="font-size:130%;"><em>κακά</em></span> τα ψέμματα, μας βγάζει από πολλά προβλήματα η ύπαρξη της. Αλλά δημόσια? Μόνο μεθυσμένους με προβλήματα στόχευσης θυμίζει. Απεγνωσμένους που κρατιούνται προσπαθώντας να τις αποφύγουν. Βρώμικο σεξ (που νομίζω πως ακόμα και τα ποντίκια θα διπλοσκέφτονταν). Θα μου πεις αν δεν υπήρχαν θα γίνονταν πιο επικίνδυνες οι γωνίες. Μα μετά αναρωτήθηκα πόσες τελίκά δημόσιες τουαλέτες υπάρχουν, και ποιος τις χρησιμοποιεί τελικά? Και εκεί ήρθε η έμπνευση. Εκεί ήρθε η λύτρωση μου! Μετά το σεξ, σκέφτηκα την απόλυτη δημόσια τουαλέτα! Σκέφτηκα συναυλίες, μεγάλα φεστιβάλ, ιδρωμένα κορμιά, ποτάμια μπύρας, και κύστες έτοιμες να εκραγούν! Σκέφτηκα το μικρό κουβούκλιο που δονείται από τους μεθυσμένους που το κουνάνε, αλλά υπό τον ήχο ηλεκτρικής κιθάρας, και επιβλητικού μπάσου. Σκέφτηκα πως έχω βρεθεί σε κατάσταση υπερχείλισης και απόλυτης απελπισίας, να παλαντζάρω από το ένα πόδι στο άλλο, και στεκόμενη μπροστά στο ίδιο κουβούκλιο να διχάζομαι ανάμεσα στην ντροπή του να κατουρηθώ πάνω μου (ελπίζοντας πως μέσα στα ιδρωμένα κορμιά κανείς δεν θα προσέξει το μαύρο βρεγμένο παντελόνι μου) και στην πιθανότητα να μπω έστω (πόσο μάλλον να ξεβρακώσω τον κώλον μου πάνω από εκείνη την βρωμερή τρύπα) μέσα στην τουαλέτα εκείνη. Και έτσι λοιπόν σκέφτηκα όλες τις δημόσιες τουαλέτες. Σε σταθμούς, πλατείες, κ.ο.κ. Η μέρα που θα θυμίζει στον κόσμο να προσέχει που στοχεύει και θα υπενθυμίζει πως θα χρησιμοποιήσουν και άλλοι την τουαλέτα μετά, αξίζει τουλαχιστον τον σεβασμό μου.Κάπως έτσι I made my peace με το ζήτημα. Δεν θα το αναφέρω όμως σε κανέναν άλλο εκτός από εσένα που διάβασες. Σε παρακαλώ κι εσένα με την σειρά σου να το ξεχάσεις. Δες κι εσύ την μέρα σου, ελπίζω πως θα βρεις κι εσύ κάτι ενδιαφέρον. Ούτως η άλλως, νομίζω πως το χειρότερο πέρασε. </div><br /><div align="justify">Άντε, στην υγειά μας!<span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:0;"></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4162202402024752008?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-67584046976096157222007-03-15T12:04:00.000+02:002007-03-15T12:06:30.671+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">Μάλλον ήρθε, γιατί μετά το τηλέφωνο, έστειλα ειρηνευτικό μήνυμα, και όλα μπήκαν στη θέση τους! Πάλι καλά που μπήκε άνοιξη και δεν γουστάρω τσακωμούς και ίντριγκες(ούτε το χειμώνα δηλαδή, αλλά λέμε τώρα!)</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">Αγαπάτε άλληλους! Ακόμα και κρυμμένοι πίσω από το πρόσχημα της άνοιξης!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-6758404697609615722?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-2042415504209637272007-03-15T01:30:00.000+02:002007-03-15T12:00:05.435+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RfkZHYVGW7I/AAAAAAAAAAU/JkayFzKR-7M/s1600-h/ist2_67841_almond_tree_flower.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5042088872398707634" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/RfkZHYVGW7I/AAAAAAAAAAU/JkayFzKR-7M/s400/ist2_67841_almond_tree_flower.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;">Αχ. Το αισθάνομαι... Το νοιώθω στην ατμόσφαιρα, να με πλησιάζει γλυκά γλυκά. Αισθάνομαι τις αισθήσεις μου(!?!?!?!) να μουδιάζουν ελαφρά, σα να ξεκουράζονται λίγο πριν την έκρηξη. Κάτι όμορφο ξυπνά....</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;">Χειμώνα δυστυχώς δεν είδαμε φέτος, με εξαίρεση μιας εβδομάδας κρύου το πολύ. Και ενώ κάθε χρόνο αυτή η στιγμή έρχεται με πυροτεχνήματα, φέτος με χτύπησε λίγο πιο διακριτικά, πιο ύπουλα. Ούτε που την είδα να έρχεται. Βλέπεις, έχω Άνοιξη alert. Όση μιζέρια και να με ταλανίζει τον υπόλοιπο χρόνο, με το που μπει η Άνοιξη με πιάνουν χαρούλες. Δυστυχώς φέτος δεν πρόλαβα να το νοιώσω όπως συνήθως. Να κάνει δηλαδή κρύο, και να με πιάσει τρελή χαρά με τις πρώτες ζεστούλες, ή τις πρώτες λιακάδες. Παρ'όλ'αυτά νοιώθω πως μου χτυπάει την πόρτα. Knock knock και....</span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;">Και οι άκρες των χειλιών μου υψώνονται λίγο πιο εύκολα (δείγμα ανεξήγητης χαζομάρας, που ενώ με διακρίνει και τον υπόλοιπο χρόνο, τέτοιους μήνες πέρνει προαγωγή σε βασικό χαρακτηριστικό μου). Και θέλω περισσότερες αγαπούλες και αγκαλίτσες ( και ξέρω ακριβώς ποιος θα το πληρώσει αυτό :*). Και ο ουρανός είναι λίγο πιο γαλάζιος (ε, για αυτό μάλλον φταίει ο καιρός. Μην το ξεφτιλίσω κιόλας). Προχθές νομίζω πως είδα κάτι πουλάκια να τραγουδάνε (αναφέρομαι στα πτηνά που πετούν στον ουρανό, και ουχί σε κάτι άλλο). Οι πελάτες στο μαγαζί αρχίζουν σιγά σιγα να χαμογελάνε όταν τους λέω καλημέρα. Και πολλοί μπακουροφίλοι μου ζευγαρώνουν. Όλα μου φαίνονται λίγο πιο όμορφα. Ακόμα και εκείνος ο μίζερος πελάτης, που έρχεται 5 χρόνια και τον εξυπηρετώ και ποτέ δεν μου μίλησε, μου φαίνεται λίγο πιο συμπαθητικός (για λίγο αυτό, γιατί μετά μπαίνει στο μαγαζί και του σκάω χαμογελάδα και με γράφει κανονικά, και μετά θέλω πάλι να τον χτυπήσω) . Θα προτιμούσα να παθαίνουν χαρά και οι τράπεζες και να μας χάριζαν δόσεις, αλλά τέλος πάντων. Είναι ωραία την άνοιξη. Θα κάνει λίγα κρύα στην αρχή, γιατί επιβάλλεται, αλλά μετά θα γλυκάνει λίγο ακόμα, και θα γίνει σιγά σιγά πετιμέζι. Θα φάμε όλοι ανοιξιάτικη κρίση, και θα μας πιάσει δημιουργικός οίστρος. Να διαβάσουμε και κάνα blog παραπάνω. </span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#cccccc;"><em>Επίσης θέλω να πω, πως ενώ έγραφα το post αυτό, το οποίο έχει τελειώσει λίγο απότομα, μιλούσα στο τηλέφωνο, και μου έσπασαν τα νεύρα, και μου έφυγε όλο το ανοιξιάτικο feeling. Ίσως δεν έχει έρθει άνοιξη τελικά ακόμα!</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-204241550420963727?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-20539384411122163902007-03-07T01:31:00.000+02:002007-03-07T01:41:08.655+02:00<span style="color:#cccccc;"></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Re36BAf4z-I/AAAAAAAAAAM/iMweos-kedo/s1600-h/CryingCupid.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038958453318012898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_m8u89uaml5I/Re36BAf4z-I/AAAAAAAAAAM/iMweos-kedo/s400/CryingCupid.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:78%;color:#cccccc;">Κάποιες φορές συμβαίνει... Το ψιθυρίζω γιατί φοβάμαι πως στα ανούσια δάκρυα μου θα χτυπήσει η τραγική ειρωνία. Δεν τα θέλω, δεν είναι ανακουφιστικά, δεν με βοηθούν καν να κοιμηθώ πιο εύκολα το βράδυ... Απλά πονάνε....</span> </div><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:78%;color:#cc0000;"><em>Αν δεν σήμαινες κάτι για μένα, αν δεν σήμαινες τα πάντα για μένα, δεν θα είχαν έρθει... Συγχώρεσε τα, είναι εδώ γιατί σε λατρεύουν...</em></span></div><div align="center"><em><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:78%;color:#cc0000;">Καληνύχτα...</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2053938441112216390?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-63760741721786293432007-03-05T18:42:00.000+02:002007-03-05T18:44:47.130+02:00Θέλω να τονίσω πως θεωρώ απαράδεκτο κάθε φορά που ανοίγω το βλόγι μου για να γράψω κι εγώ κάτι η βλογιασμένη, αρχίζω τα σχόλια στα βλόγια των φίλων μου συνβλογιογράφων, και καταλήγω εγώ να μην γράφω τίποτα... τςτςτςτς....<br />Αυτά.-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-6376074172178629343?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-75933656671532073372007-02-27T02:10:00.000+02:002007-03-12T02:41:22.778+02:00<a href="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/2005-Alfa-Romeo-Brera-F-1920x144-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/2005-Alfa-Romeo-Brera-F-1920x144-1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><a href="http://photobucket.com" target="_blank"></a></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Έλεος... Διάβασα σήμερα σε φιλικό βλόγι κάτι που μου συντάραξε συθέμελα την φαινομενική κοινωνική ηρεμία μου(<em>τι λέω πάλι!</em> ). Φίλοι βγήκαν από το σπίτι τους, και στο αυτοκίνητο τους που ήταν παρκαρισμένο απ'έξω, κάποιοι κορυφαίοι ηγέτες του έθνους είχαν αποφασίσει να απλώσουν μια ομελέτα... Κοινώς "μπουγέλωσαν" με τρία αυγά το αυτοκίνητο. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Στην αρχή μου φάνηκε λίγο αστείο... Ομολογώ πως κρυφογέλασε το σκατόπαιδο μέσα μου... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Μετά όμως το σκέφτηκα... Και το ξανασκέφτηκα.. Και μετά δεν μπορούσα να το βγάλω απ' το μυαλό μου... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Και μετά έχασα την μπάλα... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">"Είναι δυνατό εν έτει 2007 να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πετάνε αυγά σε αυτοκίνητα?" αναρωτήθηκα....</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Και ελπίζω να αναρωτιέσαι κι εσύ, γιατί αν όχι, τότε σημαίνει ότι είναι φυσιολογικό, και θα πάρω το διαβατήριο ανα χείρας και θα την κάνω με σιγανά βηματάκια προς την έξοδο...("<em>όχι ακόμα, γιατί δεν έχω λεφτά, αλλά ίσως αργότερα" αναφωνεί μέσα μου η λογική κυνική πλευρά μου, αλλά την αγνοώ όπως πάντα, και συνεχίζω</em>)...</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Δηλαδή όπως είπα και στο αντίστοιχο comment μου στο συγκεκριμένο βλόγι, τι μένει? Να πετάμε γιαούρτια στους τεντι-μπόιδες? Κι εγώ που είχα μείνει με την εντύπωση πως ο σημερινός πολιτισμένος νεοέλληνας δεν δέχεται τέτοιες ρίψεις... Το μόνο επιτρεπόμενο είναι να πετάς γαρύφαλλα με τις ντάνες στον Πλούταρχο... Μάλλον έκανα λάθος...</span><br /><span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#cccccc;">Και πάνω που είχα συμβιβαστεί με την ιδέα, τα γαρύφαλλα πλεόν δεν μου φαίνονται τόσο <strong><em>κατινέ...</em> Τόπο στα αυγά...</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-7593365667153207337?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-10682003660609189242007-02-22T03:54:00.000+02:002007-02-22T04:09:01.542+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Κάποιες φορές γίνομαι πολύ σκύλα... Κάποιες άλλες δεν ανέχομαι τον εαυτό μου.... Κάποιες άλλες έχω πλάκα... Κάποιες είμαι τσαντίλω... Κάποιες γκρινιάρα... Κάποιες ναζιάρα.. Κάποιες χαζή.... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">'Ολες αυτές τις φορές, και σε όποια φάση ψυχασθένειας και να βρίσκομαι, ένα πράγμα με χαρακτηρίζει(και άλλα, αλλά τώρα ένα μας ενδιαφέρει, πριν βιαστείς να σχολιάσεις)!!!! Αν κρατήσω κάποια παρεξήγηση ή κάποιο πρόβλημα που έχω με άλλον μέσα μου θα σκάσω! Μπορεί λοιπόν να ξεκινήσω και απλά να μουτρώσω στην δυσκολία, αλλά μετά θα πιάσω τον άλλο από το χερι, ή από το πέτο, ό,τι μου είναι πιο appropriate, και θα τα βάλω κάτω να τα συζητήσω.. Ξέρω ότι η ψύχρα από αυτά που κρατάμε μέσα μας μπορεί να γίνει παγετός... Και προτιμώ να γίνομαι γκρινιάρα και να το λύνω, παρά να με αφήνω να χτυπήσω Τιτανικό....</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Και λοιπόν τα παίρνω κανονικά, όταν συζητάω κάτι με κάποιον, και γυρίζει και μου απαντάει με e-mail, θίγοντας όλα τα θέματα της συζήτησης στα οποία είχε ήδη αντιδράσει.. Πάει σπίτι μετά και δεν είναι ευχαριστημένος με την τροπή της συζήτησης και σου λέει ας κράξω και λίγο έτσι που δεν είναι απέναντι μου ο άλλος, και δεν μπορεί να αμυνθεί... Ενήλικες άνθρωποι είμαστε (οι περισσότεροι)... 'Οταν στεκόμαστε απέναντι και συζητάμε, δεν έχουμε το θάρρος της γνώμης μας? Δεν καταλαβαίνω... Γράφεις στον άλλο e-mail μην αφήνοντας του περιθώριο να απαντήσει εκτός αν θελήσει να κάνει διάλογο δι' αλληλογραφίας.... Καλό το Internet, αλλά όταν ο άλλος είναι φίλος σου, κάποιες φορές είναι καλύτερο να σηκώνουμε τον πισινό μας και να πηγαίνουμε να τον βρούμε ή να πληκτρολογούμε 10 νούμερα στο τηλέφωνο... Όχι να λύνουμε τα προβλήματα μας κρυμμένοι πίσω από μια ψυχρή οθόνη... Έλεος!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1068200366060918924?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-6308988057272165552007-02-16T13:48:00.000+02:002007-02-16T14:04:02.736+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Ξύπνησα το πρωί νυσταγμένη και κουρασμένη... Κοιμήθηκα πολύ λίγο.... Είχα surreal internet συζήτηση και παρασύρθηκα... Και σήμερα σύρθηκα προς το ΙΚΑ της ενορίας μου βοήθεια του... Τρέχουν οι δόσεις, τρέχουν.. Έτρεξα κι εγώ να πάρω το επίδομα ασθενείας... Περίμενα στην ουρά.. Αλλά δεν είναι κακό... Δουλειά έχουν οι άνθρωποι. Καταλαβαίνω. Περίμενα λίγο ακόμα. Θα έπρεπε να έχουν ξεχωριστά νουμεράκια για τους "μια ερώτηση να κάνω μόνο". Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα μου. Πλησίασα δειλά δειλά. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">"Καθίστε..". </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Μα μόλις σηκώθηκα...! Ας κάτσω. Με φωνάζουν.. Μου έδωσε ένα χαρτί και μου είπε να περιμένω στο δίπλα γκισέ. Ας περιμένω. Δεν έχω να κάνω και κάτι καλύτερο. Κάποια στιγμή, πήρα το πολυπόθητο χαρτί για να δώσω στον εργοδότη μου. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Πήγα λοιπόν κι εγώ στο μαγαζί, μου το υπέγραψαν, και ξαναπήγα..</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Άλλο νουμεράκι... 242... Στον τελευταίο γκισέ κόκκινο και φωτεινό το 241...Κα εκεί περίμενα 32'... Κανένας άνθρωπος μέσα στο δωμάτιο... Κανένας εκτός από μένα... 241... Πόση ώρα χρειάζεται να γίνει 242? 6 υπάλληλοι πίσω από τα γραφεία. Μόνη μου έξω... 32'... Δεν πειράζει. Δουλειά είχαν. Χτύπησε το κουδούνι και το 241 έγινε 242! Αλληλούια! Έδωσα τα χαρτιά μου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">"Περιμένετε"..</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Α! Αυτό ήταν! Test drive! Σε τσεκάρουν στην ικανότητα αναμονής. Μετά όμως θα επιβραβευθείς για την αναμονή σου!!! Θα σκάσει το ρευστό. Ας μην πολυλογώ άλλο..</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Έφτασα στο ταμείο. Μαζεύτηκαν 7 υπάλληλοι για να μετρήσουν τα λεφτά. Ήταν πολλά βλέπεις.. 32,94€.... Λέω να μας βγάλω έξω απόψε... Μήπως να μας πάω σε μεγάλη πίστα? Είναι πολά τα λεφτά, Άρη....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-630898805727216555?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-71003747876857293872007-02-15T23:31:00.001+02:002007-02-22T03:50:50.475+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Είναι Πέμπτη 15/2/2007... Μόλις γύρισα από τη δουλειά... Με ταλαιπωρεί λίγο ο πρόσφατος αποχωρισμός από την σκουλικαντέρα μου, και κουράζομαι εύκολα... Θα αναρρώσω όμως...<br />Σήμερα η κούραση μου είναι πιο γλυκιά... Γυρίζοντας από τη δουλειά σήκωσα το βλέμμα μου προς τα πάνω... Εκεί... Λίγο πιο ψηλά... Και τι είδα? Αστέρια.. Και όμως... Έχουν περάσει μήνες από την τελευταία φορά που είδα αστέρια στην πλ. Αμερικής... Συγκινήθηκα.. Τελικά είδες? Δεν είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιηθώ...<br />Χθες πέρασα πολύ όμορφα σε περίπτωση που αναρωτιέσαι... Η αγάπη μου μου έδωσε αυτόγραφο :) και λουλούδια, και σοκολάτες, και αρκουδάκι... Και βγήκαμε έξω, στηθήκαμε στην ουρά για ένα πιάτο φαί δίπλα σε ένα δρόμο που διέσχιζαν άνθρωποι μόνο σε δυάδες... Και το ένα πιάτο έγιναν πέντε, και τελικά τίποτα δεν φάγαμε.. Αλλά καθόμασταν δίπλα, και λέγαμε ανοησίες, και μου κρατούσε το χέρι, και...<br />...και κάποιες φορές απλά δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-7100374787685729387?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-46654954621130697212007-02-12T01:01:00.000+02:002007-03-16T11:48:39.736+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><strong><img alt="Photobucket - Video and Image Hosting" src="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/st-valentines-chocolates.jpg" border="0" /></strong></a></span><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong><br /></strong></span><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;">Τώρα τι να πω κι εγώ η γυναίκα?...<br />Πέρασα τόσα χρόνια αντιστεκόμενη σθεναρά στην επίδραση του Αγ. Βαλεντίνου.. Βλακείες... Τόσα χαμένα λεφτά.. Εκμετάλλευση συναισθημάτων.... Βλακείες.-<br />Έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Φέτος πρώτη φορά είμαι πραγματικά ερωτευμένη.. Και βρέθηκα ανήμπορη να στέκομαι μπροστά σε βιτρίνες με κόκκινες καρδούλες, απερίσκεπτα σ'αγαπώ, κουκλάκια αγάπης και μεθυσμένης υπερτοξικής δηλητηρίασης, μη μπορώντας να αποφασίσω τι είναι καλύτερο για την αγάπη μου..<br />Και πάνω που έκραζα το εμπορικό μεγαλείο που κρύβεται πίσω από τις παντόφλες "μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε", αισθάνθηκα απόγνωση που δεν είναι κάτι αρκετά χαριτωμένο για το μωρό μου...<br />Ντροπή μου μεγάλη γυναίκα... Αυτά για να μην κοροιδεύεις ποτέ τους άλλους... Τελικά κάτι πήρα... Αλλά και ευχαριστημένη δεν είμαι.. Ήθελα περισσότερη αγάπη, περισσότερες καρδιές, περισσότερη χαριτωμενιά. Ήθελα το μωρό μου να έχει δικό του σπίτι, με ένα ξεχωριστό δωμάτιο που ίσως χώραγε την αγάπη μου.. Ή το τεράστιο κουκλάκι που μου γυάλισε... Δεν πειράζει... Ίσως μας συμβεί μόνο μια φορά...<br />Πρώτη φορά που πέφτει 14 Φεβρουαρίου και είμαι πραγματικά ερωτευμένη.. Πρώτη φορά που πέφτει 14 Φεβρουαρίου και η σχέση μου μου λέει μετά από σχεδόν 1 χρόνο ότι είναι ακόμα ερωτευμένος μαζί μου... Χαλάλι να γίνει... Θα πάρω και καρδούλες, και καρτούλες, και λουλούδια και σοκολατάκια!!!! Ας χαρούνε λίγο και οι έμποροι με τόση κρίση στην αγορά!!!!<br />Μπροστά στην αγάπη, ας γίνουμε και λίγο θύματα... Θα έχω μπόλικα χρόνια λογικά μπροστά μου για να γκρινιάζω για τον ερωτικό παραλογισμό της ημέρας...<br />Φέτος απλά θέλω να τον χαρώ!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-4665495462113069721?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-20268223752115659992007-02-07T15:00:00.000+02:002007-02-12T01:32:03.972+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong>Δηλώνω μπροστά στο μοναδικό αναγνώστη μου ότι δεν πρόκειται να ξαναμακρυγορήσω(εκτός αν είναι πολύ σημαντικο:ρ).. Εχω δυο καταχωρήσεις τεραστίων... Και τώρα αφού τα πα και ξέσκασα θα ακολουθήσω το λακονίζειν εστί φιλοσοφείν... Άντε και καλά κέφια!<br /></strong></span><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><strong><span style="color:#cccccc;"><img alt="Photobucket - Video and Image Hosting" src="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/silence.jpg" border="0" /></span></strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-2026822375211565999?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-10097238164811761092007-02-07T14:05:00.000+02:002007-02-12T01:32:20.839+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong>Και να μετά τη γκρίνια που ξημέρωσε μια καινούρια μέρα!<br /></strong></span><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong><img alt="Photobucket - Video and Image Hosting" src="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/vermiform_appendix.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong><br />Με ένα ελαφρύ κάψιμο κάτω δεξιά. Το έτερον ήμισυ έβγαλε τη σκωληκοειδή του απόφυση 11/1. Νά'τανε η ζήλεια ψώρα...30/1, μόλις 19 μέρες αργότερα μπήκα στο χειρουργείο με οξεία σκωληκοειδήτιδα... Μα το θέλω το σκουλήκι μου.. Μη μου το παίρνετε... Και να'μαι στο προσωπικό fear factor... Τρέμω τα νοσοκομεία και τις ναρκώσεις. Αλλά επιβίωσα. Στο τσακ, αλλά τα κατάφερα. Και επειδή είμαι 1,79μμ. ζήλεια ψώρα και το σκουλήκι μου. 20εκ. Να για να μάθω. Τόση ανοία. Μου έβγαλαν τα έντερα να πάρουν φρέσκο αέρα. Τόσα χρόνια σου έχουμε χαρίσει, ούτε μια μέρα έξω δε μας έχεις βγάλει. Αμ πώς? Βγήκαν και δεν ξανάμπαιναν.. Σημαδεύτηκα.... Όχι πως θα βγαινα έξω με χαμηλοκάβαλο μπικίνι, αλλά και να'θελα με 10 εκ. σημάδι που να πάω... Χαλάλι.<br />Ευχαριστώ το θεό ή ό,τι υπάρχει που το αγάπη μου ξεσκουληκιάστηκε πριν απο μένα και είδα τα σημάδια και πήγα στο γιατρό. Γιατί ειδαλλως δε με έβλεπα να με προλαβαίνουν.. Επέμβαση ρουτίνας ξεκίνησε, αλλά μας τσάκισε λίγο στο τέλος.<br />Άσε που είχα και surreal νάρκωση. Ξύπνησα μέσα στη μέση και χάζευα στον καθρεύτη του κεντρικού φωτός την κοιλιά μου από ψηλά. Και μετά καθόμουν σε ασημοπράσινη πλαστική καρέκλα μέσα σε μαύρο δωμάτιο με άπλετο φως να σηζητάω με την Κλέα τι ώρα να ξυπνήσουμε. Να'ναι καλά το αγάπη μου και πάλι. Με είχε απειλήσει πως αν δεν ξυπνήσω θα μπει στο χειρουργείο και θα κλάσει στη μούρη μου. Και θα πει στους γιατρούς πως είναι γκόμενος μου για να ντραπώ. Και όντως το σκεφτόμουν στον ύπνο μου. Και ανυπομονούσα να ξυπνήσω για να τον ξαναδώ. Μου φτάνει αυτό. Το σωστό timing είναι το παν.<br />Το σκουλήκι μου δεν άντεξε αυτή την μάταιη ζωή αφού το σκουλήκι του μας άφησε χρόνους. Και θυσιάστηκε. Και εγώ βιαζόμουν να ξυπνήσω για να το κάνω μα. Μα!!<br />Θαυμάσια η επέμβαση, θαυμάσια και η νοσηλεία. Άτιμο ΙΚΑ. Τίποτα δεν καλύπτει. Ξεπαραδιάστηκα. Και έπαθα και κατάθλιψη λόγω της νάρκωσης. Έκλαιγα σαν την Μαρία της σιωπής 5 μέρες μετά. Με τρελά mood swings.<br />Πάει πέρασε! Όλα καλά! Να βρω τι θα ντυθώ τις απόκριες μένει:P<br />Περαστικά μας!<br /></strong></span><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong><img alt="Photobucket - Video and Image Hosting" src="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/IMG_7681.jpg" border="0" /></strong></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1009723816481176109?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8756767115896613683.post-16258240549718378392007-01-27T19:07:00.000+02:002007-02-12T01:32:45.510+02:00<a href="http://photobucket.com/" target="_blank"></a><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><strong><em><img alt="Photobucket - Video and Image Hosting" src="http://i116.photobucket.com/albums/o1/klea_lib/crybaby.png" border="0" /></em></strong></span></a><strong><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cccccc;"><em><br /></em>Γιατί να μην μπορώ να σταματήσω την γκρίνια?<br /><br />Ειλικρινά δεν θέλω να γκρινιάζω. Θέλω να γίνω η Πολυάννα, και να αγαπήσω τη ζωή. Να ξυπνάω με χαμόγελο, να κοιμάμαι με χαμόγελο, να χρειαστώ πολλές επισκέψεις στον οδοντίατρο(καλή σου ώρα Κ.) για να μου φτιάξει το μασελούρι που θα έχει στραβώσει από το πολύ χαμόγελο... και ξεκινάω τις μέρες μού έτσι.. Και πάντα κάτι πάει στραβά...<br /><br />Η άδικη η μοίρα? Τα γονίδια? Μήπως φταίει ότι πλησιάζω 30, ανύπαντρη, με δουλειά χωρίς ίχνος μέλλοντος? Μήπως φταίει ότι έχω κάνει χάλια τα οικονομικά μου, και έχω να πληρώνω μέχρι τη δευτέρα.. παρουσία? Μήπως ότι μένω ακόμα με τους γονείς μου, και αναγκάζομαι να χαμουρέυομαι στα κρυφά με το αγόρι μου, με σιγαστήρα ανά χείρας μήπως μου φύγει κάνα φωνήεν, γιατί το δωμάτιο μου είναι δίπλα στην κουζίνα και ακούγομαι(ντροπις πράγματα!)? Μήπως το ότι θέλω να γίνω Πετρουλάκη στη θέση της Πετρουλάκη, και όσο και να ταλαιπωρηθώ ο μεταβολισμός μου ακολουθεί ρυθμούς ανάλογους με αυτούς που ξεχρεώνω τα κερατιάτικα, και φοβάμαι ότι θα μείνω τατάνκα μέχρι να πεθάνω? Μήπως ότι όσο και να ελπίζω κάτι μου λέει βαθειά μέσα μου ότι πάμε κατά διαόλου?<br /><br />Βγήκα χθες με το αγόρι μου(άγιος άνθρωπος το μωρό μου), και δυό φίλους. Υδροχόοι και οι δύο(τι δουλειά έχει αυτό άραγε?). Η μία αιωνόβια φοιτήτρια τοπογράφος. Χρωστάει ακόμα 5 μαθήματα και τη διπλωματική, αλλά έκλεισε τα 29 προχθές. Ο άλλος σπούδασε τα πάντα, και έπιασε την πρώτη του δουλειά στα 28. Και αρχίσαμε να συζητάμε για τις καταλήψεις. Και συνειδητοποίησα έτσι άξαφνα και συγκλονιστικά πόσο χάλια είναι όλα. Όλοι περνάνε ζόρικα. Λεφτά δεν έχουμε και ζοριζόμαστε. Έχουμε περισσότερα από τα παιδιά του τρίτου κόσμου βέβαια(που δεν έχουνε και πρόβλημα αδυνατίσματος τα τυχερά). Αλλά περνάμε ζόρικα.<br /><br />Ας κάνει απεργία λοιπόν ο εκπαιδευτικός γιατί δεν παίρνει αρκετά λεφτα. Και ας κάνουν καταλήψεις τα σχολεία για να τον στηρίξουν. Και ο αστυνομικός για τον ίδιο λόγο. Και οι γιατροί φυσικά, μην ξεχνιόμαστε. Ας κάνουν και τα μέσα μαζικής μεταφοράς γιατί πιάστηκαν οι άνθρωποι τόσην ώρα στο τιμόνι για τα ίδια λεφτά. Μην ξεχάσω τους αγαπητούς εργάτες του δήμου. Και ξαφνικά it hit me! Ο μόνος που θα έχει τελικά πρόβλημα θα είναι ο κακομοίρης ιδιωτικός υπάλληλος που δουλεύει σε super market και η γυναίκα του σε hondos center(αν είναι τυχερή), που παίρνει 600-700€ ο καθένας (αν είναι τυχεροί), και δουλέυει 12ωρα, που θα βρεθεί ξαφνικά στην ευχάριστη θέση να πρέπει να προσλάβει γυναίκα να του κρατάει το παιδί γιατί δεν έχει σχολείο.. Άσε που θα καταχρεωθεί στα ταξί(πώς αλλιώς να πάει στη δουλειά?) Και με τα σκουπίδια? Πανούκλα... Ιώσεις... Θα κρεβατωθεί όπου να'ναι. Αλλά.Ουπς! Δεν έχει ιδιωτική ασφάλιση ο βλάκας, και οι γιατροί του ΙΚΑ απεργούν. Και γιατί όλα αυτά είπαμε? Γιατί τα 1300€ που παίρνουν οι δάσκαλοι είναι λίγα... Δεν λέω ότι έχουν άδικο.<br /><br />Μετά από αυτά αποφάσισα να μην ξαναγκρινιάξω. Γιατί πλέον μου φάνηκε άσκοπο. Όλοι έχουμε τις δυσκόλίες μας. Δεν χρειάζεται να επιβαρύνουμε και ο ένας τον άλλο. Και αντί να γκρινιάζουμε, ας δω στις επόμενες εκλογές τον κόσμο να καταλάβει τι ψηφίζει. ΝΔ- όταν υποστηρίζω τη ΝΔ. Πασοκ όταν υποστηρίζω Πασόκ. Και ούτω καθ' εξής. Λευκό- όταν δεν είμαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος από τα υπάρχοντα κόμματα και την προεκλογική εκστρατειά/αποφάσεις/τάματα/υποσχέσεις. Λευκό- όταν θέλω να τους πω ότι δεν είμαι πρόβατο για σφαγή και ότι όντως με απασχολεί τι κάνουν, και δεν είμαι ευχαριστημένος με αυτούς. 4 χρόνια ΝΔ. Κανείς ευχαριστημένος. 8 χρόνια ΠΑΣΟΚ. Κανείς ευχαριστημένος. Και άλλο κόμμα να έβγαινε? Τα ίδια θα λέγαμε. Ποιος λοιπόν, αφού κανείς δεν είναι ευχαριστημένος και όλοι γκρινιάζουμε, τους δίνει το 45%? Ή έστω το 40%, ή το 30%??? Ε???<br />Αλλά ξέχασα... Το λευκό πηγαίνει και αυτό στην πλειοψηφία.. Κρίμα.. Μήπως να το ρίξω στο άκυρο? Μπα, πολύ άβουλο μωρε... Ωχ αδελφέ, δεν πειράζει...<br /><br />Την απόφαση την πήρα. Άνοιξα το blog, και θα γκρινιάζω σε εσάς. Δεν λέει να ζορίζω την αγάπη μου, την οικογένεια μου, και τους φίλους μου με γκρίνια. Ίσως να παραπονιέμαι λιγάκι που δεν τους βλέπω όσο θέλω, αλλά αυτό είναι άλλο.<br />Οπότε καλώς σας βρήκα! :ρ </span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8756767115896613683-1625824054971837839?l=antiklea.blogspot.com' alt='' /></div>Lote Alcarinhttp://www.blogger.com/profile/04798131984913473736noreply@blogger.com2